66. R.Vaneigem «Από την Άγρια Απεργία στην Γενικευμένη Αυτοδιεύθυνση»

66. r.vaneigem.spectacle.church.07-02-2013

revolution-greg.young«…Οι εφημερίδες, το ραδιόφωνο, η τηλεόραση είναι οι πιο χονδροειδείς φορείς του ψέματος. Όχι μόνον
απομακρύνουν τον καθένα από τα αληθινά προβλήματα – από το «πώς να ζήσουμε καλύτερα;», το οποίο
τίθεται συγκεκριμένα και κάθε ημέρα – αλλά επιπλέον ωθούν κάθε άτομο χωριστά να ταυτιστεί με
προκατασκευασμένες εικόνες, να μπει αφηρημένα στην θέση ενός αρχηγού κράτους, μιας διασημότητας,
ενός δολοφόνου, ενός θύματος, δηλαδή με λίγα λόγια να αντιδράσει σαν να ήταν κάποιος άλλος. Η
κυριαρχία των εικόνων επάνω μας είναι ο θρίαμβος αυτού που δεν είμαστε εμείς και αυτού που
μας διώχνει από τους εαυτούς μας. Είναι ο θρίαμβος αυτού που μας μετατρέπει σε αντικείμενα
προς ταξινόμηση, προς ετικετάρισμα, προς ιεράρχηση σύμφωνα με το σύστημα του γενικευμένου
εμπορεύματος.
Υπάρχει μία γλώσσα στην υπηρεσία της ιεραρχημένης εξουσίας. Δεν βρίσκεται μόνο μέσα στην
ενημέρωση, στην διαφήμιση, στις έτοιμες ιδέες, στις συνήθειες, στις κωδικοποιημένες κινήσεις, αλλά
επίσης σε κάθε γλώσσα που δεν προετοιμάζει την επανάσταση της καθημερινής ζωής, σε κάθε γλώσσα
που δεν μπαίνει στην υπηρεσία των επιθυμιών μας.
Το εμπορευματικό σύστημα επιβάλλει τις αναπαραστάσεις του, τις εικόνες του, τις έννοιές του, την
γλώσσα του, κάθε φορά που εργαζόμαστε γι’ αυτό, δηλαδή τον περισσότερο καιρό. Αυτό το σύνολο ιδεών,
εικόνων, ταυτίσεων, συμπεριφορών, που καθορίζονται από την ανάγκη συσσώρευσης και ανανέωσης του
εμπορεύματος, αποτελεί το ΘΕΑΜΑ όπου ο καθένας παριστάνει αυτό που δεν ζει πραγματικά και ζει
ψεύτικα αυτό που δεν είναι. Γι’ αυτόν τον λόγο, ο ρόλος είναι ένα ζωντανό ψέμα και η επιβίωση μία
ατέρμονη δυσφορία.

Το Θέαμα (ιδεολογίες, κουλτούρα, τέχνη, ρόλοι, εικόνες, αναπαραστάσεις, λέξεις – εμπορεύματα) είναι το
σύνολο των κοινωνικών προτύπων συμπεριφοράς, μέσω των οποίων οι άνθρωποι μπαίνουν στο
εμπορευματικό σύστημα, συμμετέχουν σ’ αυτό ενάντια στους εαυτούς τους και γίνονται ·αντικείμενα
επιβίωσης – εμπορεύματα-, απαρνούμενοι την ευχαρίστηση να ζήσουν πραγματικά για τους εαυτούς τους
και να οικοδομήσουν ελεύθερα την καθημερινή τους ζωή.
Επιβιώνουμε μέσα σε ένα σύνολο εικόνων με τις οποίες μας ωθούν να ταυτιστούμε. Ενεργούμε όλο και
λιγότερο από μόνοι μας και όλο και περισσότερο σε συνάρτηση με αφηρημένα σχήματα που μας
κατευθύνουν σύμφωνα με τους νόμους του εμπορευματικού συστήματος (δηλαδή το κέρδος και την
εξουσία).

Οι ρόλοι ή οι ιδεολογίες μπορεί να είναι ευνοϊκές ή εχθρικές στο κυρίαρχο σύστημα, αλλ’ αυτό δεν έχει
σημασία εφ’ όσον παραμένουν μέσα στο Θέαμα, μέσα στο κυρίαρχο σύστημα. Επαναστατικό είναι
μονάχα αυτό που καταστρέφει το Εμπόρευμα και το Θέαμα.
Κατά συνέπεια έχουμε μπουχτίσει το οργανωμένο ψέμα, την ανεστραμμένη πραγματικότητα, τις
γκριμάτσες που πιθηκίζουν την αληθινή ζωή και που την φτωχαίνουν στο έπακρο. Αγωνιζόμαστε ήδη,
συνειδητά ή όχι, για μία κοινωνία όπου το δικαίωμα πραγματικής επικοινωνίας ανήκει σε όλους… όπου η
οικοδόμηση μίας ζωής γεμάτης ενδιαφέροντα και πάθος εξαφανίζει την ανάγκη να έχουμε έναν ρόλο και να
δίνουμε περισσότερη σημασία στην φαινομενικότητα από το αυθεντικό βίωμα».
(Raoul Vaneigem: «Από την Άγρια Απεργία στην Γενικευμένη Αυτοδιεύθυνση»).

Green, Black and White Movement 1951 by Sir Terry Frost 1915-2003«Το εμπορευματικό σύστημα από-ιεροποιεί και καταστρέφει το θρησκευτικό πνεύμα και γελοιοποιεί τα
φετίχ του (Πάπας, Κοράνι, Βίβλος, Εσταυρωμένος…), αλλά συγχρόνως διατηρεί αυτό το πνεύμα σαν
μία διαρκή προτροπή για να προτιμούν οι άνθρωποι την φαινομενικότητα αντί της
πραγματικότητας, την λύπη αντί της ευχαρίστησης, το θέαμα αντί του βιώματος, την υποταγή αντί
της ελευθερίας, το κυρίαρχο σύστημα αντί των επιθυμιών. Το Θέαμα αποτελεί την καινούργια
θρησκεία και η κουλτούρα αποτελεί το κριτικό του πνεύμα.

Τα θρησκευτικά σύμβολα μαρτυρούν για την σταθερότητα της περιφρόνησης την οποία έδειχναν όλα τα
ιεραρχικά καθεστώτα όλων των εποχών προς τους ανθρώπους. Ας πάρουμε ένα μόνο παράδειγμα, τον
Χριστό:
Όντας στην πρώτη γραμμή των υποκαταστημάτων θείων προϊόντων, οι χριστιανικές εκκλησίες
υιοθέτησαν κάτω από την πίεση της εμπορευματικής διαδικασίας μία διεστραμμένη επίδειξη, η οποία δεν
θα τελειώσει παρά μόνο με την διαπαντός εξαφάνιση της διαφημιστικής της ετικέτας, που δεν είναι άλλη
από τον χαμαιλέοντα Χριστό. Υιός θεού, υιός πόρνης, υιός παρθένας, δημιουργός άρτων και θαυμάτων,
ομοφυλόφιλος και πουριτανός, πολιτικός «αγωνιστής» και μέλος της υπηρεσίας ασφαλείας, κατήγορος και
κατηγορούμενος, δουλευτής και αστροναύτης, δεν υπάρχει κανένας ρόλος που να μην μπορεί να τον
υποδυθεί αυτή η καταπληκτική μαριονέτα. Τον είδαμε σαν έμπορο της στέρησης, σαν διανομέα χαρίτων,
σαν «αβράκωτο», σαν σοσιαλιστή, φασίστα, αντιφασίστα, σταλινικό. Υπήρξε σε όλα τα εμβλήματα, σε όλες
τις σημαίες, σε κάθε αυτοεξευτελισμό, στις δύο πλευρές του ρόπαλου, στις περισσότερες θανατικές
εκτελέσεις, όπου στέκει εξ ίσου καλά στο χέρι του δήμιου όσο και του μελλοθάνατου.
Έχει την τιμητική θέση του μέσα στα αστυνομικά τμήματα, τις φυλακές, τα σχολεία, τα μπορντέλα, τους
στρατώνες, τα πολυκαταστήματα, τις ζώνες του ανταρτοπόλεμου. Χρησίμευσε σαν δείκτης πορείας, σαν
σκιάχτρο για να εξακολουθούν να αναπαύονται οι νεκροί εν ειρήνη και για να εξακολουθούν να μένουν
γονατισμένοι οι ζωντανοί, χρησίμευσε σαν βασανιστήριο και σαν δίαιτα αδυνατίσματος και θα χρησιμεύσει
και ως πλαστικός φαλλός όταν οι έμποροι της αγιοσύνης θα αποφασίσουν κάποτε να αποκαταστήσουν
εμπορικά το αμάρτημα. Ταλαίπωρε Μωάμεθ, ταλαίπωρε Βούδα, ταλαίπωρε Κομφούκιε, θλιβεροί
αντιπρόσωποι ανταγωνιστικών φιρμών χωρίς φαντασία και δυναμισμό, ο Χριστός κερδίζει σε όλα τα
μέτωπα. Ο Ιησούς Χριστός, το σούπερ αφιόνι και ο σούπερ σταρ: όλες οι εικόνες του πουλημένου στον
θεό, μέσα σε μια ρεκλάμα πώλησης του θεού».
(Raoul Vaneigem: «Από την Άγρια Απεργία στην Γενικευμένη Αυτοδιεύθυνση»)

Kurt Schwitters.DasUndbild«Αν, όπως αναφέρει ο βαρώνος Χόλμπαχ, «οι παπάδες της ενορίας, οι ιεροκήρυκες, οι ραββίνοι, οι
ιμάμηδες κ.λπ. απολαμβάνουν το αλάθητο κάθε φορά που υπάρχει ο κίνδυνος να διαψευστούν», τότε δεν
θα πρέπει να ξεχνάει κανείς το γεγονός ότι τα καταφέρνουν άριστα να παρουσιάζονται ως δήθεν μειλίχιοι,
κολακευτικοί και συμφιλιωτικοί σε καιρούς κατά τους οποίους τους έχει αφαιρεθεί η άνεση να καταπιέζουν.
Παραδώστε όμως το κράτος στο Ισλάμ και θα πάρετε αμέσως τους Ταλιμπάν και την Σαρία. Ανεχθείτε
τον χριστιανικό ολοκληρωτισμό, και η Ιερά Εξέταση θα ξαναγεννηθεί, μαζί με την ποινικοποίηση της
βλασφημίας και την προπαγάνδα του «ναταλισμού», που είναι ο προμηθευτής των σφαγών. Ανεχθείτε
τους ραββίνους, και δεν θα πρέπει να νοιώσετε έκπληκτοι όταν το παλαιό ανάθεμα της Εβραϊκής
Θρησκείας εναντίον όλων των μη Ιουδαίων (των «goyim») αναδυθεί εκ νέου: «να σαπίσουν τα κόκαλά
τους!»

Είναι καιρός να το φωνάξουμε ξανά και μάλιστα με μεγάλη ένταση: τίποτα δεν εμποδίζει κάποιον να
εξασκεί μια Θρησκεία, να ασπάζεται μια πεποίθηση, να υπερασπίζεται μια ιδεολογία, αλλά κανείς δεν
δικαιούται να τις επιβάλλει στους άλλους ή – κάτι που είναι ακόμα πιο απαράδεκτo – να κάνει
κατήχηση στα μικρά παιδιά. Όλες οι πεποιθήσεις μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα, ακόμα και οι πιο
παρεκκλίνουσες, οι πιο ανόητες, οι πιο αποκρουστικές, οι πιο επαίσχυντες, υπό τη σαφή προϋπόθεση ότι,
διατηρώντας το χαρακτήρα προσωπικών απόψεων, δεν μπορούν να υποχρεώσουν κανένα να τις δεχτεί
ενάντια στην θέλησή του…

Κάθε ελευθερία αυτοαναιρείται από τη στιγμή που δεν απορρέει από μια θέληση για πλήρη ζωή.
Το θρησκευτικό πνεύμα αναβιώνει εκεί όπου διαιωνίζεται η θυσία, η παραίτηση, η ενοχή, το μίσος
για τον εαυτό, ο φόβος της ευχαρίστησης, της αμαρτίας, της εκπλήρωσης, η αλλοίωση της φύσης
και η αδυναμία να γίνουμε πραγματικά ανθρώπινοι. Εκείνοι που επιχείρησαν να καταστρέψουν τις
εξουσιαστικές Θρησκείες μέσω της καταστολής τους, δεν πετύχαιναν πάντοτε, παρά μόνο την αναβίωσή
τους, για τον απλό λόγο ότι το πνεύμα της καταπίεσης είναι κατ’ εξοχήν εκείνο που αναγεννάται από τις
στάχτες του. Οι εξουσιαστικές Θρησκείες τρέφονται από τα πτώματα και έχει γι’ αυτές ελάχιστη σημασία το
γεγονός ότι οι ζωντανοί και οι νεκροί, ανάκατοι στους μαζικούς τάφους τους, είναι αδιαφοροποίητα είτε
μάρτυρες της πίστης τους, είτε θύματα της μισαλλοδοξίας τους. Ο θρησκευτικός ιός θα επανεμφανίζεται
όσο υπάρχουν άνθρωποι που στενάζουν και επιδεικνύουν – λες και είναι κάποιος τίτλος ευγενείας – την
φτώχεια τους, την νοσηρή τους κατάσταση, την εξάρτησή τους, ή μάλλον μια εξέγερση την οποία
αφιερώνουν στην αποτυχία».

(Raoul Vaneigem: «Σχέδια Πτήσης Για την Απελευθέρωση της Γης»).

Αυτόνομη Πρωτοβουλία

Putilov_factory-Petrograd-1917

58. Οι τραπεζίτες το είπαν καθαρά: «ΤΑ ΛΕΦΤΑ Ή ΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ»

58. stop.working.pm.22-10-2012

Οι τραπεζίτες το είπαν καθαρά: «ΤΑ ΛΕΦΤΑ Ή ΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ»

…ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΠΤΩΧΟΚΟΜΕΊΟ………
reanato.Guttuso«Ενώ η αριστοκρατία του χρήματος έκανε τους νόμους, διεύθυνε το κράτος, είχε στη διάθεση της όλες τις οργανωμένες εξουσίες και με βάση αυτά τα ίδια τα γεγονότα και τον τύπο εξουσίαζε την κοινή γνώμη κι ενώ σε όλες τις σφαίρες από την αυλή ως το ‘καφέ του υποκόσμου’ συνεχιζόταν η ίδια πορνεία, η ίδια ξετσίπωτη απάτη, η ίδια μανία πλουτισμού, όχι με την παραγωγή, αλλά με το επιτήδειο τσέπωμα του πλούτου των άλλων, ξέσπασαν ιδιαίτερα στις κορυφές της αστικής κοινωνίας, και επικράτησαν αχαλίνωτα νοσηρές κι έκλυτες ορέξεις που κάθε στιγμή έρχονταν σε σύγκρουση με τους ίδιους τους αστικούς νόμους».

K. Μαρξ, (Ταξικοί αγώνες στη Γαλλία από το 1848 ως το1850).

«Υπάρχει ταξικός πόλεμος, βέβαια, αλλά είναι η δική μου τάξη, η τάξη των πλουσίων, που τον διεξάγει. Και κερδίζουμε».

Warren E. Buffett

«Αν σταματήσεις να δουλεύεις δεν θα επιβιώσεις – Αν δεν πατήσεις πάνω στον άλλον θα πατήσει αυτός πάνω σου»: Αυτός είναι ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ της καπιταλιστικής μηχανής που μας κρατά προσαρτημένους στις λειτουργίες της. Αυτή είναι η τετριμμένη υπόδειξη που μας κρατά απομονωμένους και μας απομακρύνει από την προοπτική της ανασύνθεσης της συλλογικής μας δύναμης ως δυνατότητας για την επανοικειοποίηση της ζωής.
Αν δεν διακόψουμε ΤΩΡΑ την προσήλωση στις αέναες καθημερινές μας υποχρεώσεις, πολύ σύντομα θα ξυπνήσουμε σε ένα περιβάλλον υπερ-εντατικοποιημένης ΛΕΗΛΑΣΙΑΣ και ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ. Αν δεν αντιληφθούμε τον αγώνα έξω από συντεχνιακά συμφέροντα και δειλές διεκδικήσεις, έξω από τους κυρίαρχους διαχωρισμούς-ταυτότητες που μας εμποδίζουν να δούμε την κοινή μας θέση, εάν δεν απορρίψουμε άμεσα το αίσχος του «διαλόγου» και των «διαπραγματεύσεων μεταξύ κοινωνικών.. “εταίρων”», έλληνες και μετανάστες εργάτες θα μας ισοπεδώσουν όλους.
dada.womenΤο πολιτικό σύστημα, βυθισμένο στη διαφθορά και την γενική απαξίωση καταρρέει. Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ, ο λαϊκισμός, η δημαγωγία και ο ρατσισμός της ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ διαχέεται σαν δηλητήριο σε μικρές δόσεις στο σώμα της κοινωνίας μας. Οι νεο-ΦΑΣΙΣΤΕΣ με τη συνέργεια της αστυνομίας και την ανοχή του Δημάρχου επιδίδονται καθημερινά τις νύχτες σε ένα αιμοβόρο κυνηγητό των μεταναστών προλετάριων της μητρόπολης.
Χιλιάδες απολύσεις- από τη μία πετούν στο δρόμο τον κόσμο και από την άλλη του μοιράζουν… κουβέρτες για να βγάλει τη νύχτα στα σοκάκια της πόλης;! Χιλιάδες συνάνθρωποί μας προστίθενται καθημερινά στις ουρές των συσιτίων ‘ συσίτια δημιουργούνται έως και μέσα στα σχολεία… Έχουν οι εργάτες την ανάγκη της Εκκλησίας και του κάθε δημάρχου για να εκδηλώσουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους;

Το σχέδιο είναι ένα και μοναδικό: η τεράστια πλειοψηφία θα πεταχτεί στην ανεργία ώστε εξαθλιωμένοι αύριο να ζητιανεύουν υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ ΟΣΟΔΗΠΟΤΕ ΧΑΜΗΛΟ. Όλος ο δημόσιος πλούτος ξεπουλιέται – ‘VIP’ ευρωπαίοι και έλληνες βιομήχανοι/ εφοπλιστές/ τραπεζίτες ΘΑ ΑΓΟΡΑΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΨΩΜΙ. Ετοιμάζουν οι απατεώνες επενδύσεις σε …μαρίνες και γήπεδα του γκολφ… Θα γίνουμε όλοι δούλοι οικειοθελώς;
Συλλογική απάντηση των εργαζομένων είναι αδιανόητο πλέον να αποτελούν εκτονωτικές μονοήμερες και «συμβολικές» κινητοποιήσεις. Εμείς, έξω και πέρα από τους επίσημους κομματικούς και θεσμικούς φορείς πρέπει να βρούμε τον τρόπο να αναβαθμίσουμε άμεσα τους αγώνες μας.

d.hockney-garrowby_hillΟ μόνος τρόπος να σταματήσει η επίθεση του ξένου και του ελληνικού κεφαλαίου είναι η ΓΕΝΙΚΗ ΠΑΡΑΛΥΣΗ του ΚΥΚΛΟΥ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ-ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ, η ΓΕΝΙΚΗ ΠΑΡΑΛΥΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΠΕΙΘΗΝΙΩΝ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΝ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΩΝ προοριζόμενων για καπιταλιστική αξιοποίηση.
Πρόκειται για ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ. ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΩΜΟΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ
ΟΛΕΣ ΟΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ

ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ/ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ –

 ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ
ΟΡΙΖΟΝΤΙΕΣ ΔΟΜΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΠΑΝΤΟΥ
ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΕΤΕ

Αυτόνομη Πρωτοβουλία

—————————————————————————

To ακόλουθο κείμενο μοιράστηκε στο Βουκουρέστι :
« Γιατί δεν είναι αρκετό να φωνάζεις «Κάτω ο Μπασέσκου», Πρόωρες εκλογές», «Παραιτηθείτε»…
Alan_DavieΕΠΕΙΔΗ ΛΙΤΟΤΗΤΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ:

Ότι η πολιτική (η κυβέρνηση, οι πολιτικοί, τα κόμματα) πλέον εξαρτάται από τις αγορές και το κέρδος και δεν ενδιαφέρεται για το συμφέρον του λαού.

Ότι αυτοί που πρέπει να κάνουν θυσίες «έτσι ώστε όλοι να βγούμε από την κρίση» είναι οι ίδιοι στις πλάτες των οποίων οι πλούσιοι (μεγάλο-επιχειρηματίες και πολιτικοί) έγιναν πλουσιότεροι.

Ότι στα τελευταία 20 χρόνια έχουν ιδιωτικοποιήσει ό,τι μπορούσε να ιδιωτικοποιηθεί και τώρα προσπαθούν να πουλήσουν τα θεμελιώδη δικαιώματά μας: το δικαίωμα στην υγειονομική περίθαλψη και την εκπαίδευση, τις κοινωνικές υπηρεσίες, την ελευθερία της έκφρασης.

Ότι ωθούμαστε να απαρνηθούμε την κοινωνική αλληλεγγύη στο όνομα του καπιταλιστικού ανταγωνισμού και της αποδοτικότητας.

Ένα πρόσχημα για το κράτος προκειμένου να ιδιωτικοποίησει τις δημόσιες υπηρεσίες στο όνομα του κοινού καλού, αλλά στην πραγματικότητα ώστε να επιτρέψει στους πλούσιους να γίνουν ακόμα πλουσιότεροι. Η λιτότητα δεν είναι κάτι που μπορεί να εξαφανιστεί με την αλλαγή ενός προέδρου, αλλά μόνο αν φανταστούμε ένα νέο σύστημα, μια άλλη κοινωνία. ΘΕΛΟΥΜΕ:

Ένα άλλο είδος πολιτικής! Θέλουμε άμεση δημοκρατία! Δεν θέλουμε να εκπροσωπούμαστε, αλλά να συμμετέχουμε στη λήψη των αποφάσεων που μας αφορούν!

Τη δίκαιη και προς το συμφέρον της κοινωνίας κατανομή του δημοσίου χρήματος, όχι για την «ασφάλεια» και τη στρατιωτικοποίηση!

Μια επαναξιολόγηση της έννοιας της πολιτικής και της δημοκρατίας!

Την κοινωνική αλληλεγγύη! Απορρίπτουμε το διασυρμό των φτωχών, των ηλικιωμένων, των «μη παραγωγικών», των «μη αποδοτικών», των Ρομά και όλων όσοι βρίσκονται στο περιθώριο!

Δημόσιο χώρο προσιτό σε όλους, όχι για τους χωροφύλακες και τους διαφημιστές! Θέλουμε να μπορούμε να πραγματοποιούμε συγκεντρώσεις χωρίς να ζητάμε άδεια!
Η Πλατεία του Πανεπιστημίου ανήκει σε εμάς, σε όλους μας! … »

child-poverty-dickens1

52. Raoul Vaneigem – Η Βίβλος των Ηδονών

52. Raoul Vaneigem.bible pleasures.22-10-2012

Raoul Vaneigem – Η Βίβλος των Ηδονών

love-gustav.klimt«…Η ιστορια των πολιτισμενων ανθρωπων δεν ειναι παρα η ιστορια του εμπορευματος που παραγουν και που αυτοκαταστρεφεται καταστρεφοντας τους.(…)
Αν καθε σταθμος της οικονομικης αναπτυξης σταζει αιμα χυμενο για χειραφετησεις που κατεληγαν στον εκσυγχρονισμο της δουλείας, αυτο σημαινει οτι οι αγωνες χειραφετησης υπακουαν σε μια αναγκαιοτητα της εμπορευματικης επεκτασης… Οι νικες τους ηταν παντα νικες του εμπορευματος.
Οι ανθρωποι πιστευαν οτι αγωνιζονταν για δικαιοσυνη, ισοτητα, ελευθερια, αλλα στην πραγματικοτητα αγωνιζονταν για τον εμπορευματικο επεκτατισμο, για την επωδυνη γεννα μιας νεας εμπορευματικης μορφης, για την εγκαθιδρυση ενος αγροτικου συστηματος, για την ελευθερη κυκλοφορια των εμπορευματων, για τη βιομηχανικη παραγωγη, για την υποχρεωση της καταναλωσης.(…)

Με το να εργαζεται για την εμπορευματικη επεκταση, η αρχουσα ταξη… λειτουργει σαν ταξη καταδικασμενη να φτωχυνει ο,τι ανθρωπινο επιβιωνει μεσα της(…) Το προλεταριατο δεν ειναι αμετακλητα καταδικασμενο στην αφαιρεση που στραγγιζει αργα τους αστους και τους γραφειοκρατες απο την ανθρωπινη ουσια τους.
Αν οι προλεταριοι παραιτηθουν απο την καταστροφη της οικονομιας, επειδη παραιτουνται απο τη δημιουργια μιας κοινωνιας θεμελιωμενης στη θεληση τους για ζωη… εργαζονται για την ανανεωση του εμπορευματος, για το μαρασμο του ζωντανου (…) Υπαρχει μ’αυτη την εννοια μια αυτοκτονικη ταση του προλεταριατου, και το σχεδιο για αταξικη κοινωνια εχει τη χροια νεκροταφειου. Οι καλυτεροι υπερμαχοι του προλεταριατου δεν ειναι αμετοχοι σ’αυτο (…)
Δεν υπαρχει αλλη πολιτικη απο τη γιακωβινικη, τη λενινιστικη, την εξουσιαστικη(…) και δεν ειναι παρα η οικονομικη κατανοηση των ανθρωπινων υποθεσεων (…) Μεσω της οικονομιστικης συμπεριφορας που διαδιδει εν ονοματι της διαυγειας, οι δειλες αποπειρες αναρχικης αυτοδιευθυνσης στην Ισπανια απετυχαν στη γενεση τους και η θεληση για ζωη δεν εγινε ποτε επικεντρο της συνειδητοποιησης.(…)

Man Ray

Η γενικευμενη αυτοδιευθυνση δεν χρειαζεται αγκιτατορες, δεν εχει αναγκη απο αυτους τους συνωμοτες που οι ιθυνοντες γραφειοκρατες αρεσκονται να καταγγελλουν παντου γιατι βλεπουν σ’αυτους την καθυσηχαστικη αντανακλαση της τυρρανιας τους. Δεν εχει καμμια αναγκη κομματων ή οργανωσεων. Πτωματα που αξιωνετε να μας κυβερνησετε, ματαια θα καυτηριασετε τους υποκινητες ταραχων και θα θρηνησετε υποκριτικα για μια βια που μονο η παρουσια σας τη συντηρει.
Ποιο παραλογο κινητρο μας αναγκαζει να πληρωνουμε για αγαθα που παραχθηκανε απο ολους για ολους, αν οχι ο φοβος οτι θα γραπωθουμε απο τους νομους σας και τις φυλακες σας; Ο φοβος του χωροφυλακα ειναι η απαρχη της χαμερπειας.(…)
Γιατι να ανεχθουμε εναν κοσμο οπου η διαλεκτικη του εμπορευματος απαιτει να γινει η απολαυση οδυνη, το χαδι βιασμος και η ελευθερια καταναγκασμος; Και πως μπορει κανεις να ισχυριστει οτι θα του βαλει τελος μεσα στην οδυνη, με το βιασμο, μεσω του καταναγκασμου;
Ενας ανεμος αθωοτητας εξαπλωνεται, που μουρμουριζει υπουλα να σταματησουμε να δουλευουμε απο τεμπελια, να εκπαραθυρωσουμε εναν αρχηγο για πλακα, να μοιρασουμε τα αποθηκευμενα αγαθα απο αγαπη για τη χαριστικοτητα.(…)
Η γραμμη της ζωης περνα απο την υποκειμενικη αφθονια, τον διχως ορια ερωτα, τον εμπρησμο των τραπεζων, το σαμποταρισμα της οικονομιας, το τελος του κρατους, τη ριζικη καταστροφη των εμπορευματικων σχεσεων… »

[εκδόσεις Ελευθερος Τυπος, σελ.44-46, 96, 149-50]

Χαριστικοτητα, Ερωτας, Απολαυση ― Ανταλλαγη, Καταναγκασμος, Εμπορευμα.

egon.schiele«…Η ευτυχια δεν πληρωνεται αλλα αποσπαται απο την κοινωνια που την πουλαει… Στην ακρη της απελπισιας που μας οδηγησαν οι βιομηχανικες κοινωνιες, η χαριστικοτητα ανοιγει το δρομο της.
Οταν μια απεργια ταμιων απαλασσει τους πελατες απο το ρολο τους και τους βοηθαει να παρουν και να δωσουν χωρις ανταλλαγμα, οταν μερικοι εργατες μοιραζουν τα αποθηκευμενα προϊοντα, οταν οι ανθρωποι αρνουνται να πληρωσουν το νοικι, το ηλεκτρικο, το εισιτηριο, οταν η λεηλασια εγκαταλειπει τη μανια της εκτονωσης και παιζει με τη χαρουμενη ανακατανομη της αφθονιας, τοτε… κανενα εμποδιο δεν θα αντισταθει στη γαληνια βια της ακαταβλητης χαριστικοτητας…
…η χειραφετηση των απολαυσεων δεν αναφερεται σε τιποτα, δεν αφηνει ουτε να μετρηθει, ουτε να κριθει, ουτε να συγκριθει, ουτε να παγιδευτει… υπακουει μονο στη δικη της αναγκη επεκτασης… οι τρομοι σιγα σιγα ξεθωριαζουν, το γελιο αντικαθιστα το φοβο. Οι γραφειοκρατες και οι αστυνομικοι θα υποκυψουν περισσοτερο στα ξεσπασματα του χλευασμου παρα στην εκρηξη των βομβων…
…Αλλωστε, η κλιση προς τη χαριστικοτητα ανηκει στην εργατικη παραδοση. Αν εφτιαχνα ενα χαρτη γεωγραφικο και διαχρονικο της θελησης για ζωη… θα υπογραμμιζα, διπλα στις παγιδες που πιανομαι, τις στιγμες βιωμενης εντασης, τα μερη τα προστατευμενα απο την εμπορευματικη ακτινοβολια, τους τοπους οπου κατορθωσα, οσο διαρκεσε μια απολαυση, να εξοντωσω την οικονομικη υδρα.
Θα απεικονιζα τις πολεις του Πρατ Λομπρεγκατ να καινε το χρημα ενα πρωινο του 1932, τις κολλεκτιβες της Καταλωνιας και της Αραγωνιας να βαζουν στα σκαρια τη γενικευμενη αυτοδιευθυνση ηδη το 1936, τις αρνησεις πληρωμης που μια νεα αθωωτητα διαδιδει σημερα. ―Θα σημαδευα επισης, σε εγγλυφο, τις νικες της γραφειοκρατιας, τις ζωνες που κατεχονται απο την αρχουσα ταξη, τις εστιες των τραπεζιτων και των αστυνομικων, τις περιοχες της αυξανομενης προλεταριοποιησης.
Θα μπορουσε καποιος να δει πώς η χαριστικοτητα οργανωνεται σιγα σιγα γυρω απο τις απαιτησεις της ατομικης απολαυσης, πώς η μια και η αλλη αλληλοδιεγειρονται σ’ενα απαραμιλλο κινημα ζωης σε πεισμα των θανασιμων ισκιων της εξουσιας και του κερδους… Η χειραφετηση των απολαυσεων εμπεριεχει τη γενικευμενη χαριστικοτητα που θα αφανισει τον εμπορευματικο πολιτισμο…

Nude.egon schiele

Η τιμη σκοτωνει τη ζωη. Σου αρεσει ενα αντικειμενο; Γιατι να μη συντριψεις ο,τι απαγορευει τη χαριστικοτητα του; Μπακαληδες ολων των ειδων, δεν ακουτε να αντηχει στους δρομους η προειδοποιηση ‘‘οποιος πρεπει να πληρωσει σπαει’’;
Η πυρποληση των αστυνομικων τμηματων, των στρατωνων, των φυλακων, των εφοριων, των τραπεζων, του χρηματος… με χαροποιει λιγοτερο για το αποτελεσμα της και περισσοτερο για την αλλαγη προσανατολισμου που διαφαινεται σε τετοιες ενεργειες… να μην ανεχομαστε κανενα φραγμο στην απολαυση. Η καταστροφη απο εκτονωση εχει φαει τα ψωμια της, δεν ειναι παρα ο φορος τιμης που αποτιουν οι αυτοχειρες σε μια κοινωνια θανατου, η ελεημοσυνη που προσφερει η αριστεριστικη φιλοπτωχη κυρια σους φτωχους της…»

«…Αν ο ερωτας ειναι τυφλος, ο λογος ειναι οτι δεν βλεπει τιποτα με τα ματια της εξουσιας. Μην ελπιζετε να κρινει και να κυβερνησει, γιατι αγνοει την ανταλλακτικη σχεση. Αρκειται στον εαυτο του. Οντας το κερας της Αμαλθειας της σεξουαλικοτητας, εκφραζει καλυτερα απ’οτιδηποτε αλλο στον κοσμο του ευνουχισμου τη θεληση για ζωη και την υπεροχη αγριαδα της.
sigmarPolke-girlfriendsΑν , παντως, οι εραστες που χτες λατρευονταν χωριζουν ξαφνικα μεσα στο μισος και στην περιφρονηση, η αιτια δεν βρισκεται σε καποιο αναλλοιωτο νομο της παρακμης, σε καποια αδυσωπητη μοιρα της κουρασης. Προερχεται απο τη μεγγενη των ανταλλαγων, που μαραινει τα παθη, σβηνει τις φλογες της καρδιας, πνιγει τις παρορμησεις…
Αντι να μεινουν απληστοι για τα παντα μεχρι την εσχατια του κορεσμου, να που οι εραστες επικαλουνται το καθηκον, απαιτουν αποδειξεις, αναζητουν μια παραγωγικοτητα της στοργης. Επιβαλλονται νορμες συνοδευομενες απο την απαιτηση της αυστηρης τηρησης τους, δεν γινεται πια ανεκτη η απερισκεπτη ληθη, η αδεξιοτητα, το αναρμοστο, η φαντασιοκοπια, τα παντα αποτελουν αφορμη επιπληξεων και κυρωσεων. Επειδη τους λειπει η θεληση να δημιουργησουν την αλλαγη οπου θα ξαναβρεθουν, δανειζονται τα δεκανικια της κοινωνιας που τους ακρωτηριαζει απο τη γενναιοδωρια τους.
Η ψυχρη λογικη αποδιωχνει την τρελλα της αφθονιας και ερχεται να κανει απολογισμο των πραγματων. Εφτασαν οι υπουλοι καιροι του να ζητας και να δινεις λογαριασμο, των υποχρεωσεων που πληρωνουν εντοκως τα αναγνωριζομενα δικαιωματα, των φιλιων εναντι φιλιων που προαναγγελλουν το ‘‘μια σου και μια μου’’ του απελπισμενου γοητρου.

Με το να ιδιοποιουνται ο ενας τον αλλο, με το να μετρανε την αμοιβαια στοργη, ο καθενας καταληγει να πειστει οτι… τα προτερηματα του αλλου ηταν προϊον της φαντασιας, οτι η γενναιοδωρια δεν ανταμειβεται οπως πρεπει κι οτι η ελξη δεν ηταν καθολου δικαιολογημενη. Ο ερωτας διαμαρτυρεται οτι εκχωρηθηκε σε αφερεγγυο οφειλετη, οι απογοητευσεις συντασσουν ενα πιστοποιητικο χρεωκοπιας, το παθος καταληγει στη μικροπρεπεια, η στοργη στο παζαρεμα, η φιλια στη συκοφαντηση… Πως να ζησουμε σ’ενα κοσμο οπου τα παντα πληρωνονται; Τις λιγες απολαυσεις που σας απεμειναν να προσφερετε στους αλλους και στον εαυτο σας, εχετε βαλθει να τις ανταλλαξετε, να τις λογαριασετε, να τις ζυγισετε [να ορισετε ισοτιμιες]…

…Το να πινουμε με ακορεστη διψα απο το ποτηρι της ζωης ειναι η καλυτερη εγγυηση οτι δεν θα στερεψει ποτε. Αυτο το ξερουν τα παιδια, που παιρνουν τα παντα για να τα προσφερουν στην τυχη. Η αισθησιανη αφθονια ζωογονει τις τοπιογραφιες τους πριν η οικονομικη επιταγη αρχισει την αντιστροφη μετρηση του βιωματος. Πριν μαθουν την ανταποδοτικοτητα, πριν μυηθουν στο να αξιζουν ενα δωρο, να απαιτουν τα οφειλομενα, να ανταμειβουν για ενα κερδος, να τιμωρουν για μια υποτιμηση, να ευχαριστουν εκεινους που τους αφαιρουν ενα προς ενα τα θελγητρα μιας υπαρξης διχως ανταλλαγμα.
Το ιδιο ισχυει και για τους παθιασμενους, αυτα τα παιδια που ξαναανακαλυφθηκαν μεσα στον εαυτο τους. Οι εραστες δινουν τα παντα και παιρνουν τα παντα ανεπιφυλακτα. Σαν να συναγωνιζονται ποιος θα προσφερει τα περισσοτερα διχως να ζητα τιποτα σε ανταποδωση. Κι αυτο δεν παυει να δινει περισσοτερη δυναμη στον ερωτα, που αντλει νεες απολαυσεις ακομα κι απο τις ατονιες του και τις εξαντλησεις του…

Αν η συγκυρια των συναντησεων μου προσφερει τον ερωτα σου και σου προσφερει τον δικο μου, μην υποβιβαζεις την αρμονια των επιθυμιων μας σε ανταλλαγη… [Πρεπει να ζητω ανταποδοση] για να αγαπησω; …τοσο λιγο αγαπω τον εαυτο μου; …Οποιος δεν ειναι γεματος απο τις δικες του επιθυμιες δεν μπορει να δωσει τιποτα. Οποιος βαδιζει στο δρομο του δουναι και λαβειν, προχωρα σιγα σιγα προς την ανια, την κουραση και το θανατο… …Οποιος ξερει να αφουγκραζεται προσεκτικα την απολαυση, αγνοει πατριδες και συνορα, αφεντες και δουλους, κερδος και ζημια. Η σεξουαλικη πληθωρα ειναι αυταρκης, εχει στο χωρο της και στο χρονο της αρκετη τολμη για να συντριψει ο,τι την εμποδιζει…» [σελ. 54, 57-62, 98] (1979)
πηγή: http://isotita.wordpress.com/

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

blackblock2

12. Κ.Καστοριάδης….Εργάτες/ Συλλογική Αυτοδιεύθυνση – Αυτονομία

12. C.Castoriadis.autonomy.pm.27-10-2012

Κ.Καστοριάδης….ΕΡΓΑΤΕΣ, ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΕΥΘΥΝΣΗ και ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ…

a.h.gorson-industryΗ “εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής” και η “σχεδιοποίηση της οικονομίας” δεν έχουν, σαν τέτοιες και από
μόνες τους, καμία σχέση με τον ‘σοσιαλισμό’, αλλά αντίθετα αποτελούν την πλήρη και ιδεώδη μορφή που
επιτρέπει την απόλυτη συγκέντρωση της κοινωνικής, πολιτικής, οικονομικής, ιδεολογικής εξουσίας στα χέρια
μιας κυρίαρχης μειοψηφίας – που ασκεί την εξουσία αυτή για τα δικά της συμφέροντα, για να αυξήσει τα
προνόμιά της και να επεκτείνει την δύναμή της.

Το Κ ό μ μ α είναι, κύρια, ο πυρήνας της καινούριαςκυρίαρχης τάξης, το πρωταρχικό ένζυμο για τον γραφειοκρατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Πάνω σεπαραγωγικές σχέσεις μή εκμεταλλευτικές – σοσιαλιστικές είναι αδύνατο να κολληθούν αυθαίρετα σχέσειςκατανομής εισοδήματος που να μην είναι σοσιαλιστικές. Η ανισότητα στην κατανομή του εισοδήματος και στο
επίπεδο κατανάλωσης είναι ένδειξη και σύμπτωμα ταξικής διάρθρωσης της κοινωνίας.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η βασική ο ρ γ ά ν ω σ η της παραγωγής. Ο εργάτης που είναι σκλαβωμένος στην
μηχανή, που εκτελεί ένα μικρό τεμάχιο δουλειάς χωρίς να ξέρει ούτε που θα πάει αυτό που φτιάχνει, ούτε σε τί
χρειάζεται, ούτε γιατί φτιάχνεται έτσι και όχι αλλιώς ‘ που πληρώνεται κατ’ αποκοπή και με πρίμ και επιβάλλει ο
ίδιος στον εαυτό του μεγαλύτερη ένταση εργασίας για να πληρωθεί λίγο περισσότερο ή του την επιβάλλουν οι
μηχανές με τον ρυθμό τους, η χρονομέτρηση της δουλειάς κλπ… – όλα αυτά αποτελούν την κοινωνική ουσία των
σχέσεων παραγωγής. Ο εργάτης είναι απαλλοτριωμένος, αλλοτριωμένος και αποξενωμένος από τα εργαλεία του,
απ’ το προϊόν του, απ’ την δουλειά του, απ’ τον ίδιο τον εαυτό του ‘ το σύστημα προσπαθεί να τον μεταβάλλει
σε ένα αυτόματο υποδουλωμένο στην παραγωγή. Αυτό είναι ακριβώς η ουσία του καπιταλισμού.
Ο καπιταλιστικός χαρακτήρας του τύπου και της μεθόδου οργάνωσης της παραγωγής σφραγίζεται από το
οικονομικό σχέδιο, την επέκταση δηλαδή στο σύνολο της οικονομίας του τρόπου οργάνωσης που ισχύει μέσα σ’
ένα μεγάλο καπιταλιστικό εργοστάσιο ‘ όμως αυτό το “σχέδιο”, και σε ότι αφορά τους σκοπούς και σε ότι αφορά
τα μέσα, δεν καθορίζεται απ’ τους ίδιους τους παραγωγούς, αλλά από ένα χωριστό όργανο και στρώμα που είναι
έξω και πάνω απ’ αυτούς, δηλαδή την γραφειοκρατία. Η διεύθυνση αποφασίζει, χωρίς να ρωτάει κανέναν, τί
και πώς θα παραχθεί.
mario-sironi-urban-chimneys1921Πρόκειται εδώ για τη διαίρεση ανάμεσα στους δ ι ε υ θ ύ ν ο ν τ ε ς και στους ε κ τ ε λ ε σ τ έ ς. Ο πυρήνας
αυτής της διαίρεσης βρίσκεται μέσα στο χώρο της παραγωγής όπου και δημιουργείται η βασική καπιταλιστική
σχέση. Βαθμιαία αυτή η πρωταρχική καπιταλιστική σχέση επεκτείνεται σ’ όλους τους τομείς της κοινωνικής και
πολιτικής ζωής, στις πολιτικές οργανώσεις και κόμματα.
Ο σ ο σ ι α λ ι σ μ ό ς, εκτός βέβαια απ’ την απαλλοτρίωση των καπιταλιστών, προϋποθέτει κύρια και
κεντρικά την άσκηση της εξουσίας, αυτόνομα, από τις αυτοοργανωμένες μάζες ‘ άσκησή της πάνω σε όλους
τους τομείς της κοινωνικής ζωής και οργάνωσης. Αυτήν την άσκηση της εξουσίας ονομάζει ο Καστοριάδης
«σ υ λ λ ο γ ι κ ή α υ τ ο δ ι ε ύ θ υ ν σ η». Αυτή, μεταξύ πολλών άλλων, συνεπάγεται την ανάγκη
καταστροφής της καπιταλιστικής τ ε χ ν ι κ ή ς. Γιατί τα εργαλεία και τα μηχανήματα που έχει εισάγει παντού ο
καπιταλισμός δεν είναι κοινωνικά ουδέτερα “τεχνικά μέσα”.
Πρέπει να αλλάξει η σχέση των ανθρώπων με την ε ρ γ α σ ί α τους, δηλαδή πρέπει να αισθάνονται την
εργασία τους σαν δική τους. Συνεπάγεται λοιπόν άλλη οργάνωση της δουλειάς, και άλλου είδους μηχανές. Δεν
είναι νοητή μια αυτόδιευθυνόμενη κοινωνία όπου το ποιές και τί είδους μηχανές θα κατασκευαστούν να
αποφασίζεται ερήμην εκείνων που θα τις δουλέψουν.
Όλα αυτά, πρώτιστα, σημαίνουν όχι μόνο πως δεν έχουμε εμείς έτοιμες όλες τις λύσεις μέσα στο κεφάλι μας,
αλλά πως θα ήταν μια γελοία αντίφαση να νομίζουμε ότι τις έχουμε. Μόνο η έκρηξη και η ανάπτυξη της
αυτόνομης συλλογικής δραστηριότητας των ανθρώπων μπορεί να δώσει λύση σ’ αυτά τα προβλήματα που
αντιμετωπίζουν. Αυτό δεν σημαίνει πως μένει κανείς βουβός, χωρίς να έχει τίποτα σκεφτεί ή τίποτα να προτείνει.
Πρέπει όμως να είμαστε διαποτισμένοι από την πεποίθηση ότι οι “καλύτερες”, οι πιο “βάσιμες” και “στέρεες”
λύσεις που μπορούμε να σκεφτούμε και να προτείνουμε, δεν έχουν καμία αξία εάν οι μάζες των ανθρώπων δεν τις
αποδεχτούν πραγματικά, δεν τις ενστερνιστούν, δεν τις κάνουν δικές τους.

Στην ε π α ν α σ τ α τ ι κ ή π ο λ ι τ ι κ ή : ξεκινάμε με την διαπίστωση μιας κοινωνικής κρίσης σαν αγώνα,
πάλης, αντιμαχίας (μια κρίση χωρίς πάλη θα ήταν μια απλή φθορά των θεσμών). Αλλά – δεύτερο στοιχείο – αυτό
δεν καταργεί την ανάγκη μιας κατανόησης, ερμηνείας, διασάφησης, διευκρίνησης εκ μέρους μας (πάντα υπάρχει το
πρόβλημα της ενδεχόμενης απόστασης ανάμεσα στο εμφανές και στο λανθάνον νόημα όσων γίνονται).
Οδηγούμαστε, δηλαδή, σε μια περιγραφή και ανάλυση του χαρακτήρα, των “αιτίων” και των κινήτρων της κρίσης,
και σε μια ερμηνεία των τάσεων των ανθρώπων που αγωνίζονται. Τρίτο στοιχείο : παίρνουμε μια θέση ή
τοποθέτηση που ισοδυναμεί σε μια εκλογή και επιλογή. Αυτές οδηγούν σε μια “γενίκευση”, ολοκλήρωση
(προσωρινή και ελλιπή) των τάσεων της πάλης και της σημασίας τους. Έτσι φτάνουμε στο ε π α ν α σ τ α τ ι κ ό
π ρ ό τ α γ μ α. Από εκεί ξαναγυρνάμε πίσω : αυτό το πρόταγμα δεν το γεννήσαμε εμείς ‘ δημιουργήθηκε και
ανήκει το ίδιο στην κοινωνικο-ιστορική πραγματικότητα. Αλλά αυτό θα έμενε χωρίς σημασία για μας εάν δεν το
ε π ω μ ι ζ ό μ α σ τ ε. Αυτός ο κύκλος της πράξης είναι αναπόφευκτος και καταργεί τη γραμμική σχέση : μια
αληθινή θεωρία δίνει μια θεωρητική αλήθεια απ’ όπου συνάγονται “ορθά” πραχτικά συμπεράσματα.
Τίθεται, κατά κάποιον τρόπο, το πρόβλημα του “συντονισμού” όλων των ιδιαίτερων τάσεων και διεκδικήσεων
των αγωνιζόμενων τμημάτων της κοινωνίας. Οι αγώνες όμως που παρατηρούμε, δεν τείνουν απλώς να
καταπολεμήσουν την εκμετάλλευση κλπ…ούτε αποβλέπουν μόνο προς την “αυτοδιαχείρηση” με μια στενή έννοια.
Τείνουν προς την αυτοδιεύθυνση όλων των τομέων της κοινωνικής ζωής απ’ όλα τα άτομα που συμμετέχουν στις
αντίστοιχες δραστηριότητες. Αυτή η αυτοδιεύθυνση οδηγεί στην καινούρια ιδέα της ‘ρητής α υ τ ο θ έ σ μ ι σ η ς
της κοινωνίας’, δηλαδή της συνεχούς θέσμισης της κοινωνικής ζωής ως συνειδητής δραστηριότητας των
κοινωνικών ατόμων.

Banquerosenacción- Remedios-Varo 1962Μια “τ ε λ ε ο λ ο γ ί α” της ιστορίας δεν μπορεί παρά να στηρίζεται στην ιδέα ότι υπάρχει ήδη (συνεπώς
αιώνια) ένα καθορισμένο τ έ λ ο ς της ιστορίας, και μια απόλυτη θεωρία που το συλλαμβάνει.
Μιλώντας για α υ τ ο ν ο μ ί α, για τάση προς την αυτονομία ως κίνητρο και κατεύθυνση της πάλης των
ανθρώπων, μιλάμε βέβαια για α υ τ ο ν ο μ ί α κ ο ι ν ω ν ι κ ώ ν α τ ό μ ω ν ‘ αυτό σημαίνει πως το αυτόνομο
κοινωνικό άτομο αναγνωρίζει την ύπαρξη άπειρων άλλων ανθρώπων, τους αναγνωρίζει σαν άτομα ισοδίκαια και
ισοδύναμα με αυτό. Η ιδέα ενός ενδεχόμενου πολέμου ό λ ω ν εναντίον ό λ ω ν, παραγνωρίζει και αγνοεί γεγονότα
που διαπιστώνουμε πάντα έπειτα από εκρήξεις της κοινωνικής πάλης, π.χ. δημιουργία Εργατικών Συμβουλίων
κλπ….
Η απελευθέρωση των εργαζομένων θα είναι πραγματικό έργο τους όταν οι ιδέες και οι αντιλήψεις που θα
οδηγήσουν σ’ αυτήν την απελευθέρωση θα είναι οι ίδιες έργο των εργαζομένων . Εμείς σαν κοινωνικά μέλη
παίρνουμε έτσι μια ορισμένη θέση : «με τους μέν, εναντίον των δε» …
Το να μιλάμε για δυνατότητα μεταμόρφωσης της κοινωνίας προϋποθέτει ότι μπορούμε
ταυτόχρονα να απαντήσουμε στο ερώτημα της δυνατότητας μεταμόρφωσης του ανθρώπινου ατόμου.

Η έννοια της α υ τ ο ν ο μ ί α ς, όπως την ορίζει ο Καστοριάδης, δεν είναι ο εξοβελισμός ή η ολοκληρωτική
καταπίεση του ασυνειδήτου, πράγμα που θα ήταν αδύνατο και τερατώδες, ούτε η κυριαρχία της συνείδησης πάνω
στο ασυνείδητο, αλλά η εγκαθίδρυση μιας διαφορετικής σχέσης ανάμεσά τους . Αυτήν την διαφορετική σχέση
μπορούμε να την ορίσουμε ως μια σχέση όπου το υποκείμενο έχει όσο είναι δυνατό επίγνωση των ασυνείδητων
ενορμήσεών του και δεν τις απωθεί, με την αυστηρή έννοια του όρου, αλλά μπορεί να συλλογιστεί πάνω σ’ αυτές
και, μέσα απ’ αυτόν τον διαλογισμό, να αποφασίσει με βούλευση και διαβούλευση εάν θέλει ή όχι να ενεργήσει
σύμφωνα με αυτές τις επιθυμίες. Αυτό σημαίνει, εάν αυτός ο σκοπός δεν είναι ουτοπικός, ότι το υποκείμενο είναι
ικανό να θέσει, κατά κάποιον τρόπο, τ ο ί δ ι ο τους νόμους της συμπεριφοράς του και της σκέψης του.
Το υποκείμενο είναι κ ο ι ν ω ν ι κ ό ό ν, συνεπώς η αυτονομία του είναι κατ’ ανάγκην περιορισμένη και
μπορεί να γίνει ακόμη και μια απλή αυταπάτη εάν αγνοεί την τεράστια σημασία της κοινωνικής του
διάστασης. Και αυτό συμβαίνει σήμερα με τις θεωρίες του φ ι λ ε λ ε ύ θ ε ρ ο υ α τ ο μ ι κ ι σ μ ο ύ : ουδέποτε
ακούσαμε περισσότερη ρητορική για την ελευθερία των ατόμων, την οποία δήθεν εξασφαλίζει ο σύγχρονος
καπιταλισμός, και ουδέποτε μάλλον είχαμε κοινωνία με τόσο λίγο ελεύθερα και αυτόνομα άτομα, με τόσο
κομφορμιστικά άτομα.
Brett Whiteley_red1960Κατ’ ανάγκην το υποκείμενο υπόκειται στους κοινωνικούς νόμους και στους ρυθμούς και στις επιδράσεις της
κοινωνίας. Και αυτό θα ήταν μια τελείως ετερόνομη κατάσταση εκτός από μια περίπτωση: την περίπτωση που το
υποκείμενο μπορεί να πεί, δικαιολογημένα, ότι αυτοί οι νόμοι είναι επίσης οι δικοί μου νόμοι, όχι διότι μου
τους έχουν επιβάλει, αλλά διότι έ χ ω σ υ μ μ ε τ ά σ χ ε ι, μ ε ί σ ο υ ς ό ρ ο υ ς με όλους τους άλλους, σ τ ην θ έ σ μ ι σ ή τ ο υ ς – πράγμα που ασφαλώς δεν συμβαίνει σήμερα.
Δηλαδή: αυτόνομα άτομα, πλήρως, μπορούν μόνο να υπάρξουν σε μια αυτόνομη, δηλαδή πλήρως
δημοκρατική, κοινωνία, και αντιστρόφως. Έτσι, αυτό που πρέπει να επιτύχουμε είναι η πλήρης α π ο τ ο τ ε μ ο
π ο ί η σ η των θ ε σ μ ώ ν, η αναγνώριση βέβαια του ότι δεν μπορεί να υπάρξει ανθρώπινη κοινωνία χωρίς
θεσμούς, αλλά και ότι αυτοί οι θεσμοί υπήρξαν πάντα και είναι δική μας δημιουργία, κάτω βέβαια από ορισμένους
περιορισμούς. «…πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε αυτό το γεγονός και να σταματήσουμε να ζητάμε υπερβατικές ή
εξωκοινωνικές εξασφαλίσεις του νοήματος της ζωής μας, γνωρίζοντας ότι ν ό η μ α μπορεί να βρεθεί και να
δημιουργηθεί μόνο μ έ σ α και δ ι α μ έ σ ο υ  τ ης  δ ι κ ή ς  μ α ς  ε λ ε ύ θ ε ρ η ς  και  σ υ ν ε ι δ η τ ή ς
δ ρ α σ τ η ρ ι ό τ η τ α ς».

Αυτόνομη Πρωτοβουλία

factoryWorkers11