97. ((i)) «raise your voice, fight against censorship»

((i)) «raise your voice, fight against censorship»

censorship-stamp1

 » […] Έτσι, εύκολα τα δολοφονικά μνημόνια (4.000 αυτοκτονίες μέχρι σήμερα, περαιτέρω μείωση μισθών και συντάξεων, ανεργία στο 30% περίπου με τους νέους άνεργους να φτάνουν το 60%, απόλυτη διάλυση του συστήματος υγείας και εκπαίδευσης και παράδοση των πανεπιστημίων στις πολυεθνικές) που θα εντείνουν την εξαθλίωση της κοινωνίας θα ονομάζονται “μεταρρυθμίσεις”, εύκολα και χωρίς αντίλογο, οι τοπικοί αγώνες ενάντια στην λεηλασία της φύσης, της γης και της ζωής γενικότερα θα ονομάζονται “τρομοκρατία”, ενώ η ίδια αυτή καταστροφή της ζωής και της φύσης θα αποκαλείται “ανάπτυξη”! Εύκολα θα επιβάλλουν τον επικοινωνιακό σκοταδισμό για να διατηρήσουν μια ολόκληρη κοινωνία σε ύπνωση, μέχρι να την εξολοθρεύσουν και να την λεηλατήσουν πλήρως!
 Αυτό είναι το έμβλημά τους και όσο πιο γρήγορα αντιληφθούμε ότι ζούμε σε καθεστώς απροκάλυπτης δικτατορίας, τόσο πιο γρήγορα θα καταφέρουμε να τους ανακόψουμε.
 Η ελευθερία του λόγου είναι αναφαίρετο δικαίωμα του ανθρώπου που μόνο σε φασιστικά-ολοκληρωτικά καθεστώτα καταστέλλεται. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν όμως είναι ότι στην εποχή της τεχνολογίας η πληροφορία δεν περιορίζεται, η ζωή μας δεν ελέγχεται ακόμα και αν επίμονα γίνεται προσπάθεια να  κατασταλεί.
[…] δε θα επιτρέψουμε το ’67 να επιστρέψει!          Διαχειριστική ομάδα του athens.indymedia.org «.
galini-erga-asfaleia'67

«Αυθαίρετες προσαγωγές και παραβίαση πανεπιστημιακού ασύλου: η μνημονιακή δημοκρατία σε δράση»

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα – http://diktio.org/

Χρυσή Αυγή από το βήμα της Βουλής: «Θέλουμε Μεταξάδες και όχι Σαμαράδες».

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_24/04/2013_495683

metaxas.fascism1

«Εκθεση-ντοκουμέντο του γιατρού των Φυλακών Γρεβενών επιβεβαιώνει τις αγριότητες που υπέστησαν από άνδρες των ΕΚΑΜ οι κρατούμενοι της Α2 πτέρυγας, ενώ αφήνει έκθετη την ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ., η οποία έσπευσε να κουκουλώσει την υπόθεση, διαψεύδοντας τις ανατριχιαστικές καταγγελίες».
immigrants in greece: «Into the Fire» http://intothefire.org
οι δράστες των μοιραίων ρατσιστικών επιθέσεων ίσως να μην είναι και τόσο άγνωστοι […]
46 χρόνια από την επέτειο της 21ης Απριλίου – εκπομπή-πλυντήριο της Χρυσής Αυγής από τον Γιώργο Τράγκα
New Democracy “Truth Team” :
Οι εκλεκτοί του Παπαδόπουλου κάθονται πλέον στα έδρανα της Βουλής
QUINO
Albert Birkle-Waiting.Bridge1931Αυτόνομη Πρωτοβουλία

96. E.Galeano: «Οι Ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής»

Eduardo Galeano – ‘Les veines ouvertes de l’Amérique Latine’

«Οι Ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής»  […] 2PDF εκδόσεις Θεωρία 1981-’82 (α΄ & β΄)

E.Galeano.Les.veines.ouvertes.de.l’Amérique.Latine.Α

E.Galeano.Les.veines.ouvertes.de.l’Amérique.Latine.Β

Rivera-Diego.Arsenal1928ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ  (α΄ & β΄).

ΕΙΣΑΓΩΓΗ Εκατόν είκοσι εκατομμύρια παιδιά στο κέντρο της καταιγίδας

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ Ο πλούτος της γης γεννά τη φτώχεια του ανθρώπου

 1. Ο ΠΥΡΕΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΚΑΙ Τ’ΑΣΗΜΙ

Το σημείο του σταυρού στην άκρη του ξίφους.

Οι θεοί ξαναγύριζαν με μυστικά όπλα.

Λαχταρούν το χρυσάφι σαν λιμασμένοι χοίροι«.

Λάμψη του Ποτοζί: ο κύκλος του ασημιού.

Η Ισπανία είχε την αγελάδα, μα άλλοι έπιναν το γάλα της.

Διανομή των ρόλων ανάμεσα στο άλογο και τον καβαλάρη.

Ερείπια του Ποτοζί: ο κύκλος του ασημιού.

Χύνουν αίμα και δάκρυα, κι ωστόσο ο πάπας είχε αναγνωρίσει πως οι Ινδιάνοι είχαν ψυχή.

Mariana Yampolsky.latinamerica

Τουπάκ Αμαρού: η νοσταλγία της μάχης.

Η Μεγάλη Βδομάδα των Ινδιάνων τελειώνει δίχως Ανάσταση.

Όουρο Πρετό: το Ποτοζί του χρυσού.

Η συμβολή της Βραζιλίας σε χρυσό για την πρόοδο της Αγγλίας.

 2. Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΖΑΧΑΡΗ ΚΙ ΑΛΛΟΙ ΑΓΡΟΤΙΚΟΙ ΜΟΝΑΡΧΕΣ

Οι φυτείες, τα λατιφούντια και η μοίρα.

p.mondrian-treesmoonrise-1908Η δολοφονία της γης στη βορειοανατολική Βραζιλία.

Τα νησιά της Καραϊβικής.

Πύργοι από ζάχαρη πάνω στην καμμένη γη της Κούβας.

Η επανάσταση μπροστά στο πλέγμα της ανημπορίας.

Η ζάχαρη ήταν το μαχαίρι και η Αυτοκρατορία ο δολοφόνος.

Η θυσία των σκλάβων στις Αντίλλες επέτρεψε να δουν το φως η μηχανή του Βαττ και τα κανόνια του Ουάσιγκτον.

Το ουράνιο τόξο και ο δρόμος της επιστροφής στη Γουινέα.

Το πούλημα των χωρικών.

Ο κύκλος του καουτσούκ: Ο Καρούζο εγκαινιάζει ένα μνημειώδες θέατρο μες στην καρδιά του δάσους.

Οι κάτοικοι των φυτειών άναβαν τα πούρα τους με χαρτονομίσματα των πεντακοσίων χιλιάδων Ρέις.

Χέρια φτηνά για το μπαμπάκι.

fror.garduno.milluni_bolivia1990

Χέρια φτηνά για τον καφέ.

Η αναλογία του καφέ ρίχνει τη συγκομιδή στη φωτιά και ρυθμίζει το ποσοστό των γάμων.

Δέκα χρόνια που πλημμύρισαν στο αίμα την Κολομβία.

Η μαγική μπαγκέτα της παγκόσμιας αγοράς αφυπνίζει την Κεντρική Αμερική.

Η εισβολή των απατεώνων.

Η κρίση της δεκαετίας του30: «Το να σκοτώσεις ένα μερμήγκι είναι έγκλημα σοβαρότερο απτο να σκοτώσεις έναν άνθρωπο«.

Marinus_van_Reymerswale-Banker_and_His_WifeΠοιος εξαπέλυσε τη βία στη Γουατεμάλα;

Η πρώτη αγροτική μεταρρύθμιση στη Λατινική Αμερική: ένας και μισός αιώνας αποτυχιών για τον Χοσέ Αρτίγας.

Αρτέμιος Κρουζ και ο δεύτερος θάνατος του Εμιλιάνο Ζαπάτα.

Η μεγάλη ιδιοκτησία πολλαπλασιάζει τα στόματα, μα όχι και το ψωμί.

Οι δεκατρείς αποικίες του Βορρά και η μεγάλη σημασία να μη γεννούν παιδιά.

 3. ΟΙ ΥΠΟΓΕΙΕΣ ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Η βορειοαμερικάνικη οικονομία έχει ανάγκη τα ορυκτά της Λατινικής Αμερικής όπως οι πνεύμονες έχουν ανάγκη τον αέρα.

Το υπέδαφος παράγει και πραξικοπήματα, επαναστάσεις, υποθέσεις κατασκοπείας και περιπέτειες μέσα στο δάσος του Αμαζόνιου.

Ένας γερμανός χημικός κατατρόπωσε τους νικητές του πολέμου στον Ειρηνικό.

AlgazeLatinAmerica

Χάλκινα δόντια πάνω στο σώμα της Χιλής.

Οι μεταλλωρύχοι του κασσίτερου κάτω απ’τη γη και πάνω στη γη.

Σιδερένια δόντια πάνω στο σώμα της Βραζιλίας.

Το πετρέλαιο: ρεκόρ και συμφορές.

Η λίμνη Μαρακάιμπο στα νύχια των μεγάλων μεταλλικών γυπαετών.

paul.klee.ancient-soundΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΜΕΡΟΥΣ:

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΕΙΝ’ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΠΟΥ ΜΕΤΡΑ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΝΑΥΑΓΟΥΣ ΠΑΡΑ ΘΑΛΑΣΣΟΠΟΡΟΥΣ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΩΡΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Τότε που τα εγγλέζικα πολεμικά πλοία χαιρετούσαν την ανεξαρτησία πάνω στα νερά του ποταμού.

Οι διαστάσεις της βιομηχανικής παιδοκτονίας.

Καθεστώς προστασίας και ελεύθερες ανταλλαγές στη ΛατινικήΑμερική: η σύντομη πτήση του Λούκας Αλαμάν.

Οι ανυπότακτες λόγχες και το μίσος που διατηρήθηκε άσβεστο μετά απτον Χουάν Μανουέλ ντεΡόζας.

Ο πόλεμος της Τριπλής Συμμαχίας ενάντια στην Παραγουάη εκμηδένισε το μοναδικό πετυχημένο πείραμα ανεξάρτητης ανάπτυξης.

Τα δάνεια και οι σιδηρόδρομοι στην οικονομική παραμόρφωση της Λατινικής Αμερικής.

Mariana.Yampolsky

Προστατευτισμός και ελεύθερη ανταλλαγή στις ΗΠΑ: ηεπιτυχίατους δεν υπήρξε έργο κάποιου αόρατου χεριού.

 2. Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΑΡΠΑΓΗΣ

-‘Ενα φυλαχτό που έχει χάσει όλη τη δύναμήτου.

Lucas Cranach the Elder.portrait-of-martin-lutherΟι φρουροί είναυτοί που ανοίγουν τις πόρτες: η ένοχη ένδεια της εθνικής αστικής τάξης.

Ποια σημαία κυματίζει πάνω στις μηχανές;

Ο βομβαρδισμός του διεθνούς νομισματικού Κεφαλαίου διευκολύνει την αποβίβαση των κονκισταδόρες.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες προστατεύουν την οικονομίατους αλλά εξουσιάζουν την οικονομία των άλλων: η εισβολή τωντ ραπεζών.

Μια αυτοκρατορία που εισάγει κεφάλαια.

Οι τεχνοκράτες στραγγαλίζουν πιο αποτελεσματικά από,τι οι «στόλοι«.

Η εκβιομηχάνιση δε θίγει τον οργανισμό ανισότητας στην παγκόσμια αγορά.

Η θεά τεχνολογία δε μιλά ισπανικά.

Η ενοποίηση της Λατινικής Αμερικής υπό την αστερόεσσα.

Ποτέ δε θα είμαστε ευτυχισμένοι, ποτέείχε προφητέψει ο Σιμόν Μπολιβάρ.

 ΕΦΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝΣΤΑΤΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ […] PDF

black-history-former-slaves1

Street USA.1950-60sΑυτόνομη Πρωτοβουλία

95. απελευθέρωση όλων – κλείστε τώρα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης

95. NazisConCamps.ImmigrantsGr

laufen-camp[…] το πρωί, όταν τους ανακοινώθηκε ότι θα κρατηθούν για άλλο ένα τρίμηνο, 65 κρατούμενοι ξεκίνησαν απεργία πείνας (και αυτή δεν είναι η πρώτη φορά). Κάποιος από αυτούς χτυπήθηκε από αστυνομικό όταν αρνήθηκε να πάρει φαγητό και έτσι ξεκίνησαν τα επεισόδια, τα οποία αντιμετωπίστηκαν από την αστυνομία με βία, δακρυγόνα μέσα στους θαλάμους και κανόνια νερού. Εν τέλει συνέλαβαν σαράντα επτά (47) μετανάστες, κυρίως αφγανικής καταγωγής, στους οποίους έχουν φορτώσει κατηγορίες μέχρι και για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης (!) […]

Αντιρατσιστική – Αντιφασιστική Πρωτοβουλία Κορίνθου https://athens.indymedia.org/  )

το athens.indymedia υπό καταστολή… http://indymedia.squat.gr/ ————–

Κίνηση Ενάντια στην Αστυνομική Αυθαιρεσία και τα Βασανιστήρια

http://www.greek-committeeagainsttorture.blogspot.gr/  ————————-

“Οι Μανωλάδες και οι Αμυγδαλέζες του μέλλοντος μας”: http://yalmpanis.wordpress.com/ —–

Crimes of Pinochet Dictatorship (1973-1990): Crimes.of.Pinochet.links  ——————–

[…] οι άντρες των ΕΚΑΜ φορώντας κουκούλες, αφού έβγαλαν τους κρατούμενους από τα κελιά τους χτυπώντας τους με τα γκλοπ αλλά και με όπλα τύπου tazer, εξαναγκάζοντάς τους να κινούνται στα τέσσερα, τους έδεσαν και τους μετέφεραν γυμνούς στο γυμναστήριο της φυλακής. Όση ώρα, γυμνοί και δεμένοι, οι κρατούμενοι βρίσκονταν στο γυμναστήριο, τα ΕΚΑΜ κατέστρεφαν τα κελιά τους με την πρόφαση του ελέγχου.

Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων: http://www.tokeli.gr/ ————-

africa

[…] το πρωί ξεκίνησε απεργία πείνας μια ομάδα μεταναστών στο στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών στην Κόρινθο. Στο «κάμπ 4» σημείο 1, σύμφωνα με τους μετανάστες , 65 μετανάστες δήλωσαν ότι προχωράνε σε απεργία πείνας όταν ανακοινώθηκε παράταση κράτησης για άλλο ένα τρίμηνο. Ένας αστυνομικός τότε χτύπησε κάποιον από τους μετανάστες όταν αρνήθηκε να πάρει φαγητό. Ο ίδιος ο μετανάστης αμέσως βγήκε στη ταράτσα φωνάζοντας ότι «μας σκοτώνετε» και προειδοποιούσε ότι θα πέσει κάτω. Χθές αποπειράθηκαν με τον ίδιο τρόπο να αυτοκτονήσουν δύο Νιγηριανοί.  Τα ΜΑΤ από τις 10πμ έριχναν δακρυγόνα , έπιασαν φωτιά 2 δωμάτια. Τα ΜΑΤ χρησιμοποιούσαν διαρκώς κανόνια  νερού για να καταστείλουν την κινητοποίηση. Στις 1.10μμ άρχισαν την βίαιη εισβολή για τη καταστολή μέσα στα κελιά των μεταναστών.

Το ποτάμι της οργής για τη ρατσιστική κακομεταχείρηση, τα βασανιστήρια και τους εξευτελισμούς των μεταναστών μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης έχει ξεχειλίσει και ο Δένδιας επιχειρεί να το σταματήσει με το μόνο τρόπο που γνωρίζει, τα ΜΑΤ και τη βία. Η παράταση της κράτησης προκαλεί εκρήξεις στους μετανάστες διότι πολλοί θεωρούν ότι θα κρατηθούν για ένα τρίμηνο και θα εξεταστεί ταυτόχρονα το αίτημα τους για άσυλο.
Ζητάμε την αλληλεγγύη των εργαζόμενων και της νεολαίας, την δράση των συνδικάτων, των φοιτητικών συλλόγων, των κινήσεων υπεράσπισης δικαιωμάτων ώστε να απελευθερωθούν τώρα, να  κλείσουν τώρα τα κολαστήρια-στρατόπεδα συγκέντρωσης, για να δοθεί άσυλο στους πρόσφυγες και νομιμοποίησης στους μετανάστες , για να έχουν τα παιδιά τους ιθαγένεια και όχι αποκλεισμό.   (Βλπ.  http://www.antiracismfascism.org/  )    ———————————————————-

waimar«…ο ρατσισμός δεν αντιτίθεται μοναχά σ’ εκείνο ή το άλλο ιδιαίτερο σημείο της χριστιανικής και της φιλελεύθερης κουλτούρας. Εδώ δεν διακυβεύεται αυτό ή εκείνο το δόγμα της δημοκρατίας, του κοινοβουλευτισμού, του δικτατορικού καθεστώτος ή της θρησκευτικής πολιτικής. Διακυβεύεται η ίδια η ανθρωπινότητα του ανθρώπου […]» (Em.Levinas 1934, Μερικές σκέψεις για τη φιλοσοφία του χιτλερισμού, εκδ. Ελευθεριακή κουλτούρα)   ——————————-

[…] Είναι αλήθεια, φυσικά, ότι ο Ναζισμός έβαλε στόχο την καταστροφή της οικουμενικής έννοιας της ανθρωπότητας, που είχε προωθήσει ο Διαφωτισμός και είχε εκδηλωθεί με την Γαλλική Επανάσταση, και είναι επίσης αλήθεια ότι η έννοια αυτή διατηρήθηκε και διευρύνθηκε από τις σύγχρονες δημοκρατίες της Δύσης. […] Αυτή όμως είναι η μία όψη του προβλήματος. Υπάρχουν πολλά άλλα στοιχεία που συνδέουν την ιδεολογία του Ναζισμού και των μεθόδων του (κυριαρχία και εξόντωση) με την ιστορία της Δύσης. Παρά τις παθολογικές ιδιαιτερότητές τους, αποτελούν ωστόσο μέρος της ιστορικής ανάπτυξης της Δύσης.

Η πρώτη σύνδεση είναι ιδεολογική. Ο ναζισμός ανέτειλε στο κοινωνικοπολιτικό στερέωμα του γερμανικού εθνικισμού, ο οποίος διασταυρώθηκε με ιδεολογικά ρεύματα, που είχαν συνολικά ισχυρή παρουσία στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού πολιτισμού: τη Φυλετική Ανθρωπολογία, που πρέσβευε την  ιεράρχηση των ανθρωπίνων ομάδων με κυρίαρχους τους Αρίους, τον Κοινωνικό Δαρβινισμό, που περιείχε την ιδέα της φυσικής επιλογής του ικανότερου και την Ευγονική, με την αντιδραστική ουτοπία της, ενός τεχνητά δημιουργημένου ανθρώπινου είδους.

Ο σωτηριολογικός αντισημιτισμός του ναζισμού είδε την πάλη κατά των Εβραίων ως μία σταυροφορία ενάντια στο Κακό, που θα έδινε τη δυνατότητα στο γερμανικό έθνος να ελευθερωθεί από τον εσωτερικό εχθρό. Ωστόσο, δεν ήταν τίποτε άλλο από τη ριζοσπαστική έκφραση μιας ιδεολογίας και ευρέως διαδεδομένων μορφών κοινωνικής διάκρισης και δίωξης, που δεν αποτελούσαν σε καμιά περίπτωση γερμανικό μονοπώλιο πριν από τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Η Φυλετική Ανθρωπολογία αντιπροσωπευόταν σταθερά στην Ιταλία με τον Τσέζαρε Λομπρόζο, ο Κοινωνικός Δαρβινισμός στην Αγγλία με τον Άλφρεντ Ράσελ Γουάλας, η Ευγονική στις ΗΠΑ με τον Φράνσις Γκάλτον και ο αντισημιτισμός στη Γαλλία με τους Εντουάρ Ντρυμόν, Μορίς Μπαρές, Ζορζ Βασέρ ντε Λαπούζ και πολλούς άλλους. Επιπλέον, ο παρωξυμένος εθνικισμός και ο βιολογικός ρατσισμός των ναζί ήταν στενά συνδεμένος με την κουλτούρα και την πρακτική του ιμπεριαλισμού, που είχε χαρακτηρίσει την Ευρώπη συνολικά, από τις αρχές του 19ου αιώνα. […]

david.Olere-conscampΟ στόχος των ναζί να κατακτήσουν το Lebensraum (ζωτικό χώρο) για τη γερμανική φυλή  στα ευρύτερα σλαβικά εδάφη της ανατολικής Ευρώπης ήταν ουσιαστικά μια μετάθεση στον Παλαιό Κόσμο του μοντέλου της αποικιοκρατικής κυριαρχίας, που είχαν προωθήσει άλλες μεγάλες δυνάμεις στην Αφρική και την Ασία για πάνω από ένα αιώνα. […]

Ο Ναζισμός ήταν επίσης προϊόν του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, του απόλυτου πολέμου,  που αποτέλεσε πράγματι την εμπειρία-θεμέλιο του 20ού αιώνα. Σ’ αυτόν βρίσκονται οι ρίζες της βιομηχανικής εξόντωσης, ο  θάνατος εκατομμυρίων ανωνύμων και η αυταρχικός μετασχηματισμός των ευρωπαϊκών κοινωνιών κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου. Όπως κατέδειξε πειστικά ο Τζορτζ Μόσε, ο Πρώτος Παγκόσμιος πόλεμος ήταν η αρχή μιας εξαχρείωσης της πολιτικής ζωής με αποκορύφωση τον Ναζισμό […]

Η αντεπανάσταση, όμως, του 20ού αιώνα δεν ήταν ούτε συντηρητική ούτε αμιγώς  αντιδραστική. Μάλλον κατανοούσε τον εαυτό της ως επανάσταση ενάντια στην επανάσταση. Οι φασίστες δεν κοίταζαν προς το παρελθόν: επιδίωκαν την οικοδόμηση ενός καινούργιου κόσμου. Βρήκαν τρόπους να συνεργαστούν με τις πρώην ηγετικές ελίτ, μόνο τη στιγμή ανάληψης της εξουσίας. Οι ηγέτες τους δεν προέρχονταν από τις ελίτ εκείνες αλλά από τον κοινωνικό απόπατο ενός κόσμου που είχε περιπέσει σε σύγχυση. Ήταν εθνικιστές δημαγωγοί που είχαν αποστατήσει προς τα αριστερά, όπως ο Μουσολίνι, ή λούμπεν προλετάριοι, όπως ο Χίτλερ, οι οποίοι ανακάλυψαν το δημαγωγικό ταλέντο τους μέσα στο κλίμα που είχε δημιουργήσει η γερμανική Ήττα. Απευθύνθηκαν στις μάζες, τις οποίες κινητοποίησαν με επίκεντρο οπισθοδρομικούς μύθους περί έθνους, φυλετικής και πολεμικής κοινότητας και εσχατολογικών υποσχέσεων, όπως ο μύθος περί του Χιλιετούς Ράιχ.  Η εμπειρία του πολέμου δίδαξε στους Ναζί την ανάγκη να συνδυάσουν ορισμένες αξίες που είχε κληροδοτήσει ο 19ος αιώνας, όπως τον αγώνα κατά τον 19ο αιώνα ενάντια  στον Διαφωτισμό με τον σύγχρονο ρατσισμό (επιστημονικό και βιολογικό), τη  λατρεία της τεχνολογίας και την καλλιέργεια της δύναμης και της εργατικότητας. Ωστόσο, όπως έχει με έμφαση τονιστεί από μια πλατιά κοινωνιολογική φιλολογία τα τελευταία χρόνια, το νεωτερικό πνεύμα του ναζισμού έγκειται  πάνω απ’ όλα στην πρακτική  της εξόντωσης. […]

Μια ανάλυση της λειτουργίας των στρατοπέδων θανάτου των ναζί αποδεικνύει τη στενή σχέση τους με τη δυτική νεωτερικότητα. Το Άουσβιτς σχεδιάστηκε με βάση την αρχή περί παραγωγικού ορθολογισμού του Τέιλορ, με το θάνατο ως τελικό προϊόν μιας «ορθολογιστικής» επεξεργασίας της πρώτης ύλης – τους εκτοπισμένους Εβραίους. Ήταν ένα εργοστάσιο μαζικής παραγωγής πτωμάτων, όπου η αλυσίδα παραγωγής ήταν: άφιξη των οχημάτων μεταφοράς, επιλογή, κατάσχεση κινητών περιουσιακών στοιχείων, απέκδυση, θάλαμος αερίων και κρεματόριο.

Αναπόφευκτα, τα στρατόπεδα εξόντωσης ενσωμάτωσαν την διοικητική ορθολογικότητα που περιγράφει ο Μαξ Βέμπερ στο έργο του Οικονομία και Κοινωνία : καταμερισμός εργασίας , ιεραρχική λήψη αποφάσεων, διαχωρισμός της διαμόρφωσης ιδεών από την πραγμάτωσή τους, γραφειοκρατική διοίκηση και απέκδυση κάθε ευθύνης. […]

war.SovietΗ ιστορία του Ολοκαυτώματος έχει κι αυτή το μερίδιο της σε φανατισμό, μίσος και αχαλίνωτη βία, ειδικά σε σχέση με τις σφαγές από τους SS κομάντος και τα τάγματα αστυνομικών της Βέρμαχτ. Όμως η εν ψυχρώ βιομηχανική εξόντωση  των Εβραίων στους θαλάμους αερίων είχε συλληφθεί ως μια διαδικασία που θα μπορούσε να πραγματωθεί χωρίς μίσος. Στηρίζεται περισσότερο στην έννοια του καθήκοντος που έχει ο εκτελεστής, ο οποίος κάνει τη δουλειά του αποτελεσματικά και απρόσωπα, χωρίς να αφήνει τα συναισθήματά του να παρέμβουν και  αποφεύγει σχολαστικά οποιαδήποτε ερώτηση σχετικά με τον τελικό σκοπό  της δουλειάς του.

Η σχέση του ναζισμού λοιπόν με το δυτικό νεωτερικό κόσμο είναι ουσιαστική για την κατανόηση της προέλευσής του ναζισμού και της ιστορίας της ναζιστικής βίας. Η φιλελεύθερη Ευρώπη του 19ου αιώνα –  το επίκεντρο του ρατσισμού, του ιμπεριαλισμού και του αποικιοκρατικού πολέμου – ήταν το πολιτιστικό και ιδεολογικό εργαστήρι μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε ο ναζισμός. Αυτή η ανάπτυξη δεν ήταν αναπόφευκτη, τη στιγμή που χρειάστηκαν διάφορα ενδιάμεσα στάδια, από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο μέχρι την κρίση της δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Υπάρχει όμως μια καθαρή γραμμή καταγωγής. Ταυτόχρονα το Ολοκαύτωμα, καθώς έχουν τονίσει οι Μαξ Χορκχάιμερ και Θίοντορ Αντόρνο, μαρτυρεί ταυτόχρονα μια αρνητική διαλεκτική, όπου μια τεχνική και υλική πρόοδος  μετασχηματίστηκε σε ανθρώπινη και κοινωνική οπισθοδρόμηση.

Το Άουσβιτς θα πρέπει να κατανοηθεί μέσα σ’ ένα πλατύτερο ιστορικό πλαίσιο από αυτό του ναζισμού, του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου ή των ολοκληρωτικών καθεστώτων του 20ού αιώνα. Δεν ήταν τόσο ένα φαινόμενο χωρίς προηγούμενο, όσο μια μοναδική σύνθεση στοιχείων δρώντων στον πολιτισμό μας. Παρ’ όλη την παθολογία των εκδηλώσεών του, ο ναζισμός είχε βαθιές ρίζες στην ιστορία, τον πολιτισμό και την τεχνολογία του νεωτερικού κόσμου, και στις σύγχρονες μορφές οργάνωσης, παραγωγής και κυριαρχίας.  […] PDF

(E.Traverso. Βλπ.  http://dokimh.espivblogs.net/?p=242  )

βλπ. και E.Traverso :“Production line of murder”, Nazism’s roots in European culture (Le Monde diplomatique)

http://mondediplo.com/2005/02/15civildiso

borders

Αυτόνομη Πρωτοβουλία

94. μαρξιστική ανάγνωση της ιστορίας των επιστημών

d1.marxist.history.sciences.pm.2012

GustavKlutsis-Workers-must-vote-Soviets1930Από τις αρχές του 20ου αιώνα και για πολλές δεκαετίες οι περισσότεροι ιστορικοί και φιλόσοφοι των επιστημών είχαν την πεποίθηση πως οι επιστήμες δεν είναι τίποτε άλλο από το εγχείρημα αποκάλυψης μιας προϋπάρχουσας και “αντικειμενικής” δομής του φυσικού κόσμου, πως η εγκυρότητα των επιστημών ισχύει καθολικά και πως οι απαρχές τους δεν επηρεάζουν τον χαρακτήρα τους. Η (εγγενής) αλήθεια επομένως που αποκαλύπτουν οι επιστήμονες ούτως ή άλλως επικρατεί, αργά ή γρήγορα, είναι αχρονική έννοια.

Για τον θετικισμό η επιστημονική γνώση είναι αποκαθαρμένη από μεταφυσικές, αισθητικές, θρησκευτικές, ηθικές και γενικότερα κοινωνικές παραμέτρους. Οι ιστορικές αφετηρίες της γνώσης δεν παίζουν κανέναν ρόλο στην αποτίμηση της εγκυρότητάς τους. Η (ενιαία) παρατηρησιακή γλώσσα είναι σύμφωνα με αυτή την αντίληψη αναλλοίωτο στον χρόνο χαρακτηριστικό της διαδικασίας απόκτησης έγκυρης γνώσης. Η ιστορία των επιστημών αποτελεί εξαντλητική σταχυολόγηση γεγονότων και δεδομένων.

Εν τούτοις, από τα μέσα του 20ου αιώνα και έπειτα, έχει καταστή πλέον αποδεκτό από την πλειονότητα των ερευνητών πως οι επιστήμες δεν αναπτύσσονται μέσα σε κάποιο κοινωνικό και ιδεολογικό κενό. Οι ιδεολογικοί προσανατολισμοί  και το πολιτισμικό περιβάλλον των επιστημόνων, οι φιλοσοφικές τους πεποιθήσεις και οι οντολογικές τους δεσμέυσεις, επηρεάζουν τα χαρακτηριστικά του εκάστοτε επιστημονικού λόγου. Το αξιακό τους σύστημα καθορίζει εν πολλοίς τα προβλήματα που επιλέγονται προς μελέτη, και συχνά οι μεταφυσικές και οντολογικές πεποιθήσεις διαμορφώνουν την εικόνα του κόσμου που πολλοί θεωρούν ότι “προκύπτει αντικειμενικά” από τα επιστημομονικά και μόνο αποτελέσματα.

Η επιστήμη καλλιεργήθηκε μέσα σε συγκεκριμένους θεσμούς και σε συγκεκριμένες ιστορικές συγκυρίες. Μέσω αυτών των θεσμών οι ερευνητές προσπάθησαν να πείσουν άλλους ανθρώπους πως όσαν πίστευαν ήταν αληθινά, επιδίωξαν να μεταδώσουν αυτά που κατανοούσαν και να νομιμοποιήσουν τρόπους με τους οποίους αντλούσαν αυτές τις βεβαιότητες. Τις επιστήμες τις διαμορφώνουν επίσης οι άνθρωποι, με τις διαφορετικές ιδεολογικές, φιλοσοφικές, αισθητικές, θρησκευτικές και πολιτικές τους απόψεις και κοινωνικές πρακτικές τους. Η ιστορία των επιστημών έχει ως αντικείμενό της τελικώς τις επιστήμες ως κοινωνικό και πολιτισμικό φαινόμενο: οι ιστορικοί λαμβάνουν υπόψη τους χωροχρονικές και πολιτισμικές ιδιαιτερότητες οι οποίες έχουν παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του επιστημονικού λόγου και στην κοινωνική λειτουργία της επιστήμης. Οι τρόποι επομένως κατανόησης των φυσικών φαινομένων επηρεάζουν και επηρεάζονται από τις κοινωνικές δραστηριότητες των ανθρώπων: οι θρησκευτικές πεποιθήσεις, οι αντιλήψεις για τα είδη πολιτικής διακυβέρνησης, ο χαρακτήρας των οικονομικών δραστηριοτήτων, οι νοοτροπίες που διαμορφώνουν τη θεωρία αι πρακτική του δικαίου, η θεματογραφία ή και οι τεχνικές ακόμη των θεατρικών έργων και άλλων μορφών πεζού ή ποιητικού λόγου, των εικαστικών τεχνών και της μουσικής, επηρέασαν και επηρεάστηκαν από τις διερευνήσεις των φαινομένων της φύσης.

Η κοινωνική θεώρηση των επιστημών, με δεδομένες τις ιδιαιτερότητες της κάθε μιας τους και δεδομένη την σχετική αυτονομία των επιστημονικών δραστηριοτήτων, αποτελεί αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη για τη συγκρότηση μιας μαρξιστικής πραγμάτευσης της ιστορίας τους. Θέτει πρωτίστως και ορισμένα καίρια, ιστοριογραφικού χαρακτήρα, ερωτήματα: εάν οι επιστήμονες δεν παίζουν απλώς διαμεσολαβητικό ρόλο κατά την εκτύλιξη μιας “αντικειμενικής φύσης”, μήπως τότε οι επιστημονικές εξελίξεις που έλαβαν χώρα κατά το παρελθόν δεν ήταν “αναπόδραστες” αλλά “ενδεχομενικές”; Μήπως δηλαδή οι επιστήμες θα μπορούσαν να έχουν εξελιχθεί κατά τρόπο διαφορετικό από αυτόν που διαπιστώνουμε σήμερα;

Το γεγονός, κατά δεύτερον, ότι οι ερευνητές του φυσικού κόσμου, παρότι πεπεισμένοι αρχικώς για την αλήθεια των θεωριών τους, κατά καιρούς αναθεώρησαν τις πεποιθήσεις τους και τις αντικατέστησαν με άλλες, δεν μας προσανατολίζει προς την διαπίστωση της ιστορικότητας των εννοιών της αλήθειας, της αντικειμενικότητας και της αιτιότητας;

Και τρίτον, εάν οι πολύμορφές λειτουργίες των επιστημόνων όσον αφορά τα θεωρητικά σχήματα που επιλέγουν, τις υπολογιστικές τεχνικές που επεξεργάζονται, τις πειραματικές τεχνικές που επινοούν, τις στρατηγικές νομιμοποίησης του καταστρώνουν, εάν όλα αυτά παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη των επιστημών, δεν θα έπρεπε να διαρευνηθεί διαξοδικά ο χαρακτήρας της επιστημονικής πρακτικής; […] PDF

soviet-tech1

Αυτόνομη Πρωτοβουλία

93. για το εγχείρημα του J. Derrida

philsophy-politics-literature.03-2013.anti-kapitalistis

[…] για το εγχείρημα του J. Derrida

Ο J. Derrida έχει ως βασικούς στόχους την κριτική της αρχής της ταυτότητας και τη ριζοσπαστικοποίηση της φαινομενολογίας. Πρέπει να «αποδομήσουμε» τη φαινομενολογία (δηλαδή να την αναθεωρήσουμε κριτικά) με τη σημειολογία της «διαφωράς». Σε αντίθεση με την αντίληψη του Λεβί-Στρως, ο κώδικας δεν ταυτίζεται με τη γλώσσα (ο κώδικας είναι μια κατασκευή, ενώ η γλώσσα δεν είναι). Σε αντίθεση με τη φαινομενολογία, το σημαίνον είναι το πρωταρχικό, η συνείδηση δεν προηγείται της γλώσσας. Η γλώσσα δεν εκφράζει (δεν αναπαριστά) το βίωμα, αλλά το πραγματώνει, του δίνει δηλαδή υλική μορφή.

tatlin-constructivismΒασικά μέσα της «αποδόμησης» (deconstruction) είναι η διανοητική επιφύλαξη και η φιλοσοφική αμφιλογία. Κάθε κείμενο κρύβει στο πρόδηλο το λανθάνον, κρύβει άλλο ένα κείμενο κάτω από τις γραμμές του, στην πραγματικότητα έναν συνομιλητή, το «ίχνος του άλλου».Το ίχνος του άλλου υποβάλλει τη λογική του συμπληρώματος. Το συμπλήρωμα δεν είναι μια αντίφαση, είναι πάντα μια διαφορά, αυτό που λείπει και που προσδιορίζει το υπάρχον με την έλλειψή του.[1]

Η «διαφωρά» (difference differance, διαφορά και αναβολή) σημαίνει ότι το ίδιο δεν είναι το ίδιο, παρά μόνο εάν προσδιορίζεται από το άλλο. Η ολότητα δεν θα επιτευχθεί ποτέ, το παρόν είναι ένα αναβληθέν παρόν. Η συνείδηση (σε αντίθεση με τον υποκειμενισμό της φαινομενολογίας) δεν είναι ποτέ κάτι ολοκληρωμένο ως εσωτερικότητα, αλλά συμπληρώνεται από το έξω που εσωτερικεύει.

παρέκβαση: φαινομενολογία

Πιο συγκεκριμένα, ο Husserl θεωρεί δυνατή την ύπαρξη εσωτερικών συνειδησιακών βιωμάτων με καθορισμένη σημασία, πριν από κάθε δυνατότητα γλωσσικής έκφρασης των βιωμάτων αυτών. Τα αποβλεπτικά (intentional) συνειδησιακά βιώματα είναι βιώματα που έχουν ως «στόχο» ένα αντικείμενο, ανεξάρτητα από το εάν αυτό υπάρχει στην πραγματικότητα ή όχι. Η σημασία των βιωμάτων αυτών είναι άμεσα δεδομένη, εναργής (evident) εντός της συνειδήσεως. Η γλώσσα δεν κάνει τίποτα άλλο από το να εκφράζει τα προγλωσσικά αυτά βιώματα χρησιμοποιώντας ήχους, και δεν προαπαιτείται (η γλώσσα) για την ύπαρξη των βιωμάτων αυτών. Πάνω στα προαναφερθέντα, η αποδομητική κριτική του Derrida επισημαίνει τα εξής: τα συνειδησιακά βιώματα, εφόσον διακρίνονται το ένα από το άλλο, υπακούουν σε μια δομή διάκρισης, δηλαδή διαφοράς. Μια διαφορική δομή, όμως, είναι δομή συστήματος σημείων (γλώσσας). Αφού η γλώσσα (Saussure) είναι σύστημα διαφορών, ενώ επί πλέον κάθε σύστημα διαφορών μπορεί να αναχθεί σε σύστημα σημείων.[2] Εάν τα βιώματα δεν υπάγονταν σε μια διαφορική (ήτοι σε τελευταία ανάλυση, γλωσσική) δομή, τότε θα ήταν αδύνατη η διάκριση του ενός από το άλλο (διάκριση ωστόσο δυνατή για τον Husserl). Ένα σημείο όμως, ως το μόνο ικανό να αποτελεί στοιχείο διαφορικής δομής, δεν είναι δυνατόν να μην μετέχει και του επιπέδου των σημασιών (σημαινόμενα) και του επιπέδου έκφρασης (σημαίνοντα). Χρειάζεται, δηλαδή, κάποια «ύλη» ως φορέα των σημασιών, και μάλιστα μια «ύλη» ήδη δομημένη σε σημαίνοντα, αλλιώς είναι αδύνατη η ύπαρξη οποιασδήποτε διαφοράς στο επίπεδο των σημασιών.

Η συνείδηση (συνειδησιακά βιώματα, Bewusstein), λοιπόν, «μετέχει» της γλώσσας. Στον Husserl, η συνείδηση ως αποβλεπτική συνείδηση, αντιστοιχεί περισσότερο στο πρόβλημα της γνώσης και όχι στο θέμα της συγκρότησης του γιγνώσκοντος υποκειμένου. Κατά τον Husserl λοιπόν, η αυτοσυνειδησία μου (Selbstbewusstein) ως γιγνώσκοντος υποκειμένου, η βεβαιότητά μου ότι είμαι (ich bin) συστήνεται επί τη βάσει τριών μοντέλων: του αναστοχασμού (reflexion), της ενότητας της χρονικής ροής των συνειδησιακών καταστάσεων-βιωμάτων, και της αυτοσυνειδησίας ως εσωτερικής αντίληψης.

Doris Clare Zinkeisen1898-1991.Self1935Όσον αφορά το μοντέλο της αυτοσυνειδησίας, αυτό αναφέρεται σε μια σχέση μεταξύ δύο όρων η οποία έχει ως πρότυπό της τη σχέση υποκειμένου-αντικειμένου, αλλά το αντικείμενο ταυτίζεται εδώ με το υποκείμενο. Η συνείδηση «σχετίζεται» με τον εαυτό της μέσω της γνώσεως, δηλαδή γνωρίζει η ίδια τον εαυτό της και η προκύπτουσα γνώση αποτελεί την αυτοσυνειδησία: όλα συμβαίνουν ως εάν η συνείδηση καθρεφτιζόταν σε ένα (εσωτερικό) κάτοπτρο και ανεγνώριζε τον εαυτό της στο έτερον εκείνο που αποτελεί το είδωλο. Η αναγνώριση αυτή της συνείδησης, του εαυτού της στο είδωλό της αποτελεί για τον Husserl πρωταρχική βεβαιότητα του υποκειμένου περί της ενότητας του εαυτού του, πριν από κάθε γλωσσική έκφραση της βεβαιότητας αυτής (πλήρης προγλωσσική ενάργεια, evidenz). Πάνω στην αυτοσυνειδησία βασίζεται κάθε δυνατότητα σχέσης της αποβλεπτικής συνείδησης με οποιοδήποτε αντικείμενο. Αυτοσυνειδησία είναι λοιπόν η αυτοπαρουσία της συνείδησης στον εαυτό της, πριν από κάθε γλώσσα.

Πώς όμως μπορεί η συνείδηση να αναγνωρίσει ότι το είδωλό της είναι ο εαυτός της; Από πού προκύπτει η γνώση αυτή; Από πουθενά, είναι η απάντηση. Για να είναι σε θέση να αναγνωρίσει η συνείδηση τον εαυτό της πρέπει να έχει ήδη από τα πριν κάποια γνώση του εαυτού της, άρα: να είναι αυτοσυνειδησία πριν από τη διαδικασία της ανακλάσεως.

Επί πλέον, το μοντέλο της ανάκλασης, ως σχέσης δύο όρων, εισάγει μια χρονικότητα: η συνείδηση είναι «πρότερη» του «ειδώλου» της, το οποίο αναγνωρίζει στον καθρέφτη ως τον εαυτό της, ή τουλάχιστον διαφέρει από αυτό, προτού το αναγνωρίσει ως τον εαυτό της. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η διαφορά εισέρχεται στην καρδιά της ίδιας της αυτοσυνειδησίας ως έκφρασης της ενότητας και της άμεσης παρουσίας της συνείδησης στον εαυτό της (ζωντανή αυτοπαρουσία[3] κατά Husserl). Επομένως τονίζει ο Derrida, δεν έχουμε διόλου ταύτιση της συνείδησης με τον εαυτό της μέσω ανάκλασης, αλλά μάλλον αναδίπλωση της συνείδησης πάνω στον εαυτό της, δηλαδή δημιουργία μιας «πτυχής» (pli). Η πτυχή αυτή είναι το «ίχνος της διαφωράς[4]» (difference).

annenkov-girlΗ συνείδηση λοιπόν δεν είναι ποτέ προγενέστερη της γλώσσας. Προτεραιότητα ο Derrida δίνει στο σημείο, και εφόσον το σημείο έχει «αναπαραστατικό χαρακτήρα» έπεται επομένως ότι ουσιαστικά «εν αρχή ην η επανάληψη» μια και η αναπαράσταση είναι τρόπον τινά μια επανάληψη (του πράγματος). Το πράγμα έτσι έχει «χαθεί». Αλλά τότε τι εκφράζει η πρόταση «εν αρχή ην η επανάληψη», η οποία εξ ορισμού παραπέμπει σε κάτι που ποτέ δεν μπορεί να είναι αρχή , αλλά θα είναι πάντα επανάληψη; Ο όρος επανάληψη προϋποθέτει κάποια αρχή που επαναλαμβάνεται αλλιώς δεν πρόκειται για επανάληψη! Τι νόημα έχει ο όρος αρχή; Καταλήγουμε με αυτή τη συλλογιστική στην «αρχή της μη αρχής».[5] Δεν υπάρχει καν αναπαράσταση αφού η («πρώτη») παράσταση δεν έγινε ποτέ. Το πρωτότυπο είναι ήδη ένα αντίγραφο! Υπό μια έννοια, το σημείο είναι πάντα ένα αντίγραφο του πάντα χαμένου (πραγματικού) «πράγματος», και μάλιστα συγκροτεί το «πράγμα» και την «αρχή» ως τέτοια, σε μια εκ των υστέρων αναδρομική κίνηση, εφόσον δεν υπάρχει «πράγμα» ακόμη και σε μια τελείως απομακρυσμένη «αρχή», το οποίο θα έπαιζε ρόλο πρωτοτύπου. Έτσι, στην «αρχή» βρίσκεται πάντα ένα σημείο, το οποίο είναι ένα Σημαίνον που επιτελεί χρέη σημαινόμενου ενός άλλου («ύστερου») Σημαίνοντος κ.ο.κ.[6] Εισάγεται έτσι η έννοια της ατελεύτητης «σημείωσης», όπου κάθε Σημαίνον έχει ως σημαινόμενο ένα άλλο Σημαίνον, και ποτέ το ίδιο το «πράγμα» (αλυσίδες από Σημαίνοντα οι οποίες είναι και σημαίνουσες αλυσίδες).

Αυτό λοιπόν, που πρωταρχικά υπάρχει, τελικά, είναι μια πρωταρχική διαφορά (η διαφωρά). Αυτή δεν αφήνει ποτέ την αρχή να είναι ο εαυτός της, αλλά την καθιστά πάντοτε επανάληψη: εδώ έχουμε όχι μόνο μη σύμπτωση της αρχής με τον εαυτό της, αλλά και την αέναη αναβολή αυτής της αρχής (differer). Η παρουσία της αρχής (στον εαυτό της), θα διαφέρει ήδη πάντα από τον εαυτό της και θα είναι πάντα ήδη ένα αναβληθέν παρόν, ένα αυριανό πλήρες παρόν… Ο γραμματικός χρόνος του αναβληθέντος παρόντος είναι ο τετελεσμένος μέλλων (θα έχει γίνει, εφόσον δεν έχει γίνει ακόμα). Με αυτόν τον τρόπο η διαφωρά «παράγει» την ιστορία: «ιστορία υπάρχει επειδή το παρόν είναι σαν καθυστέρηση του εαυτού του».

design Soviet 1920s

Το ότι η αρχή είναι αρχή, δηλαδή «πρώτη» και όχι «μοναδική» φορά, σημαίνει ότι αυτή φέρει εγγεγραμμένη μέσα της την δυνατότητα επανάληψής της. Η εγγραφή της «δεύτερης φοράς» εντός της «πρώτης φοράς» μέσω της διαφωράς παραπέμπει σε κάποια έλλειψη ή ελλειματικότητα της «πρώτης φοράς», η οποία έχει ακριβώς ανάγκη μια δεύτερη, μια επανάληψη… Αν η «πρώτη φορά», η «αρχή», ήταν πλήρης και τέλεια, θα ήταν και η μόνη φορά. Έτσι, η «δεύτερη φορά» μπορεί να νοηθεί ως συμπλήρωμα της ελλειμματικότητας της «πρώτης», καθώς και ως αναπληρωτής (αντιπρόσωπος). Με αυτόν τον τρόπο εισάγεται η έννοια του συμπληρώματος-αναπληρώματος (supplement). Η «δεύτερη φορά» υποσημαίνει μια ατέλεια, έστω και λανθάνουσα, της «πρώτης».[7]

Γενικά, το παρόν είναι παρόν μέσω της αναφοράς του σε ένα απόν από το οποίο οφείλει να διακριθεί για να είναι αυτό που είναι (το απόν μπορεί να νοηθεί είτε χωρικά ως αλλού, είτε χρονικά ως παρελθόν ή μέλλον. Κατά τον Derrida η δυτική μεταφυσική είχε την τάση να θεωρεί πάντα το supplement είτε περιττό είτε αναγκαίο κακό, προϋποθέτοντας την τελειότητα-πληρότητα του συμπληρωνόμενου-αναπληρούμενου. Δηλαδή η μεταφυσική θα ήθελε να είναι κίνηση απόσβεσης του διακριτικού σημαδιού, του ίχνους του παρελθόντος ή/ και του αλλού, το οποίο ωστόσο αποτελεί προϋπόθεση της «παροντότητας» του παρόντος.

J. Derrida – ‘λογοκεντρισμός’

ancient-chinesseΣύμφωνα με τον Derrida η δυτική (φιλοσοφική και καθημερινή σκέψη) σκέψη, είναι δομημένη στη βάση ορισμένων θεμελιωδών διχοτομιών: καλό/ κακό, είναι/ μηδέν, παρουσία/ απουσία, αλήθεια/ λάθος, ταυτότητα/ διαφορά, νους/ ύλη, άνδρας/ γυναίκα, ψυχή/ σώμα, ζωή/ θάνατος, φύση/ πολιτισμός, ομιλία/ γραφή.[8] Τα αντιτιθέμενα, όμως, μέλη αυτών των ζευγών δεν αποτελούν ισότιμες οντότητες, ανεξάρτητες μεταξύ τους. Το δεύτερο μέλος κάθε ζεύγους θεωρείται η εκφυλισμένη, ανεπιθύμητη, αποβλητέα και αρνητική εκδοχή του πρώτου (η απουσία είναι έλλειψη παρουσίας, το κακό είναι η πτώση από το καλό, κ.ο.κ). Δηλαδή τα μέλη κάθε ζεύγους δεν έχουν απλώς αντίθετο νόημα, παρά είναι μεταξύ τους ιεραρχημένα με τέτοιο τρόπο ώστε το πρώτο να είναι πρότερο του δεύτερου και με τη χρονική και με την ποιοτική έννοια του όρου.[9] Η προτεραιότητα αυτή πριμοδοτεί πάντοτε την ενότητα, την ταυτότητα, την αμεσότητα, την χρονική και τοπική παρουσία έναντι της διαφοράς, της απόστασης, της συγκάλυψης, της μετατόπισης, της παρέλκυσης, της αναβολής. Εν κατακλείδει, η δυτική μεταφυσική σκέψη προσδιόρισε το Είναι ως παρουσία.

Στο «Περί γραμματολογίας», ο Derrida επικεντρώνει στην πριμοδότηση της ομιλίας έναντι της γραφής: η μεταφυσική απέδιδε πάντα μεγαλύτερη αξία στον προφορικό έναντι του γραπτού λόγου, επειδή στην περίπτωση της προφορικής επικοινωνίας δεν μεσολαβεί καμία απόσταση μεταξύ ομιλητή, ακροατή και ομιλητικού ενεργήματος:ομιλητής, ακροατής και προφορική εκφορά του λόγου συν-παρίστανται και αυτό αποτελεί εγγύηση ότι με τον προφορικό λόγο ξέρουμε τι εννοούμε, εννοούμε αυτό που λέμε, λέμε αυτό που εννοούμε και ξέρουμε τι είπαμε. Αυτή λοιπόν η εικόνα (ανεξάρτητα από την επίτευξη ή μη της «πλήρους» κατανόησης), ενός νοήματος τέλεια παρόντος εν εαυτώ συνιστά κατά τον Derrida ένα ιδεώδες που υποβαστάζει ολόκληρη τη δυτική σκέψη και πολιτισμό, και ο ίδιος, ονομάζει την πίστη στη δυνατότητα μιας τέτοιας αυτο-παρουσίας του νοήματος λογοκεντρισμό.

Μέσα στα πλαίσια του λογοκεντρισμού, ο γραπτός λόγος θεωρείται απλή αναπαράσταση του προφορικού (δηλαδή υποκατάστατο δευτερεύουσας σημασίας). Η γραφή προσπαθεί να υπερνικήσει την απόσταση χρησιμοποιώντας την: ο γράφων τοποθετεί τη σκέψη του στο χαρτί, απομακρύνοντάς την από τον εαυτό του ώστε αυτή να μπορεί να διαβαστεί ακόμη και μετά από τον θάνατό του, από κάποιον που βρίσκεται μακριά.[10]

Ο Derrida δεν αντιστρέφει απλώς τις προτεραιότητες ισχυριζόμενος ότι η γραφή προηγείται της ομιλίας, αλλά θεωρεί ότι η ίδια η δυνατότητα της αντιπαράθεσης των δύο ως συνάρτηση των ζευγών παρουσία/ απουσία ή αμεσότητα/ αναπαράσταση είναι φενάκη: και ο προφορικός λόγος (όπως ο γραπτός) είναι ήδη δομημένος μέσω διαφοράς και απόστασης. Η γλώσσα συνιστά ένα σύστημα διαφορών και όχι ένα άθροισμα μονάδων, η κάθε μία από τις οποίες έχει νόημα αφ’ εαυτής και ανεξάρτητα από τις άλλες (Saussure). Αυτό σημαίνει ότι η γλώσσα συνίσταται ως τέτοια από εκείνες ακριβώς τις αποστάσεις και τις διαφορές τις οποίες η ίδια επιδιώκει να ξεπεράσει. Δηλαδή, το έχειν νόημα είναι αυτόματα μη είναι, ή αλλιώς, η ίδια η ύπαρξη νοήματος συνεπάγεται την ύπαρξη απόστασης και διαφοράς. Ο Derrida χρησιμοποιεί τον όρο “difference” για να αποδώσει αυτή την συνεχή και αναπόδραστη διαφυγή του νοήματος από τον ίδιο του τον εαυτό. Η “difference” είναι αυτό το μόνιμο «διαφέρω-παρέλκω» ως προς τον ίδιο μου τον εαυτό, συνιστά τη θεμελιώδη «δομή-μη δομή» του νοήματος και της συνείδησης και εγκατοικεί στον πυρήνα του οποιουδήποτε «πράγματος» παρουσιάζεται ως άμεσο, αδιαμεσολάβητο, συν-παρόν με τον εαυτό του. Η «γραμματολογία» είναι η επιστήμη που μελετά τη γραφή με στόχο να αναδείξει τα αποτελέσματα της “difference” τα οποία η δυτική μεταφυσική απώθησε κατά την αναζήτηση μιας Αλήθειας συν-παρούσας με τον εαυτό της.[11]

Alberto Magnelli.womanΗ απόρριψη του λογοκεντρισμού και η ανάδειξη της διαφοράς δεν μπορεί να επιτευχθεί στο επίπεδο του αφηρημένου θεωρητικού λόγου, μια και ο τελευταίος, ως λόγος, είναι αναγκαία λογοκεντρικός και το «εκτός» του λογοκεντρισμού δεν υπάρχει. Η στρατηγική του Derrida  συνίσταται στην προσπάθεια να προσεγγίσει από τα «μέσα» τα «όρια» του λογοκεντρισμού για να δείξει (να επιδείξει ή να αναδείξει και όχι να αποδείξει) τη διαφορά που εγκατοικεί στο συγκεκριμένο λόγο που εξετάζει κάθε φορά.

Ο όρος “supplement” έχει στα γαλλικά δύο σημασίες: αυτή του συμπληρώματος και αυτήν του πράγματος που αναπληρώνει.[12] Η «λογική γραμματική» που διέπει την έννοια αυτή έχει σημαντικές συνέπειες για την καθαρότητα των μεταφυσικών δυαδικών αντιθέσεων: αντί «το Α αντιτίθεται στο Β» διαπιστώνουμε τώρα ότι «το Β και συμπληρώνει και αναπληρώνει το Α». Δηλαδή το Α και το Β δεν αντιτίθενται, αλλά και δεν ισοδυναμούν, ούτε καν με το εαυτό τους. Αυτά δεν «είναι» παρά η δική τους διαφορά σε σχέση με τον εαυτό τους. Για παράδειγμα, η γραφή και η ομιλία δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν πλέον μεταξύ τους, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι ταυτίζονται.[13]

Ο Derrida κατά την ανάγνωσή του[14] δεν επιδιώκει να βρει το «πραγματικό νόημα» του κειμένου, ούτε αναζητά τη σχέση του κειμένου με την πραγματική ζωή του συγγραφέα του. Ισχυρίζεται μάλιστα ότι «δεν υπάρχει τίποτα εκτός κειμένου».[15] Ο ισχυρισμός αυτός περί ανυπαρξίας μιας εξωκειμενικής αναφοράς διατείνεται ουσιαστικά ότι η σχέση μας με την πραγματικότητα λειτουργεί ήδη ως κείμενο. Αυτή η έννοια της «κειμενικότητας», η οποία σύμφωνα με τον Α. Μπαλτά θέτει υπό διαδικασία επερώτησης το μεταφυσικό ζεύγος πραγματική ζωή/ κείμενο, δηλαδή, σε τελευταία ανάλυση, το ζεύγος ύλη/ νους, βρίσκεται στη βάση της στρατηγικής της «αποδόμησης». Η αποδόμηση υπονομεύει ριζικά τους λογοκεντρικούς ισχυρισμούς και τις μεταφυσικές παραδοχές αλλά δεν συνιστά καταστροφή του νοήματος. Ως μέθοδος ανάγνωσης, αναζητά μέσα στο κείμενο τις αντιμαχόμενες σημασιοδοτήσεις, επιδιώκοντας να δείξει έμπρακτα τη φενάκη του ισχυρισμού ότι είναι δυνατόν να υπάρξει κείμενο νοηματικά μονοσήμαντο ή έστω υπό την κυριαρχία ενός συγκεκριμένου τρόπου σημασιοδότησης.[16] «Η ανάγνωση πρέπει πάντα να αποβλέπει σε μια ορισμένη, αθέατη για το συγγραφέα, σχέση ανάμεσα σε ό,τι αυτός ελέγχει και σε ό,τι δεν ελέγχει από τα σχήματα της γλώσσας που ο ίδιος χρησιμοποιεί».[17] Η αποδόμηση δηλαδή δεν προσπαθεί να εντοπίσει τα κενά, τις αδυναμίες ή τις παραδρομές ενός συγγραφέα αλλά την αναγκαιότητα με την οποία αυτά που αυτός βλέπει συνδέονται με αυτά που ο ίδιος δεν βλέπει


[…] PDF

μαρξιστικές θεωρίες για τη λογοτεχνία/ φορμαλισμός/ δομισμός/ μετα-δομισμός/ παρέκβαση: ‘ερμηνευτική’/ μεταμοντερνισμός/ κριτική του T. Todorov/ κριτική του J. Habermas/ για το εγχείρημα του J. Derrida/ παρέκβαση: φαινομενολογία/ J. Derrida – ‘λογοκεντρισμός’/ Παράρτημα: η ‘μεταμοντέρνα κατάσταση’ του F. Lyotard/ Το ‘μη απεικονίσιμο’ (F. Lyotard)

rusty-dock

Αυτόνομη Πρωτοβουλία

92. (a)ψευδο-’επιστημονικές’ φασιστικές ανοησίες περί «Φυλής». (b)’καταγωγή’ της ηθικής

(a) Για τις ψευδο-’επιστημονικές’ νεοφασιστικες ανοησίες περί …»ανώτερης» «Φυλής» και την αποδόμησή τους… /(πλήρεις) παλαιότερες σημειώσεις: για τις σχεσεις ‘βιολογιας-κοινωνιας’, τον “κοινωνικό δαρβινισμό” και την «φυσικοποίηση» του καπιταλισμού, τον “φυλετισμό”, το ρατσισμό κ.ά. […] PDF

περιεχόμενα – Sociobiology

(b) Θεωρίες για τη ‘θεμελίωση’ και την ‘καταγωγή’ της Ηθικής

γενική εισαγωγή στις ηθικές θεωρίες/ κανονιστικές ηθικές θεωρίες/ για τον ‘ηθικό εγωισμό’/ ‘ψυχολογικός εγωισμός’/ ‘πραξιακή δεοντοκρατία’/ ‘κανονολογική δεοντοκρατία’/ τελεολογικές θεωρίες/ ο άθεος υπαρξισμός/  μαρξισμός/ M.Foucault για την γενεαλογία της ηθικής/ ‘αναλυτική’ ηθική του G.E. Moore/ ο Wittgenstein για την ηθική/ η ηθική του Spinoza […] PDF

ethics.03-2013.anti-kapitalistis

1. Η πίστη ότι υπάρχει ένας τύπος ιδανικού ανθρώπου είναι βιολογικά αβάσιμη. Τύπος ιδανικός ανθρώπου δεν υπάρχει ούτε μέσα σε ένα πληθυσμό ούτε μεταξύ διαφόρων πληθυσμών. Η τεράστια ανομοιογένεια των ατόμων αποτελεί την ουσία της πραγματικότητας, δεν οφείλεται σε λάθη αντιγραφής από ένα ιδανικό πρότυπο… Η πίστη για την ανωτερότητα μιας φυλής έναντι των άλλων δεν έχει σαφές βιολογικό νόημα… Οι πληθυσμοί δεν αποτελούν στατιστικές οντότητες αλλά διαρκώς εξελίσσονται και αλλάζουν..———————————————————————–

meditat.paintΟι κύριες βιολογικές διαπιστώσεις που αναφέρθηκαν στο επιστημονικό συμπόσιο που έλαβε χώρα στην Αθήνα μεταξύ 30/3 και 3/4 1981, με θέμα τις

φ υ λ ε τ ι κ έ ς   δ ι α κ ρ ί σ ε ι ς,  ήταν μεταξύ άλλων:

(1) Υπάρχει μια τεράστια ποικιλία κληρονομικών δομών, ένας τεράστιος γενετικός πολυμορφισμός στους ανθρώπινους πληθυσμούς. Οι άνθρωποι διαφέρουν όχι μόνο μορφολογικά αλλά και στη γενετική τους δομή, τόσο ώστε κάθε άνθρωπος να είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος (…)

(2) Αν εκτιμήσει κανείς ποσοτικά τον πολυμορφισμό αυτό μπορεί να πιστοποιήσει ότι οι διαφορές μεταξύ ατόμων οφείλονται μόνο κατά 7% στο  ότι ανήκουν σε διαφορετική φυλή, μόνο κατά 8% σε διαφορές εθνότητας, εντός όμως της ίδιας φυλής, και κατά 85% σε διαφορές που υπάρχουν μεταξύ ατόμων που ανήκουν στην ίδια εθνότητα, στον ίδιο δηλαδή πληθυσμό (…)

(3) Οι πιο πάνω πιστοποιήσεις βασίζονται στη μελέτη ενός δείγματος γόνων ( γονιδίων, κληρονομικών καταβολών ή μονάδων ) που θεωρείται αντιπροσωπευτικό. Η εξέτασή τους γίνεται από τα άμεσα προϊόντα της δράσης τους, δηλαδή από τις πρωτεϊνες που συνθέτουν, και γι’ αυτό είναι εγκυρότερη από την εξέταση μορφολογικών χαρακτηριστικών των οποίων η έκφραση εξαρτάται από την αλληλεπίδραση γόνων και μή ελεγχόμενων περιβαλλοντικών μεταβλητών. Οι γόνοι που ελέγχουν εξωτερικά μορφολογικά χαρακτηριστικά, για τα οποία οι ανθρώπινες φυλές διαφέρουν, θεωρούνται ότι είναι και λιγότεροι και λιγότερο αντιπροσωπευτικοί του συνόλου των γόνων. (…) Η αντικειμενική υπόσταση των ανθρωπίνων φ υ λ ώ ν αμφισβητείται : πολλοί σύγχρονοι γενετιστές τις θεωρούν αυθαίρετες και συμβατικές οντότητες.(…)

(4) Άνθρωποι διαφορετικοί δεν σημαίνει και άνισοι άνθρωποι, ανώτεροι ή κατώτεροι. Η πολιτική ισότητα, η ισότητα ευκαιριών για να μπορέσει κάθε ανθρώπινο όν να ολοκληρώσει την προσωπικότητά του και να ζήσει μια ανθρώπινη ζωή, αποτελούν η θ ι κ έ ς  ε π ι τ α γ έ ς που διαμορφώνουν μια π ο λ ι τ ι κ ή  β ο ύ λ η σ η για την πραγμάτωση αυτής της ισότητας. Η σημερινή επιστήμη δεν επιτρέπει τη στήριξη οποιουδήποτε αξιλογικού κριτηρίου τέτοιου ώστε μια φυλή να θεωρηθεί κατώτερη μιας άλλης. (…)

(5) Η παιδεία και ο πολιτισμός διαφέρουν σε κάθε εθνότητα. Τα χαρακτηριστικά αυτά είναι επίκτητα, δεν μεταβιβάζονται με τον βιολογικό μηχανισμό μεταβιβάσεως των κληρονομικών χαρακτηριστικών αλλά κάθε είδος πολιτισμού και παράδοσης μεταβιβάζεται με την εκμάθησή του, με ένα δηλαδή οιονεί λαμαρκιανό τρόπο μεταβιβάσεως. Οι διάφορες δοκιμασίες δείκτου νοημοσύνης ( I.Q. ) εκ κατασκευής έχουν  έτσι διαμορφωθεί, επιλεγεί και τυποποιηθεί ώστε να μετρούν την απόκλιση της επίδοσης ενός ατόμου από τη μέση επίδοση των ατόμων του ίδιου πληθυσμού. Κάθε δοκιμασία αναφέρεται σε ορισμένο πληθυσμό, δεν υπάρχει δοκιμασία ανεξάρτητη της παιδείας του πληθυσμού. Γι ‘αυτόν τον λόγο δεν είναι μεθοδολογικά θεμιτή η σύγκριση ατόμων ή ομάδων ατόμων που ανήκουν σε διαφορετικούς πληθυσμούς με διαφορετική πολιτισμική παράδοση.

gauguin-garden(6) Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι οι δείκτες νοημοσύνης δεν χρησιμεύουν σε τίποτε αφού η προβλεπτική τους ικανότητα για την μελλοντική επιτυχία του ατόμου στην κοινωνία είναι μικρή. Η ορθότητα ορισμένων ερωτήσεων και των αναμενόμενων, ορθών δήθεν, απαντήσεών τους επίσης διαμφισβητείται. Η πολύπλευρη προσωπικότητα κάθε ατόμου με τις δημιουργικές της όψεις δεν συλλαμβάνεται με τις δοκιμασίες δείκτου νοημοσύνης. (…)

(7) Ο “συντελεστής κληρονομικότητας” του δείκτου νοημοσύνης, φαίνεται ότι δεν στηρίζεται σε γερά θεμέλια. Και αυτό γιατί οι εκτιμήσεις του βασίζονται σε εσφαλμένες μεθοδολογικές παραδοχές : (α) οι μελετητές δεν μετρούν μόνο ομοιότητες που οφείλονται σε ομοιότητα κληρονομικής δομής αλλά και ομοιότητες οικογενειακών περιβαλλοντικών συνθηκών. (β) η χρησιμοποίηση μονοζυγωτικών διδύμων δεν είναι θεμιτή γιατί αποτελούν πολύ ιδιόρυθμο ψυχολογικό υλικό, μή αντιπροσωπευτικό. Ακόμη και στην περίπτωση που τα δίδυμα του ίδιου ζευγαριού έχουν νωρίς αποχωριστεί το ένα από το άλλο (αλλά ποτέ αρκετά νωρίς) και ανατραφεί σε διαφορετικά περιβάλλοντα, τα περιβάλλοντα αυτά δεν αποτελούν τυχαιοποιημένο δείγμα όλων των δυνατών περιβαλλόντων στα οποία ζουν τα άτομα του ίδιου πληθυσμού. (γ) η χρησιμοποίηση του συντελεστή κληρονομικότητας μπορεί να προξενήσει εσφαλμένες εντυπώσεις για τησημασία των διαφόρων αιτίων αν το χαρακτηριστικό που εξετάζεται δεν ακολουθεί ορισμένο τρόπο κληρονομικής συμπεριφοράς. (δ) αποδείχτηκε ότι το μεγαλύτερο μέρος των μετρήσεων που παρουσιάστηκε ήταν πλαστό.(…)

(8) Ακόμη και αν δεχόμασταν προς στιγμήν ότι οι διαφορές στις επιδόσεις οφείλονται σε κληρονομικές διαφορές και όχι στην παιδεία, αυτό δεν σημαίνει ότι με κατάλληλους χειρισμούς δεν μπορεί να βελτιωθούν όσοι μειονεκτούν. Η αντίληψη ότι “κληρονομικό” σημαίνει το μοιραίο, το ανελαστικό, το προκαθορισμένο είναι λανθασμένη.

Κ λ η ρ ο ν ο μ ι κ ό  δεν  σημαίνει  α μ ε τ ά β λ η τ ο, υποδηλώνει μόνο τον τρόπο, την αιτία προέλευσής του.

(9) Θεωρείται απολύτως ανεπίτρεπτη η χρήση δοκιμασιών νοημοσύνης για τη σύγκριση ατόμων τα οποία ανήκουν σε δύο διαφορετικούς πληθυσμούς για να συναχθούν συμπεράσματα για τις τυχόν υπάρχουσες διαφορές μεταξύ πληθυσμών ως προς την γενετική τους σύσταση. (…)

Peter.Fiore(10) Είναι παραπλανητική η απλοϊκή μεταφορά βιολογικών προτύπων σε πολύπλοκα κοινωνικά φαινόμενα και η εξήγησή τους με κληρονομικούς μηχανισμούς όπως το επιχειρεί η Κ ο ι ν ω ν ι ο β ι ο λ ο γ ί α  επεκτείνοντας τη μελέτη της και στις ανθρώπινες κοινωνίες…. κλπ… Πολιτικές σκοπιμότητες ή λόγοι οικονομικής εκμετάλλευσης βρίσκονται πάντα πίσω από τις φυλετικές διακρίσεις. “Οι ψευτοεπιστημονικές θεωρίες τους συγκαλύπτουν προσπαθώντας να δικαιολογήσουν την απάνθρωπη μεταχείρηση των συνανθρώπων μας.”

( Κ.Β. Κριμπάς – Δαρβινικά, σελ.197- 201 ).

————————————————————

ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ  ΤΗΣ  «ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΦΥΣΗΣ»    (Κριτική της αγοραίας Κοινωνιοβιολογικής θεωρίας).

1. ΚΟΙΝΩΝΙΟΒΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.    2. ΤΙ ΠΡΕΣΒΕΥΕΙ Η ΑΓΟΡΑΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΒΙΟΛΟΓΙΑ;    3. ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΟΒΙΟΛΟΓΙΑ – ΓΙΑ ΤΗΝ  ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΑΣ    3.1. Ο E.O.WILSON ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ»    3.2. ΟΙ J.&M. GRIBBIN ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΟΒΙΟΛΟΓΙΑ   4. K.LORENZ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ   4.1. Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΤΟΥ KONRAD LORENZ   5. ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ MARCEL BLANC ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΦΥΣΗΣ   5.1. R.DAWKINS: «ΕΓΩΙΣΤΙΚΑ» ΓΟΝΙΔΙΑ ΚΑΙ ‘ΜΙΜΙΔΙΑ’   5.2. ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ FRANCOIS JACOB, JEAN HAMBURGER ΚΑΙ ALBERT JACQUARD   6. ΓΝΩΣΤΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΚΑΙ  ΕΠΙΛΟΓΗ   6.1. Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Ο «ΔΙΕΡΜΗΝΕΑΣ»   6.2. «ΔΥΣΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΙΚΗ» ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ- ΕΘΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΙ ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΜΟΙ   7. ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΗΘΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ «ΖΩΙΚΟΤΗΤΑ»   7.1. Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ «ΔΗΛΩΣΗΣ» ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΩΝ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗ ΓΛΩΣΣΑ   7.2. Ο ΛΟΓΟΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗ ΒΙΟΛΟΓΙΑ ΜΑΣ   7.3. Η ΥΛΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΣΗΜΕΙΑ – ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΟΣΦΡΗΣΗΣ   7.4. Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ «ΣΗΜΑΣΙΟΔΟΤΕΙ» ΤΗ ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΦΥΣΗ   7.5. Η ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗΣ ΣΗΜΑΣΙΩΝ   8. ΓΕΝΕΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ (K. Kαστοριάδης)   8.1. Η «ΡΙΖΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ»: ΜΙΑ ΝΕΟΠΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΨΥΧΗΣ   8.2. ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ   9. Ο ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΕΚΤΡΟΧΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΗΣ «ΦΥΣΙΚΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ»   10. ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΝΤΕΤΕΡΜΙΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑΣ   10.1. ΠΟΣΟΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ  ΤΗΣ  ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ   10.1.1. «ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΙ» ΓΟΝΟΤΥΠΟΙ   10.2. ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΑΓΩΓΙΣΜΟΣ   10.2.1. ΓΟΝΟΤΥΠΟΣ – ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, ΤΟ «ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΔΟΓΜΑ» ΤΗΣ ΜΟΡΙΑΚΗΣ ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ   10.3. ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΑΝΑΓΩΓΙΣΜΟΣ   11. ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΔΑΡΒΙΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ «ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΣ» ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ   11.1. ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΙΑΣ ΤΥΠΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑΣ   11.1.1. ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΥΛΕΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ   12. ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΟΝΤΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ   12.1. ΚΛΑΣΙΚΟΙ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΟΒΙΟΛΟΓΙΑ   13. ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΔΑΡΒΙΝΙΣΜΟΣ – ΦΥΣΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ: ΕΝΑ ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ   14. ΒΙΟΛΟΓΙΚΑ ΚΙΝΗΤΡΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ   14.1. «ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΟΥΣΙΑ», ΚΙΝΗΤΡΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΚΑΙ ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ   15. «ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ» ΚΑΙ ΑΙΤΙΑΚΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΗΘΙΚΩΝ ΑΞΙΩΝ   15.1. Η ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΔΑΡΒΙΝΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΕΜΕΛΙΩΝ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ   15.2. ΚΟΙΝΩΝΙΟΒΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ   15.2.1. Ο E.O. WILSON ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΘΙΚΗ   15.2.2. O JACQUES MONOD ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΘΙΚΗ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ   15.2.3. Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ JACQOUES MILHAU   15.2.4. U.ECO : ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΚΑΙ «ΜΗ ΑΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑ»   16. Η ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΜΙΑΣ ΗΘΙΚΗΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ   17. ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΝΝΟΙΕΣ «ΦΥΣΙΣ» ΚΑΙ «ΦΥΣΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ»   17.1. ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ   17.2. Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΦΡΑΝΚΦΟΥΡΤΗΣ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΘΕΩΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ   17.3. «ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΤΗΤΑ» ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ   18. Noam Chomsky vs Michel Foucault   19. ΑΝΑΦΟΡΕΣ – ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ […] PDF

peopleAlloverW1

Αυτόνομη Πρωτοβουλία