49. ..ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

49. proposal.organization.production.pm.22-10-2012

l.s.lowry-ourtownΗ κυβέρνηση υπηρετεί ευλαβικά τα συμφέροντα των τραπεζών, του εγχώριου και του διεθνούς κεφαλαίου. Καταδικάζουν αδίστακτα έναν ολόκληρο λαό στην ανεργία, την ανέχεια και την απελπισία. Αφαιρούν εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με πολυετείς αγώνες, ενώ στις αντιστάσεις που αναπτύσσονται από τον κόσμο που αγωνίζεται απαντούν με συκοφαντίες και σφοδρή έως δολοφονική καταστολή. Απαιτούμε να παραιτηθούν. Τα πολλοστά ‘νέα μέτρα’ δεν πρέπει να ψηφιστούν. Το Μνημόνιο να ακυρωθεί, να απεγκλωβιστούμε από τη μέγγενη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Το “χρέος” που φορτώνουν στις πλάτες των φτωχών κοινωνικών στρωμάτων δεν το αναγνωρίζουμε, δεν είναι δικό μας. Πρέπει να σταματήσουμε άμεσα τις πληρωμές τόκων και χρεολυσίων στους διεθνείς τοκογλύφους. Απαιτούμε να εθνικοποιηθούν οι τράπεζες. Κανένα ξεπούλημα Δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες. Καλούμε σε κοινωνική στάση πληρωμών από τα κάτω και σε γενική απεργία διαρκείας.

Η μετατροπή κάθε πτυχής της ζωής σε εμπόρευμα, η υποταγή στη δικτατορία των “ελεύθερων αγορών” και στις ιδεοληψίες της “ανταγωνιστικότητας” και του απεριόριστου ιδιωτικού κέρδους, το ίδιο το καπιταλιστικό φαντασιακό της “ανάπτυξης” όλα αυτά οδηγούν πληθυσμούς ολόκληρους στον αφανισμό, μας έχουν φέρει στο χείλος μιας παγκόσμιας οικολογικής καταστροφής. Πρέπει να αναπροσανατολιστεί η παραγωγή, και η επιστημονική έρευνα να στραφεί στις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες, στην διάσωση του φυσικού πλούτου και της βιοποικιλότητας. Απαιτούμε κοινωνικό έλεγχο του πώς και τί παράγουμε.
Στους χώρους δουλειάς, σε κάθε συνοικία και γειτονιά, παντού χρειάζονται σήμερα περισσότερο από ποτέ ανοιχτές δομές κοινωνικής αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, λαϊκές και εργατικές συνελεύσεις. Χρειάζεται μια πραγματικά δημοκρατική και κοινωνικά ωφέλιμη διέξοδος μακρυά από τις κερδοσκοπικές λογικές των χρηματιστών και των managers. Χρειάζεται οργάνωση των καταπιεσμένων οριζόντια, αδιαμεσολάβητη και αντι-ιεραρχική. Καλούμε τους εργάτες να μην αποδεχθούν μοιρολατρικά το κοινωνικό περιθώριο της ανεργίας και εξαθλίωσης όπου τους ωθούν, να πάρουν επιτέλους τα μέσα παραγωγής στα χέρια τους και να δουλέψουν ο καθένας σύμφωνα με τις ικανότητές του για το καλό όλων.

Conrad Felixmüller (1897-1977)Οι δυτικές κοινωνίες δεν αποτελούν το κέντρο του κόσμου, η Ελλάδα δεν είναι ο μόνος τόπος με ιστορία και πολιτισμό! Οι πρόσφυγες που ζουν στην χώρα μας βιώνουν την απανθρωπιά μικρών και μεγάλων αφεντικών. Οι μετανάστες εργάτες/τριες ζουν καθημερινά την κόλαση μιας ακροδεξιάς εθνικιστικής και ρατσιστικής υστερίας, επιβιώνουν υπό συνεχή κρατική και παρακρατική καταστολή, υφίστανται διωγμούς και φασιστικά πογκρόμ. Απέναντι στις δολοφονικά ναζιστικά ‘τάγματα εφόδου’ της Χ.Α. προτάσσουμε την κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη μας πάνω από έθνη και σύνορα. Καμία θρησκεία δεν μας χωρίζει, θέλουμε οι πολιτισμοί μας να συναντηθούν. Ο κοινωνικός κανιβαλισμός δεν θα περάσει. Θα ζήσουμε μαζί ειρηνικά σε μια κοινωνία ελευθερίας ισότητας και αυτονομίας.

Καθώς οι ατομικές αντιστάσεις σήμερα συλλογικοποιούνται και η ανάγκη του κόσμου να εκφραστεί δημιουργεί ήδη τις πρώτες εστίες άμεσα δημοκρατικής λήψης αποφάσεων, πρέπει οριστικά να εγκαταληφθούν οι δήθεν “εκπρόσωποι” και οι λογικές της ανάθεσης και της πρωτοπορίας. Κανείς δεν δικαιούται να μιλά “εν ονόματι” κανενός από εμάς. Όπως δεν υπάρχει Ένα μοναδικό Δόγμα απ’όπου απορρέουν “απόλυτες αλήθειες”, με τον ίδιο τρόπο δεν υπάρχει και κάποια (κομματική ή άλλη) “πρωτοπορία” αποκλειστικός κάτοχος, εκφραστής και εφαρμοστής κάποιων “σιδερένιων νόμων της ιστορίας” η οποία “αντιπροσωπεύει” υποτίθεται -«φυσικώ τω τρόπω»- τα συμφέροντα όλων των εκμεταλλευόμενων τάξεων… Η απελευθέρωση των καταπιεσμένων είναι έργο των ίδιων και μόνο.

Αυτόνομη Πρωτοβουλία – εργαζόμενοι, ερευνητές, άνεργοι

– ...ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ….. –
soviet.capitalist-modernityMπορεί κανείς να μιλήσει για πολιτική και για οικολογία χωρίς να την εντάξει σε κάτι γενικότερο, που είναι η συνολική δομή της κοινωνίας και το βασικό της χαρακτηριστικό: το καπιταλιστικό φαντασιακό στοιχείο; Κάθε κοινωνία μέσω των θεσμών της διαρθρώνει ορισμένες κοινωνικές φαντασιακές σημασίες ‘ δεν τις αντιγράφει από την φύση, ούτε τις παράγει με την λογική, τις δημιουργεί. Αυτές κοινωνικοποιούν τα άτομα, τους δίνουν ταυτότητα, κριτήρια, κανόνες, αξίες, προσανατολισμούς, νοήματα. Αυτό που μας απασχολεί εδώ είναι το φαντασιακό μιας απεριόριστης επέκτασης της μηχανιστικής ορθολογικής κυριαρχίας, το καπιταλιστικό φαντασιακό αυτής της επέκτασης που βρίσκει την πρώτη της έδρα, τον πρώτο της χώρο στην τεχνική και στην οργάνωση της παραγωγής , αλλά βαθμιαία εξαπλώνεται σ’ όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής.

Η αυταπάτη της παντοδυναμίας μιας απεριόριστης επέκτασης της δήθεν δύναμης των ανθρώπων μεταβάλλεται σε μια πλήρη έλλειψη δύναμης… Αποκαλύπτεται ταυτόχρονα πως δεν πρόκειται για παντοδυναμία, διότι δεν βλέπει κανείς ποιός την ασκεί, ούτε άνθρωπος ούτε οργάνωση ούτε κοινωνική τάξη, βλέπει αντιθέτως ότι υπάρχει μια αυτονόμηση μιας κίνησης της τεχνοεπιστήμης, όπως είναι επενδυμένη στην οικονομία και στην τεχνική, η οποία ούτε κυβερνάται ούτε κατευθύνεται από κανέναν.

Τα πάντα εξαρτώνται από την α ύ ξ η σ η των π α ρ α γ ω γ ι κ ώ ν δυνάμεων; Πιστεύουμε αλήθεια πως όταν η παραγωγή θα έχει φτάσει σε ένα επίπεδο «αρκετά υψηλό», θα μπορέσουμε να μιλήσουμε για μια αληθινά ελεύθερη κοινωνία, μια αληθινή ισότητα των ανθρώπων κλπ…; Υπάρχει μια ενδογενής και εγγενής κριτική που πρέπει να ασκηθεί πάνω στην ίδια την τεχνική και την οργάνωση της παραγωγής κάτω από τον καπιταλισμό.

Η καπιταλιστική οικονομία είναι μια οικονομία σπατάλης, και η σύγχρονη τεχνοεπιστήμη βασίζεται σε μια συνεχή και γρήγορη ανάπτυξη της παραγωγής και της κατανάλωσης, που συνεπάγεται για την γήινη οικόσφαιρα καταστροφικά αποτελέσματα.
Η τ ε χ ν ι κ ή αφενός δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα μέσο αδρανές, χρησιμοποιήσιμο για οποιοδήποτε σκοπό, και αφετέρου από μόνη της δεν είναι αρκετή για να προσδιορίσει μια κοινωνία (οπότε δεν θα είχαμε παρά να την αλλάξουμε για να πλάσουμε μια νέα κοινωνία). Το αντιπυρηνικό και οικολογικό κίνημα είναι φορέας, εκτός του ζητήματος μιας εναλλακτικής τεχνικής, και ενός άλλου τύπου προβληματικής. Μπορεί να ξεσκεπάσει με κριτικό τρόπο την αθρόα παραγωγή παραλογισμών στις κοινωνίες μας. Τα κινήματα αυτά εμβαθύνουν στο πρόβλημα του τρόπου ζωής. Η αμφισβήτηση ενός ορισμένου αστικού ρυθμού ζωής, ενός τύπου αισθητικής, των «αναγκών» της καπιταλιστικής κοινωνίας, όλα αυτά φαίνονται καθαρά σ’ αυτούς τους αγώνες. Και κυρίως: εκφράζουν με το δικό τους τρόπο την επιδίωξη της αυτονομίας, την επιθυμία μιας αυτοθέσμισης της κοινωνίας. Ακόμη δε η οικολογία ανανεώνει την ξεχασμένη και κρυμμένη σχέση της κοινωνίας με την ουτοπία – ουτοπία νοούμενη ως πόθος για αλλαγή και ως ορίζοντας της δραστηριότητάς μας.

Jean Dubuffet.apartmenthousesΗ αναγκαιότητα της θέσπισης νόμων ενάντια στη καταστροφή του πλανήτη μας είναι άμεση. Η αναγνώριση της αξίας και της ιδιοτυπίας αυτού του αγώνα αποκλείει κάθε πατερναλιστική στάση και τους ελιγμούς τακτικής για εκμετάλλευση του οικολογικού κινήματος. Να υπογραμμίσουμε εδώ κάτι σημαντικό: μια οικολογική κοινωνία βαθιά αυταρχική είναι διανοητή. Συχνά οι κίνδυνοι εισημαίνονται και οι λύσεις προτείνονται στο όνομα μιας γνώσης που δεν είναι ενταγμένη στην καθημερινή ζωή και που παραμένει ξένη για εκείνους που μάχονται. Ο ακολουθητέος δρόμος υποδείχνεται κάποτε στο όνομα της δήθεν ουδετερότητας μιας γνώσης ορθολογικής, καθολικού κύρους, ισχύουσας για όλη την κοινωνία. Με άλλα λόγια, η σύγχρονη μορφή της κ ο ι ν ω ν ι κ ή ς  θ έ σ μ ι σ η ς της ε π ι σ τ ή μ η ς υπάρχει ο κίνδυνος να εκδηλωθεί πίσω από τη δραστηριότητα μιας ομάδας ειδικών που θα προβάλλουν την παλιά αυταρχική αξίωση για μια «πολιτική θεμελιωμένη στην επιστήμη» και σε μια αποτελεσματική γνώση, στο περιθώριο της συλλογικής, δημιουργικής και θεσμίζουσας δραστηριότητας των ανδρών και των γυναικών. Όμως: η απόφαση για μια κοινωνία «οικολογική» είναι ένα αίτημα που εκφράζει την πρακτική των ανθρώπων και όχι κάποιον ιδεολογικό διαλογισμό.

Η ε π ι σ τ ή μ η, ως επιστήμη, και άσχετα από την ένταξή της στο συνολικό καπιταλιστικό σύστημα, είναι ανίκανη να καθορίσει η ίδια είτε τα όριά της είτε τους σκοπούς της. Το 1992 δημοσιεύτηκε η έκκληση της Χαϊδελβέργης, που έγινε από πολλούς επιστήμονες, μεταξύ των οποίων υπήρχαν πολλοί νομπελίστες, και έλεγε ότι η επιστήμη και μόνον η επιστήμη μπορεί να λύσει όλα τα προβλήματα και ότι η οικολογία οδηγεί κατευθείαν στο φασισμό ή ότι είναι σκοταδιστική ιδεολογία…
Λόγω ακριβώς της αυτονόμησης της τεχνοεπιστήμονικής ανάπτυξης στους επιστήμονες ως τέτοιους, αλλά και κοινωνικά, δεν τους πέφτει λόγος σχετικά με την χρησιμοποίηση και τον προσανατολισμό αυτής της ανάπτυξης. Αυτοί που αποφασίζουν (χωρίς να παραβλέπουμε το γεγονός ότι πολλοί επιστήμονες συμβουλεύουν τις κυβερνήσεις) είναι οι σημερινοί γραφειοκράτες και πολιτικίσκοι. Αυτό που χρειάζεται είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι σήμερα υπάρχει ένας εξωφρενικός αγώνας ταχύτητας ανάμεσα στην τεράστια δημογραφική αύξηση, στην ανεξέλεγκτη ανάπτυξη της αυτονομημένης τεχνοεπιστήμης και από την άλλη μεριά, στην ευαισθητοποίηση των ανθρώπων σ’ αυτήν την κατάσταση. Αλλά αυτή η ευαισθητοποίηση πρέπει να ενταχθεί μέσα σε ένα πολιτικό πρόγραμμα που κατ’ ανάγκην ξεπερνά κατά πολύ την απλή οικολογία. Εάν δεν υπάρξει μια αφύπνιση του δημοκρατικού προτάγματος, η οικολογία μπορεί εύκολα να ενταχθεί σε μια  ν ε ο φ α σ ι σ τ ι κ ή  ιδεολογία. Μπορούμε να φανταστούμε, όπως το θέτει και ο Καστοριάδης, μια μεγάλη οικολογική καταστροφή πάνω στη Γη, το αποτέλεσμα της οποίας θα είναι η επιβολή δικτατορικών, αυταρχικών και ενδεχομένως ολοκληρωτικών κυβερνήσεων που θα επιβάλλουν τους αναπόφευκτους δρακόντειους περιορισμούς σε πληθυσμούς ταυτόχρονα πανικόβλητους και απαθείς. …

Αυτόνομη Πρωτοβουλία

capitalist_Smoke

Advertisements