111. να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης

ΑΜΥΓΔΑΛΕΖΑ: ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ

Magnus Zeller.totalState.hitler193810-08-2013. […] Η κτηνώδης αντιμετώπιση των αστυνομικών φυλάκων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών της Αμυγδαλέζας ξεπέρασε κάθε όριο προκαλώντας έκρηξη οργής των κρατουμένων. Έκοψαν το ρεύμα εδώ και τρείς μέρες από δύο κοντέινερ διότι οι μετανάστες έβαλαν να δουλέψουν τα κλιματιστικά! Οι μετανάστες αρνήθηκαν να μπουν μέσα στους σκοτεινούς φούρνους. Οι αστυνομικοί τους πίεζαν βρίζοντας χυδαία και χτυπώντας ενώ κάποιοι αστυνομικοί πάτησαν το φαγητό τους φωνάζοντας «δεν μας νοιάζει αν πεθάνετε». Μετά γενικεύτηκε  η σύγκρουση με φωτιές σε μεγάλο μέρος του στρατοπέδου.
Μετανάστες υποστηρίζουν ότι υπάρχουν βαριά τραυματίες που βρίσκονταν στο χώμα χωρίς να έχουν  τίς αισθήσεις τους και ότι ένας η δύο είναι νεκροί […] http://www.antiracismfascism.org/

youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=Ei-yh2FyPoQ

youtube.com/watch?v=1-HvCyJJiMY

https://athens.indymedia.org/search-process.php3?topic=3&lang=el&n_lang=0#rtop

«Eurodac» is a large database of fingerprints of applicants for asylum and illegal immigrants found within the EU. […]  https://secure.edps.europa.eu/EDPSWEB/edps/Supervision/Eurodac

video 39 min. «no lager – nowhere» (Camp’s map) : http://www.noborder.org/nolager/more/video.html

..»Global Detention Project» : http://www.globaldetentionproject.org/home.html

human rights watch : http://www.hrw.org/home

Adam Baltatu.houseslinks  http://clandestinenglish.wordpress.com/links/

‘asylum information database’  http://www.asylumineurope.org/

Dublin II : http://europa.eu/legislation_summaries/justice_freedom_security/free_movement_of_persons_asylum_immigration/l33153_el.htm

UN human rights : http://www.ohchr.org/EN/countries/ENACARegion/Pages/GRIndex.aspx

migration flows across the world : http://peoplemov.in/

(   )…»querstadtein» invites you to take a new look at the capital: in Berlin, homeless people lead ..tours, offering views ..Former and current homeless people tell stories of life on the street, showing their places and shelters… http://querstadtein.org/about-querstadtein/

Spiegel online international : http://www.spiegel.de/international/

Lyonel. FeiningerChina Labor Watch : http://www.chinalaborwatch.org/

Asia monitor : http://www.amrc.org.hk/link

estimated 211 million children between the ages of 5 and 14 are working around the world http://www.laborrights.org/child-and-forced-labor

«studies in anti-capitalism» : http://www.studiesinanti-capitalism.net/SIAC_HOME.html

..»crisis group» : http://www.crisisgroup.org/en/

hunger notes : http://www.worldhunger.org/global.htm

share world’s resources (videos) : http://www.stwr.org/videos/

«basel action network» : http://www.flickr.com/photos/basel-action-network/

Flow: world water crisis  http://www.flowthefilm.com/about

thirst : http://www.thirstthemovie.org/

tapped : http://www.tappedthemovie.com/

ion.adreescu-Winter Barbizon1878ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ Ελλην.Εφημερίδων : http://www.frontpages.gr/index.php

ειδήσεις : http://www.ertopen.com./eidiseis

Με ακόμη περισσότερη καταστολή απαντά η αστυνομία στην εξέγερση της Αμυγδαλέζας […] 

Το ζήτημα δεν είναι οι συνθήκες κράτησης. Γιατί κι αν αυτές δεν ήταν άθλιες, […] δεν θα έπαυαν να είναι χώροι ανθρώπινης ταπείνωσης, εξευτελισμού και μαρτυρίων, χώροι βασανισμού κατά την έννοια και των διεθνών δικαστηρίων που επανειλημμένα καταδίκασαν την Ελλάδα. Τόποι εκτός νόμου και εκτός ζώνης δικαίου, όπου η χωρίς έγκλημα, χωρίς δίκη και χωρίς όριο διάρκειας ποινή εκτίεται χωρίς έλεγχο. Και το μαρτύριο της σταγόνας (η λήξη της κράτησης) σκόπιμο και σαδιστικό. Ποιος δικαστής θα τους δικάσει; Σε ποια χειρότερη φυλακή μπορεί να σκεφτεί να τους κλείσει; Ποιος εισαγγελέας θα σκεφτεί να παραπέμψει τους υπευθύνους για κακούργημα ή έστω πλημμέλημα με το 137Α του Ποινικού Κώδικα που τιμωρεί τα βασανιστήρια;  http://www.efsyn.gr/?p=90763

κ.έντρο ε.κπαιδευτικών με.λετών και τε.κμηρίωσης : http://kemete.sch.gr/?page_id=91

υπουργείο παιδείας : http://www.minedu.gov.gr/

Johannes Itten.composition-orangebluegreen1957..αλλεπάλληλες εξετάσεις/διαλογές/αποκλεισμοί, νέες υπόγειες διαδρομές (παραπαιδεία), εντονότεροι ταξικοί φραγμοί, ώθηση σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, κατάρτιση σε (χρηματοδοτούμενες) επιχειρήσεις για μαθητευόμενους (φθηνούς) εργάτες: http://www.oaed.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=539:2011-12-21-16-17-38&catid=86:2012-05-30-14-03-38&Itemid=681&lang=el

..συνδεσμος ελλην.κολλεγίων.. : http://hca.gr/

WNN : http://womennewsnetwork.net/

«…Ο δουλέμπορος που περισσότερο αγαπούσε την ελευθερία είχε ονομάσει τα καλύτερά του πλοία ‘Βολταίρος’ και ‘Ρουσώ’. Μερικοί τους είχαν δώσει ευλαβικά ονόματα: ‘Ψυχή’, ‘Ευσπλαχνία’, ‘Προφήτης Δαυίδ’, ‘Ιησούς’, ‘Άγιος Αντώνιος’, […]. Άλλοι εκδήλωναν την αγάπη τους για την ανθρωπότητα, τη φύση και τις γυναίκες: ‘Ελπίδα’, ‘Ισότητα’, ‘Φιλία’, ‘Ήρωας’, ‘Ουράνιο Τόξο’, […]. Τα πιο ειλικρινή πλοία έφεραν ονόματα όπως ‘Υποτέλεια’, και ‘Φρουρός’. Όταν ένα φορτίο με εργατικά χέρια πλησίαζε το λιμάνι, δεν σήμαιναν σειρήνες, ούτε έριχναν πυροτεχνήματα για να αναγγείλουν τον ερχομό τους. Δεν ήταν ανάγκη. Ο κόσμος το καταλάβαινε από την μπόχα.

s.h.raza.indiaΤο εμπόρευμα με τη φριχτή μυρωδιά βρισκόταν στοιβαγμένο στα αμπάρια. Οι σκλάβοι ήταν καλά δεμένοι και ακίνητοι μέρα νύχτα, ώστε να μην χαραμίζεται ούτε σπιθαμή από τον πολύτιμο χώρο. Κατουρούσαν και αφόδευαν ο ένας πάνω στον άλλο, έτσι αλυσοδεμένοι όπως ήταν αναμεταξύ τους από το λαιμό, τους καρπούς και τους αστραγάλους, και όλοι μαζί σε μεγάλες σιδερένιες μπάρες. Πολλοί πέθαιναν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Κάθε πρωί, οι φύλακες πετούσαν τους μπόγους  στη θάλασσα.[ …]

Οι άθλιες βάρκες με τους μετανάστες που καταποντίζονται στη θάλασσα είναι τα δισέγγονα εκείνων των δουλεμπορικών. Οι σημερινοί σκλάβοι, που δεν ονομάζονται πια έτσι, έχουν την ίδια ελευθερία που είχαν και οι πρόγονοί τους, όταν τους χτυπούσαν με το μαστίγιο και τους πετούσαν στις φυτείες της Αμερικής. Δεν φεύγουν: τους αναγκάζουν. Κανείς δεν μεταναστεύει επειδή το θέλει. Από την Αφρική κι από πολλά άλλα μέρη, οι απελπισμένοι προσπαθούν να γλιτώσουν από τον πόλεμο, την ξηρασία, τη χέρσα γη, τα μολυσμένα ποτάμια και την άδεια τους κοιλιά. Το εμπόριο ανθρώπινης σάρκας αποτελεί σήμερα μία από τις καλύτερες εξαγωγικές δραστηριότητες του Νότου…» (απόσπασμα, Eduardo Galeano: Καθρέφτες- Μια Σχεδόν Παγκόσμια Ιστορία, εκδ. Πάπυρος)

Egypt (14-08-2013) : http://www.aljazeera.com/news/middleeast/2013/08/201381452017193693.html

gr.euronews : http://gr.euronews.com/2013/08/14/deaths-in-cairo-as-military-clears-protest-camps-/

National Union of Mine Workers (south Africa) http://www.num.org.za/Home.aspx

μετανάστες/δίκτυο : http://migrant.diktio.org/

edwin-lord-weeks.last.voyageΕυρωπαϊκή Επιτροπή για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων και της Απάνθρωπης ή Ταπεινωτικής Μεταχείρισης και Τιμωρίας (CPT) : http://www.cpt.coe.int/greek.htm

Fundamental Rights at Europe’s southern sea borders : http://fra.europa.eu/en/publication/2013/fundamental-rights-europes-southern-sea-borders-0

Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων : http://www.echr.coe.int/Pages/home.aspx?p=press/factsheets&c=#n1347951547702_pointer

εταιρίες δημοσκοπήσεων : http://www.sedea.gr/members.asp

«Zeitgeist movement»  http://thezeitgeistmovement.com/  – «για τον τεχνοφασισμό του ZGM» http://infonewhumanism.blogspot.gr/

(η αριστοκρατική…»διανόηση») http://www.prismanews.gr/index.php/ellada/item/55841-tatsopoulos-xwmenidis-divani-tzampatzis (ως «ευκαιρία») http://www.protothema.gr/blogs/blogger/post/302744/tzabatzou-einai-i-divani-ohi-oi-adunamoi/ (και ως ντροπή) http://www.lifo.gr/team/prosklitirio_nekron/40728 κ.ά.

αυτόπτες μάρτυρες : http://omniatv.com/  –  youtube.com/watch?v=apYBM0nPdfE#at=39

τελικώς προοδεύουμε : http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_15/08/2013_514154

Albert Bloch.dancer-ragtime1911«ό,τι περισσευει πρέπει να εξοντωθεί» : http://wp.me/pryYN-1ma

οικονομικός πόλεμος για την…»Παγκόσμια Σιωνιστική Διακυβέρνηση»: http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/biblioparousiash-o-oikonomikos-polemos-kai-oi-antanaklaseis-tou#.Ug3jINI3DfI

απαγορεύεται η κυκλοφορία…: http://www.mopocp.gov.gr/index.php?option=ozo_content&perform=view&id=4738&Itemid=579&lang=

white house : http://www.whitehouse.gov/photos-and-video/video/2013/08/15/remarks-president-egypt

abc News (‘Nightline’) -Golden Dawn : http://abcnews.go.com/International/greeces-hostile-golden-dawn-party-filmmaker-captures-unguarded/story?id=19948097&singlePage=true

Associated Press – Egypt : http://landing.newsinc.com/apvideo/home.html?f=AP

Boris Kustodiev1920Backdoor Broadcasting C. : http://backdoorbroadcasting.net/

«[…] Απέναντι στην κρατική καταστολή και τους πρόθυμους εθελοντές της, από φασίστες μέχρι νομιμόφρονες κεφαλοκυνηγούς, κανένας δεν πρέπει να μένει μόνος. Να σπάσουμε την  σιωπή/συνενοχή που επιβάλλεται στην κοινωνία και απέναντι τους να αντιτάξουμε την αξιοπρέπεια και την αλληλεγγύη» : https://athens.indymedia.org/

ΗΣΑΠ : http://www.isap-union.gr/

RT on air : http://rt.com/on-air/

«Ελλάδα, Νομιμοποιείται ο αντισημιτισμός;» http://www.eek.gr/index.php/articles/100-antifa/1787-2013-07-20-09-46-23

alarabiya net : http://english.alarabiya.net/

…έως τις 28η Αυγούστου ο υπουργός υγείας (  ) απαιτεί από όλα τα νοσοκομεία: «Αριθμό εξετασθέντων, παράνομα διαμενόντων μεταναστών ή μεταναστών χωρίς ασφάλιση στα εξωτερικά ιατρεία. Αριθμό νοσηλευθέντων, παράνομα διαμενόντων μεταναστών ή μεταναστών χωρίς ασφάλιση. Κύριες εθνικότητες (κατά δήλωσή τους). Βασικές χειρουργικές επεμβάσεις στις οποίες υπεβλήθησαν οι ανωτέρω. Μέσος όρος ημερών νοσηλείας αυτών. Συνολικό κόστος εξετάσεων και νοσηλείας αυτών«.. http://left.gr/sites/left.gr/files/961187_4981236698305_1516121604_n.jpg

egypt : https://www.amnesty.org/en/news/human-rights-leaders-call-action-egyptian-authorities-2013-08-19  ———-

che-guevara«sierra maestra» : http://barbudosdesierramaestra.blogspot.gr/p/cuba-libre.html

Cuba : http://www.ellinokouvanikos.gr/index.php?option=com_newsfeeds&catid=5&Itemid=43

http://www.americalatina.com.gr/

γράμμα του Che στα παιδιά του (1965) :

Αγαπητοί Χιλντίτα, Αλεδίτα, Καμίλο, Σέλια και Ερνέστο: Εάν διαβάζετε αυτό το γράμμα είναι επειδή δεν είμαι πλέον μαζί σας. Κανονικά δεν θα με θυμάστε και οι μικρότεροι (από σας) δεν θα με γνωρίζετε καθόλου. Ο πατέρας σας ήταν ένας άνθρωπος που έδρασε με βάση τα πιστεύω του και ήταν σίγουρα πιστός στις αντιλήψεις του.

Μεγαλώστε ως καλοί επαναστάτες. Μελετήστε σκληρά ώστε να εντρυφύσετε στην τεχνολογία, η οποία μας επιτρέπει να δαμάσουμε τη φύση. Να θυμάστε ότι η επανάσταση είναι το σημαντικό – και ο καθένας από εμάς μόνος δεν αξίζει τίποτα. Πάνω απ’ όλα, να είστε πάντα σε θέση να νιώσετε βαθιά οποιαδήποτε αδικία συμβαίνει εναντίον οποιουδήποτε, οπουδήποτε στον κόσμο. Αυτό είναι το πιο σπουδαίο γνώρισμα σε έναν επαναστάτη.

Γιά πάντα παιδιά μου. Ακόμη ελπίζω να σας ξαναδώ. Ένα μεγάλο φιλί και μιά μεγάλη αγκαλιά από το μπαμπά. ———————-

http://www.orthodoxalbania.org/al/index.php/el …

http://www.thepressproject.gr/article/44767/Oi-diafaneies-tou-PRISM-pou-dierreusan

συνέντευξη : http://www.efsyn.gr/?p=93559

«ακτινογραφία της Χ.Α.» : http://www.mavris.gr/3625/aktinografia-xa/

υπουργείο Εξωτερικών : http://www.mfa.gr/

Jeffrey Smart.hill(RT) : CIA – MI6, Iran 1953, operation «tpajax».. http://rt.com/usa/iran-coup-cia-operation-647/

J.Steel (guardian) http://www.theguardian.com/commentisfree/2013/aug/18/egyptians-campaign-return-civilain-rule

R.Fisk (independent) http://www.independent.co.uk/voices/comment/egypt-crisis-a-national-tragedy-plays-out-at-cairos-stinking-mortuary-8775128.html

anti-nuclear movement : http://en.wikipedia.org/wiki/Anti-nuclear_movement

…στην Ελλάδα έχουν καταγραφεί 6.575 αλλοδαπές off shore εκμετάλλευσης ακινήτων. Από αυτές τις 6.575 off shore έχουν ελεγχθεί μόλις οι… 34 – δηλαδή το 0,5% http://www.avgi.gr/article/798304/politiki-prostasia-stis-off-shore

«οι ρίζες του μίσους» (Κ.Καστοριάδης) http://www.epoxi.gr/scriptum58.htm

E.B.U. (ΕΡΤ) http://www.avaaz.org/en/petition/ERT_is_the_Greek_Public_Radio_Television_The_interim_DT_is_a_legal_ghost/?tAwcldb

3o «μνημόνιο» http://www.dw.de/

Finos Films Channel : youtube.com/user/FinosFilmsChannel#sthash.6w12aCfe.dpuf

«για την αριστερά των άκρων» : http://www.aristerovima.gr/blog.php?id=4385

διαδηλώσεις στη Βουλγαρία : http://enthemata.wordpress.com/2013/07/21/gment/

Katsushika Hokusaiεκκένωση νοσοκομείων -«εικόνα πολέμου», συνέντευξη του προέδρου των νοσοκομειακών γιατρών : http://www.stokokkino.gr/

http://www.medsos.gr/platform/

R.Fisk συνέντευξη : http://www.efsyn.gr/?p=94937

http://www.bild.de/politik/inland/terrorismus/ist-bahnfahren-nach-der-terror-drohung-noch-sicher-31894620.bild.html

anonymous… (22-08-2013)  http://www.koutipandoras.gr/

Syria : http://www.reuters.com/places/syria

nazi-occupied Poland 1939-1940 : http://life.time.com/history/world-war-ii-color-photos-from-nazi-occupied-poland-1939-1940/?iid=lb-gal-viewagn#1

weimar.republicΑυτόνομη Πρωτοβουλία

Advertisements

102. Taksim solidarity

Boccioni.U.-Dynamism_Human_Body

http://www.hrw.org/news/2013/07/16/turkey-end-incorrect-unlawful-use-teargas

http://www.hurriyetdailynews.com/gezi-operation-in-full-force-as-forces-raid-over-100-locations-.aspx?pageID=238&nID=50788&NewsCatID=341

International Intellectuals Call on the Turkish Government to Desist from its Repression of Popular Protest[…] We call for the immediate end to this appalling state violence and we reaffirm the rights of popular dissent and resistance, the right to have access to a media uncensored by governmental powers, and the right to move and speak freely in public space as preconditions of democratic life”. (17-06-2013) http://resisttaksim.blogspot.gr/

Research Turkey, ‘Centre for Policy Analysis and Research on Turkey’:  http://researchturkey.org/wp/wordpress/?p=3436

συνέντευξη:  http://www.thepressproject.gr/article/44187/Sunenteuksi-Stauros-Lugeros-O-Erntogan-kai-ta-aitia-tis-eksegersis ——————————————

Γραφείο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα (Υ.Α.) : http://www.unhcr.gr/nea/artikel/b2621b1c159e02fab00983f24cb09264/to-grafeio-tis-ya.html

http://en.contrainfo.espiv.net/2013/06/15/fault-line-of-istanbul-insurrection-notes-from-taksim/

Βαναυσότητα ελλήνων αστυνομικών σε Σύριους πρόσφυγες: «There was another woman who lost her glasses. She said, ‘I can’t get in to the boat, I can’t see.’ The policeman started to beat her up. Her son said, ‘Why are you beating my mum? She’s an old woman.’ The policeman got his gun and put it to his head and said, ‘Shut up!’ And so they got us in to the boat and pushed us in to the water.»  http://www.bbc.co.uk/news/magazine-22757485  —————————————

Καταδρομική επίθεση των φασιστών «Ανένταχτοι Μαιάνδριοι Εθνικιστές»: http://maiandrioi.blogspot.gr/2013/06/antifa.html 

..μαρτυρία στην AvgiOnline: η δικηγόρος Ηλέκτρα Κούτρα για την βίαιη κράτησή της στο Α.Τ. Πλατείας Δημοκρατίας, στη Θεσσαλονίκη, την ώρα που εκτελούσε τα καθήκοντά της, προς υπεράσπιση διεμφυλικής πελάτισσάς της. Στη διήγηση της προέδρου της Ελληνικής Δράσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, διαφαίνεται η τρομοκράτηση, η βία και η κατάχρηση εξουσίας (…)

(Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» : http://www.kar.org.gr/?p=21388 )  ——————————

Alan -Davieτα συνεργεία προχωρούν σε διακοπή του ρεύματος χωρίς καμία προειδοποίηση (…) περίπτωση ενός ασθενούς στις εργατικές κατοικίες της Αγίας Αικατερίνης, ο οποίος παρελήφθη από ασθενοφόρο, όταν ξαφνικά σταμάτησε να λειτουργεί η συσκευή οξυγόνου.  http://laikistasipliromon.wordpress.com/

«Σήμερα όλοι μας ξαναγεννηθήκαμε» [Δίκτυο για τα Κοινά] : http://mustereklerimiz.org/

«Πλατεία Τάξιμ: Απελευθερωμένη ζώνη» : http://enthemata.wordpress.com/2013/06/05/vake-2/

Πλατεία Ταξίμ, 2 Ιουνίου 2013,

Ενημέρωση από την Gezi Commune.
Ούτε ο πιο ταλαντούχος συγγραφέας του κόσμου, ακόμη και με κούπες καφέ και σωρούς πακέτων από τσιγάρα, δεν θα μπορούσε να είναι αρκετά καλός ώστε να περιγράψει αυτό που συμβαίνει εδώ, πώς θα μπορούσα εγώ; Απίστευτο.

books.protest.taksim2013(…) Πολύ σύντομα: Ξεκίνησε ως διαμαρτυρίες, μετά έγινε κίνημα αντίστασης, έπειτα η αντίσταση διαδόθηκε σε πολλές πόλεις της Τουρκίας, και μετά, η ρίζα όλου αυτού, το Gezi Park στην Ταξίμ, έγινε η “Gezi Commune ’13″. Μια πραγματική κομμούνα. Αναρχική ουτοπία – χωρίς κράτος, χωρίς οργάνωση, χωρίς βία, μόνο ελευθερία, μόνο αλληλεγγύη και άνθρωποι που παίρνουν πρωτοβουλίες.(…) Καθένας και όλοι είναι ευπρόσδεκτοι, εκτός από το Κράτος και την αστυνομία του. Και κανένα κέντρο. Καμία οργάνωση. Κανένα πολιτικό κόμμα. Ούτε κάν ένα κέντρο συντονισμού. Απλώς άνθρωποι! Αυτό, φίλοι…είναι αδύνατο να περιγραφεί. Ξενοδοχεία εξυπηρετούν την αντίσταση ΔΩΡΕΑΝ, κόσμος φέρνει τρόφιμα και ποτά με αυτοκίνητα, γιατροί και φοιτητές Ιατρικής προσφέρονται εθελοντικά ώστε να λειτουργήσουν νοσοκομεία πρώτων βοηθειών σε τζαμιά κοντά στα οδοφράγματα, άνθρωποι που δε μπορούν να βγούν από τα σπίτια τους σχηματίζουν το μεγαλύτερο δίκτυο πληροφόρησης, μια και τα διεφθαρμένα ΜΜΕ δεν λένε ούτε μια λέξη ενώ 1 εκατομμύριο ανθρώπων είναι στους δρόμους (…)

turkey2

Ηλικιωμένες κυρίες και οικογένειες ανοίγουν τα διαμερίσματά τους στην αντίσταση. Δικηγόροι τρέχουν από αστυνομικό τμήμα σε αστυνομικό τμήμα, ώστε να διασφαλίσουν ότι όσοι πρασάγονται είναι ασφαλείς και καλά. Οδηγοί φορτηγών αφήνουν τα οχήματά τους στη μέση του δρόμου, ώστε να εμποδίσουν τα τεθωρακισμένα της αστυνομίας να κινηθούν. Μουσικοί συρρέουν στη Gezi Commune, καλλιτέχνες, οικογένειες, παιδιά, γέροι, γυναίκες… Θες να κάνεις κάτι αλλά χρειάζεσαι βοήθεια; Έλα στην Gezi Commune αυτές τις ημέρες, θα βρεις εκατοντάδες ανθρώπων έτοιμους να σε βοηθήσουν, πριν καν προλάβεις να τελειώσεις την πρόταση : “Φίλε, υπάρχει κανείς που…”. Η κοινωνία της Τουρκίας ανακάλυψε τον εαυτό της, ξανά. Τα μάτια άρχισαν πάλι να λάμπουν. Οι άνθρωποι άρχισαν να βλέπουν -και το εννοώ κυριολεκτικά- ο ένας τον άλλο. (Όλοι τριγυρνάν στην κομμούνα του Gezi σαν χορευτές μπαλέτου, φροντίζοντας ο ένας τον άλλον). (…) Δεν πρόκειται για εξέγερση Είναι η μέρα γέννησης μια αληθινής κοινωνίας. Άνθρωποι που νοιαζόταν ο ένας για τον άλλο, που τ΄ρεχουν να βοηθήσουν όποιον το έχει ανάγκη. Σε χτυπά κάποιος από τους 100.000 ανθρώπους κατά λάθος στο πόδι στη μέση του μικρού Gezi Park Commune; Οι άνθρωποι γίνονται τόσο ευγενικοί που σου ζητούν συγγνώμη 5 φορές, με ένα μεγάλο χαμόγελο. Ακόμη και οι γονείς μας που είδαν το πραξικόπημα της δεκαετίας του ’80 και φοβούνται τις διαδηλώσεις (ένας από τους λόγους που εξηγεί γιατί οι διαδηλώσεις δεν ήταν μεγάλες μέχρι τώρα) καλούν τους γιους και τις κόρες τους για να τους πουν : “Είμαι περήφανος για σένα. Απλώς να προσέχεις, εντάξει;”. Η αναρχο-ουτοπιστική Commune επιτρέπει τα πάντα (LGBTQ ανθρώπους να πορεύονται με αντικαπιταλιστές μουσουλμάνους, Κούρδους να διαδηλώνουν μαζί με Κεμαλιστές) εκτός από το Κράτος. Και η Ταξίμ δεν ήταν ποτέ τόσο ασφαλής. Ούτε έναν καυγά δεν είδα, αφού κάθε μικρή σπίθα αμέσως σβήνεται από τους ίδιους τους ανθρώπους. Τα πάντα, όλα όσα μπορείτε να φανταστείε ότι χρειάζονται σε μια πλατεία για να φιλοξενήσει 1.000.000 ανθρώπους προμηθεύονται, οργανώνται και εκτελούνται από αν-οργανωμενους ανθρώπους. Εκπληκτικό! Αυτό είναι το πιο εκπληκτικό από όλα.

village.vgΚαι καθένας είναι χρήσιμος σε κάτι. Είσαι σκληροπυρηνικός αναρχικός έτοιμος ννα παλέψεις στα οδοφράγματα; Ή είσαι ένας 17χρονος που πρώτη φορά βγάινει στο δρόμο; Ή ένα ζευγάρι 70χρονων; (…) Είμαστε όλοι εξίσου σημαντικοί, για γεμίσουμε ένα διαφορετικό κενό, ένα κενό που πρέπει να γεμίσει ώστε η αντίσταση και η κομμούνα να συνεχιστεί. Εν τω μεταξύ, άσχημα νέα έρχονται ιδιαίτερα από την Άγκυρα, το Εσκισεχίρ και τη Σμύρνη – πολλοί τραυματισμοί, χιλιάδες… Η αστυνομία χρησιμοποιεί pentium gas. Kαι αέρια πιπεριού, και πλαστικές σφαίρες. Και τέλος: Χθες βράδυ στα οδοφράγματα, η αστυνομία επιτέθηκε ξαά με μπουλντόζες και τεθωρακισμένα. Δεκάδες κάψουλες με αέρια πιπεριού εκτοξεύθηκαν, μία από αυτές χτύπησε τον διπλανό μου. Έπιασα το χέρι του και τρέξαμε μαζί στα τζαμιά που έχουν γίνει εθελοτνικά ιατρικά κέντρα από τους γιατρούς. […] Δε μπορώ να βρω λέξεις που να αντανακλούν επαρκώς την ένταση των συναισθημάτων, της ευτυχίας, του ενθουσιασμού του να είσαι εδώ. Καμιά τέτοια λέξη δε λέχθηκε ποτέ σ’αυτούς τους τόπους, επιεδή ποτέ τέτοια συναισθήματα δεν τα ‘νιωσε κανείς σ’αυτους τους τόπους. Και τώρα, αρχίζουμε να μιλάμε. Με λέξεις που κανείς δεν είπε μέχρι τώρα. Για έναν κόσμο που κανείς δεν τον ονειρεύτηκε μέχρι τώρα. Από ανθρώπους που δεν είχαν μιλήσει μέχρι τώρα. Αρχισαμε να μιλάμε τώρα. Για να μη σιωπήσουμε ποτέ ξανά.” (πηγή: http://risinggalaxy.wordpress.com/ ).

Gezi park resistance – Taksim solidarity : http://communisation.espivblogs.net/

Turkey 6/2013:  http://www.amnesty.org/en.      http://uk.reuters.com/

«Occupy Gezi» http://occupygezipics.tumblr.com/

RT : http://rt.com/news/turkey-protester-dead-clashes-183/

BBC : http://www.bbc.co.uk/news/world-europe-22767622

Guardian : http://www.guardian.co.uk/world

«Έλληνες στην κωνσταντινούπολη» (https://www.facebook.com/)

Democracy does not consist only of going to the ballot box to cast a vote.[…] Ψήφισμα της Συνέλευσης πλατείας Taksim (https://www.facebook.com/levga.gr)

Επικίνδυνα παραπλανητικά δημοσιεύματα από ακροδεξιές ιστοσελίδες (Σε συναγερμό βρίσκονται οι ελάχιστοι Έλληνες που βρίσκονται σήμερα στην Κωνσταντινούπολη (…) Η πλατεία Ταξίμ που είναι το επίκεντρο των αναταραχών εδώ και δύο μέρες ήταν το μέρος που ξεκίνησε το πογκρόμ των Σεπτεμβριανών του 1955. Η οργή τότε των Τούρκων για την βόμβα στο σπίτι του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη είχε στραφεί εναντίων των ορθοδόξων στης Πόλης με αποτέλεσμα να υπάρξουν νεκροί και οι περιουσίες τους να διαλυθούν (…)http://www.parapolitika.gr  01-06-2013)

Έκτακτο δελτίο τύπου 01/06/2013: ‘Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα των Μεταναστών και των Προσφύγων’

http://omadadikigorwn.blogspot.gr/

Οι οργισμένες φωνές των εξεγερμένων στην Τουρκία δείχνουν τον δρόμο  που οφείλει να βαδίσει κάθε αξιοπρεπής κοινωνία, απέναντι στη φτώχεια και την καταπίεση που υφίσταται,  ένα δρόμο αλληλεγγύης και αδελφοσύνης..  https://athens.indymedia.org/  ——————————-

sower.sun-vangogh17o Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ 28,29,30 Ιουνίου: http://www.antiracistfestival.gr/

Αυτόνομη Πρωτοβουλία

47. (I.S. may 1968)..ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ

47. paris1968.I.S.25-11-2012

.…(may 1968)..ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ (i.s.) ,

j.pollock.male-femaleπου εισχώρησε μέσα στους κομβικούς τομείς της οικονομίας, πολύ σύντομα έφθασε μέχρι κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής, επιτιθέμενο σ’ όλα τα σημεία ελέγχου του καπιταλισμού και της γραφειοκρατίας. Το γεγονός ότι η απεργία έχει τώρα επεκταθεί σε δραστηριότητες, που πάντοτε στο παρελθόν ξέφευγαν από τις διαδικασίες της εξέγερσης, με ριζικό τρόπο επαναβεβαίωνε δυο από τους παλαιότερους ισχυρισμούς της καταστασιακής ανάλυσης: ότι ο αυξανόμενος εκσυγχρονισμός του καπιταλισμού συνεπάγεται την προλεταριατοποίηση ενός ολοένα και διευρυνόμενου τμήματος του πληθυσμού. Και καθώς ο κόσμος του καπιταλισμού επέκτεινε την δύναμή του πάνω σ’ όλες τις πλευρές της ζωής, ταυτόχρονα, παρήγαγε παντού μια διεύρυνση κι εμβάθυνση των δυνάμεων, που τον αρνούνται.

(…) Η δράσεις που απελευθερώθηκαν από τους φοιτητές στα πανεπιστήμια και τους δρόμους, από την αρχή, επεκτάθηκαν και στα σχολεία της μέσης εκπαίδευσης. … Οι μαθητές των σχολείων αυτών απέδειξαν με τη μαχητικότητα και τη συνειδητότητά τους ότι προοιώνιζαν όχι τόσο μια μελλοντική γενιά φοιτητών, όσο τους νεκροθάφτες του πανεπιστήμιου. Πολύ περισσότερο από τους καθηγητές των πανεπιστήμιων, οι καθηγητές της μέσης εκπαίδευσης ήξεραν πώς μπορούσαν να μάθουν από τους μαθητές τους. Συντριπτικά υποστήριζαν την απεργία, σ’ αντίθεση με την αμετακίνητη θέση, που έπαιρναν άλλοι σχολικοί υπάλληλοι. Καταλαμβάνοντας τους χώρους εργασίας τους, οι εργαζόμενοι σε τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρίες κι εμπορικά καταστήματα διαμαρτυρόντουσαν ταυτόχρονα ενάντια στις προλεταριοποιημένες συνθήκες εργασίας τους κι ενάντια σ’ ένα σύστημα υπηρεσιών, που ανάγκαζε τους πάντες να υπηρετούν το σύστημα. Με τον ίδιο τρόπο, οι απεργοί στα ραδιο-τηλεοπτικά μέσα, παρά την πίστη τους στην “αντικειμενική ενημέρωση,” έβλεπαν συγκεχυμένα μέσα στις συνθήκες της αλλοτρίωσής τους, αλλά καταλάβαιναν τον θεμελιωδώς εσφαλμένο χαρακτήρα, που έχει κάθε επικοινωνία, όταν βασίζεται στην ιεραρχία. Το κύμα της αλληλεγγύης, το οποίο μετέφερε τον ενθουσιασμό των ανθρώπων, που ζούσαν κάτω από την εκμετάλλευση, δεν είχε κανένα φραγμό.

(…) Εντούτοις, μέσα σε μια βδομάδα, εκατομμύρια ανθρώπων ξεφορτώθηκαν το βάρος των συνθηκών αλλοτρίωσης, της ρουτίνας της επιβίωσης, των ιδεολογικών διαστρεβλώσεων και του αντεστραμμένου κόσμου του θεάματος. Για πρώτη φορά, από την Κομούνα του 1871 κι ύστερα, και τώρα με πολύ περισσότερο υποσχόμενο μέλλον, το πραγματικό άτομο απορροφούσε τον αφηρημένο πολίτη μέσα στην ζωή του, στην δουλειά του και στις ατομικές του σχέσεις, καθώς γινόταν ένα “είδος-ον” και, με τον τρόπο αυτό, αναγνώριζε τις δικές του ικανότητες σαν κοινωνικές ικανότητες. Τελικά, η γιορτή προσέφερε πραγματικές διακοπές σ’ ανθρώπους, που μόνο γνώριζαν τις μέρες εργασίας και τις άδειες. Η πυραμίδα της ιεραρχίας έλιωνε σαν κύβος ζάχαρης κάτω από τον ήλιο του Μάη. Οι άνθρωποι συνομιλούσαν και καταλαβαινόντουσαν με μισή λέξη. Δεν υπήρχαν πλέον διανοούμενοι ή εργάτες, αλλά μόνο επαναστάτες, που εμπλεκόντουσαν σ’ ένα διάλογο και δημιουργούσαν ένα κλίμα επικοινωνίας, από το οποίο μόνο οι δήθεν “προλετάριοι” διανοούμενοι κι οι άλλοι θιασώτες της αρχηγίας αισθανόντουσαν αποκλεισμένοι. Σ’ αυτό το πλαίσιο, η λέξη “σύντροφος” ξανακέρδιζε την αυθεντική της σημασία και, μ’ αληθινό τρόπο, σημάδευε το τέλος των διαχωρισμών. Κι αυτοί, που την χρησιμοποιούσαν με τη Σταλινική έννοια, γρήγορα καταλάβαιναν ότι το να μιλούν την γλώσσα των λύκων τους εξέθετε τουλάχιστον σαν μαντρόσκυλα. Οι δρόμοι ανήκαν σ’ αυτούς, που τους έσκαβαν να βγάλουν τις πέτρες.

constructivismRed_RevolverΗ καθημερινή ζωή, ξαφνικά ανακαλυμμένη πάλι, γινόταν το κέντρο όλων των δυνατών κατακτήσεων. Άνθρωποι, που πάντα δούλευαν στα κατειλημμένα γραφεία, δήλωναν ότι δεν μπορούσαν πλέον να ζήσουν όπως πριν, ούτε έστω και λίγο καλύτερα από πριν. Ήταν ολοφάνερο απ’ την αυγή της επανάστασης ότι από τότε κι ύστερα δεν θα υπήρχαν άλλες αποκηρύξεις, μόνο ίσως κάποιες οπισθοχωρήσεις τακτικής. Όταν καταλήφθηκε το Οντεόν, ο διευθυντής του βρισκόταν στο πίσω μέρος της σκηνής. Μετά την αρχική έκπληξη, προχώρησε λίγα βήματα μπροστά κι αναφώνησε: “Τώρα που το πήρατε, κρατήστε το, μην το ξαναεπιστρέψετε, πρώτα κάψτε το!” Και το γεγονός ότι το Οντεόν, που βρέθηκε μόνο για λίγες στιγμές στα χέρια των σκλάβων του πολιτιστικού κάτεργου, δεν κάηκε, δείχνει ότι απλώς γευθήκαμε τους πρώτους καρπούς.

Ο χρόνος της εκμετάλλευσης είχε σταματήσει. Χωρίς τρένα, μετρό, αυτοκίνητα ή δουλειά, οι απεργοί ανακαταλάμβαναν τον χρόνο, που τόσο μελαγχολικά χανόταν μέσα στα εργοστάσια, στους αυτοκινητόδρομους, μπροστά στην τηλεόραση. Οι άνθρωποι έκαναν περίπατους, ονειρευόντουσαν, μάθαιναν πώς να ζουν. Οι επιθυμίες άρχιζαν να γίνονται, λίγο-λίγο, πραγματικότητα. Για πρώτη φορά, η νεολαία υπήρχε στην πραγματικότητα. Όχι σαν κοινωνική κατηγορία, που είχε ανακαλυφθεί για τις ανάγκες της εμπορευματικής οικονομίας από κοινωνιολόγους κι οικονομολόγους, αλλά μόνο σαν πραγματική νεολαία, με ζωή, που βιώνονταν χωρίς το νεκρό χρόνο, η οποία απέρριπτε χάρη της ζωντάνιας την καταπιεστική αναφορά στην ηλικία. “ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ! – ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ-ΠΕΣΙΜΙΣΤΙΚΗ ΝΕΟΛΑΙΑ,” έγραφε μια επιγραφή. Η ριζοσπαστική θεωρία, στην οποίαν έδιναν την φήμη ότι είναι τόσο πολύ δύσκολη οι διανοούμενοι, που ήσαν ανήμποροι να την ζήσουν, γινόταν χειροπιαστή για όλους εκείνους, που την αισθανόντουσαν μέσα στην πιο μικρή χειρονομία της άρνησής τους και, γι’ αυτό, δεν είχαν και το παραμικρό πρόβλημα να φανερώσουν πάνω στους τοίχους τις θεωρητικές διατυπώσεις αυτού που επιθυμούσαν να ζήσουν. Μια νύχτα στα οδοφράγματα ήταν το μόνο που τα μαύρα μπλουζόν χρειαζόντουσαν για να πολιτικοποιηθούν και να βρεθούν σε πλήρη σύμπτωση απόψεων μαζί με το πιο προχωρημένο τμήμα του κινήματος των καταλήψεων. (…)

Η διακοπή της εργασίας, σαν η ουσιαστική φάση ενός κινήματος, που κάθε άλλο παρά μπορούσε να θεωρηθεί ότι δεν κατανοούσε τον επαναστατικό του χαρακτήρα, υπενθύμιζε σ’ όλους την αρχέγονη κοινοτοπία ότι η αλλοτριωμένη εργασία παράγει την αλλοτρίωση. Το δικαίωμα στην τεμπελιά διαβεβαιωνόταν όχι μόνο με το γνωστό γκράφιτι, όπως το “ΠΟΤΕ ΕΡΓΑΣΙΑ” ή το “ΖΗΣΤΕ ΧΩΡΙΣ ΝΕΚΡΟ ΧΡΟΝΟ, ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΣΤΟΛΕΣ,” αλλά πάνω απ’ όλα με την απελευθέρωση της ευχάριστης δραστηριότητας, με την χαρά του παιχνιδιού. Ο Φουριέ είχε ήδη επισημάνει πόσες πολλές ώρες θα χρειαζόντουσαν οι υπάλληλοι του δήμου, για να καθαρίσουν ένα οδόφραγμα, το οποίο οι διαδηλωτές το είχαν σηκώσει μέσα σε λίγα λεπτά. Η εξαφάνιση της καταναγκασμένης εργασίας υποχρεωτικά συνέπιπτε με την ελεύθερη ροή της δημιουργικότητας μέσα σ’ οποιαδήποτε σφαίρα: στο γκράφιτι, στην γλώσσα, στη συμπεριφορά, στην τακτική, στις τεχνικές μάχης, στις διαδηλώσεις, στα τραγούδια, στα πόστερ, στα κόμικ. Έτσι, όλοι ήταν ικανοί να μετρήσουν το ποσό της ενέργειας της δημιουργικότητας, που είχε συνθλιβεί στις περιόδους της επιβίωσης, τις μέρες που ήσαν καταδικασμένες στην παραγωγή, σε ψώνια, στην τηλεόραση και στην παθητικότητα, που αναδεικνυόταν σαν ύψιστη αρχή. Με τον ίδιο μετρητή Γκάιγκερ μπορούμε να εκτιμήσουμε την θλίψη του ελεύθερου χρόνου, όταν πληρώνουμε για να καταναλώνουμε, βαριεστημένα, τα ίδια τα εμπορεύματα, που εμείς παράγουμε πάλι με πλήξη. “ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟ ΛΙΘΟΣΤΡΩΤΟ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ, Η ΠΑΡΑΛΙΑ,” ανήγγειλε χαρούμενα ένα ποίημα τοίχου. (…)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ
Max-Ernst-manifestoΜέσα σε δέκα μέρες, όχι μόνο καταλήφθηκαν από τους εργάτες εκατοντάδες εργοστάσια και μια αυθόρμητη γενική απεργία παρέλυσε ολοκληρωτικά τη δραστηριότητα της χώρας, αλλά και διάφορα κτίρια που ανήκουν στο Κράτος καταλήφθηκαν από επιτροπές που επιβλήθηκαν επί τόπου και ανέλαβαν τη διαχείρισή τους. Μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση, που με κανένα τρόπο δεν μπορεί να διαρκέσει, αλλά που βρίσκεται μπροστά σε μια εναλλακτική λύσει να εξαπλωθεί ή να εξαφανιστεί (καταστολή ή διαλυτικές διαπραγματεύσεις), όλες οι παλιές ιδέες έχουν παραμεριστεί, ενώ επιβεβαιώνονται όλες οι ριζοσπαστικές απόψεις για την επιστροφή του επαναστατικού προλεταριακού κινήματος. Το γεγονός ότι όλο το κίνημα ουσιαστικά εξαπολύθηκε εδώ και πέντε μήνες από μισή ντουζίνα επαναστατών της ομάδας των «Λυσσασμένων», δείχνει εύγλωττα ότι οι αντικειμενικές συνθήκες ήδη υπήρχαν. Ήδη το γαλλικό παράδειγμα αντηχεί πέρα απ’ τα σύνορα και οδηγεί στην επανεμφάνιση του διεθνισμού, αναπόσπαστου στοιχείου των επαναστάσεων του αιώνα μας. Ο θεμελιώδης αγώνας θέτει σήμερα αντιμέτωπους, από τη μια μεριά τη μάζα των εργαζομένων – που δεν έχουν άμεσα το λόγο – κι απο την άλλη τις πολιτικές και συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες της αριστεράς, που – αν και ξεκινάνε απ’ το περιορισμένο 14% των συνδικαλισμένων μέσα στον ενεργό πληθυσμό – ελέγχουν τις πόρτες των εργοστασίων και το δικαίωμα να μιλάνε και να διαπραγματεύονται εν ονόματι αυτών που έχουνε κάνει την κατάληψη. Οι γραφειοκρατίες αυτές δεν είναι εκφυλισμένες και προδοτικές εργατικές οργανώσεις, αλλά ένας μηχανισμός αφομοίωσης στην καπιταλιστική κοινωνία. Μέσα στην τωρινή κρίση αποτελούν το κύριο στήριγμα του κλονισμένου καπιταλισμού.

Ο ντεγκωλλισμός μπορεί να διαπραγματευτεί, ουσιαστικά με το Κ.Κ. και τη C.G.T. (έστω και έμμεσα), την αποκινητοποίηση των εργατών με αντάλλαγμα οικονομικά πλεονεκτήματα: στην περίπτωση αυτή η καταστολή θα χτυπήσει τα ριζοσπαστικά ρεύματα. Η εξουσία μπορεί να περάσει στην «Αριστερά», που θα εξακολουθήσει την ίδια πολιτική αν και απο μια πιο εξασθενημένη θέση. Ενδέχεται επίσης να δοκιμαστεί η βίαιη καταστολή. Τέλος, οι εργάτες μπορεί να κατακτήσουν μια θέση ισχύος, μιλώντας οι ίδιοι για λογαριασμό τους και συνειδητοποιώντας αιτήματα που να είναι στο ύψος της ριζοσπαστικότητας των μορφών αγώνα που ήδη εφάρμοσαν στην πράξη. Ένα τέτοιο προτσέσσο θα οδηγούσε στο σχηματισμό Συμβουλίων εργαζομένων, που θα έπαιρναν αποφάσεις δημοκρατικά στη βάση, θα ομοσπονδοποιούνταν μέσω εκπροσώπων ανακλητών ανά πάσα στιγμή, και θα γινόντουσαν η μοναδική εξουσία συζήτησης, λήψης και εκτέλεσης αποφάσεων σ’ ολόκληρη τη χώρα.

Απο ποια άποψη εμπεριέχεται μια τέτοια προοπτική στην παράταση της σημερινής κατάστασης; Ίσως σε λίγες μέρες η ανάγκη, η ανάγκη να ξαναλειτουργήσουν μερικοί τομείς της οικονομίας κάτω από εργατικό έλεγχο μπορεί να θέσει τις βάσεις αυτής της νέας εξουσίας, που τα πάντα την ωθούν να υποσκελίσει τα υπάρχοντα συνδικάτα και κόμματα. Θα πρέπει να ξαναλειτουργήσουν οι σιδηρόδρομοι και τα τυπογραφεία για τις ανάγκες του εργατικού αγώνα. Οι νέες εκ των πραγμάτων αρχές θα πρέπει να επιτάξουν και να μοιράσουν τα τρόφιμα. Ίσως ακόμα χρειαστεί ν’ αντικατασταθεί το χρεοκοπημένο χρήμα με αξιόγραφα (κάρτες) που θα υποθηκεύουν το μέλλον αυτών των νέων αρχών. Μόνο μέσα σε μια τέτοια πρακτική διαδικασία μπορεί να επιβληθεί η συνείδηση που γίνεται κύριος της ιστορίας και πραγματώνει για όλους τους εργαζόμενους την κυριαρχία όλων των όψεων της ζωής τους.

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ – Παρίσι, 22 του Μάη 1968

(René Viénet, Μάης 1968 – Λυσσασμένοι και σιτουασιονιστές μέσα στο κίνημα των καταλήψεων, Διεθνής Βιβλιοθήκη )

Αυτόνομη Πρωτοβουλία

may68-01

38. «η σύγκρουση με το νόμο ως έμπρακτη κριτική του δικαίου και το συναίσθημα ενοχής…»

38. Law.clash.pm.22-10-2012

«Η σύγκρουση με το νόμο ως έμπρακτη κριτική του δικαίου και το συναίσθημα ενοχής…»*

andy_warhol.MaoΌταν το αντικειμενικό “σύστημα των δεοντολογικών κανόνων” έχει γίνει ε σ ω τ ε ρ ι κ ό ς Νόμος των ατόμων, χωρίς το κύρος του να τίθεται υπό αμφισβήτηση, τότε έχουμε σύνδρομο “συναίσθημα ενοχής” και παράλληλα τάσεις υπερνίκησής του (παραγωγή διαστρεβλωμένων εκδοχών του πραγματικού που ο Φρόυντ ονομάζει “εκλογικεύσεις”).
Η ε π α ν α σ τ α τ ι κ ή Π ρ ά ξ η, που, σαν “παράνομη” πράξη, αποβλέπει στην καταστροφή των υπαρχόντων κοινωνικών δομών και την δημιουργία νέων τρόπων συμβίωσης, είναι η πιο ριζική έμπρακτη κριτική του Δικαίου και της κοινωνίας. Για την κυρίαρχη αστική τάξη η καταστροφή του δεδομένου τύπου κοινωνικών δομών είναι αδύνατη ‘ το μοντέλο του καπιταλισμού ανυπέρβλητο ‘ η κατάργηση της ίδιας της κυριαρχίας αδιανόητη ‘ το σχήμα “διατάσσων – εκτελών” αιώνιο ‘ το μέλλον “αιώνια ανακύκληση”, εναλλαγή κυριάρχων και η εξέλιξη του κόσμου πλέον στο όριό της – μια ιστορική ακινησία. Μια τέτοια “φιλοσοφία της ιστορίας” αναφέρει ο Μ. Λαμπρίδης έχει και την αντίστοιχη “ηθική”: η σύγκρουση με την “ιστορική αναγκαιότητα” είναι ανοησία, η πάλη για την απελευθέρωση του ανθρώπινου δυναμικού δονκιχωτισμός… Η αστική άποψη δεν δέχεται ότι η επαναστατική Πράξη ενσαρκώνει πράγματι αρχές ξένες και εχθρικές προς τον καπιταλισμό, ότι δημιουργεί πρωτότυπες μορφές οργάνωσης και ζωής – τρόπους ελευθερίας. Ο ένοχος είναι μια ηθική προσωπικότητα, και η ε ν ο χ ή μια ηθική στάση, που έχει το νόημα κριτικής του Δικαίου και της κοινωνίας γενικά. Η μή συμμόρφωση προς το σύστημα των κανόνων που επιτάσσουν αυταρχικά ορισμένου τύπου συμπεριφορά, αποτελεί α μ φ ι σ β ή τ η σ η της ορθότητας του συστήματος αυτού, αλλά μπορεί να θεωρηθεί κ ρ ι τ ι κ ή ;
Η κλοπή που διαπράττει ένας φ τ ω χ ό ς είναι ε ξ α ν τ ι κ ε ι μ έ ν ο υ κριτική του καθεστώτος. Από μόνη της, άσχετα προς την υποκειμενική πεποίθηση του δράστη για τον δίκαιο ή μή χαρακτήρα του Δικαίου, σαν παράβαση δηλώνει ότι η διαρρύθμιση των σχέσεων δεν είναι πρόσφορη ‘ η επιβίωση δεν εξασφαλίζεται παρά με ρ ή γ μ α στο Δίκαιο. Όμως για να αποφανθούμε εάν η παράβαση του νόμου είναι έμπρακτη κ ρ ι τα ι κ ή του καθεστώτος, η θ ι κ ή πράξη, θα πρέπει να εξετάσουμε αφ’ ενός τον βαθμό σ υ μ μ ε τ ο χ ή ς του Ε γ ώ στη πράξη, και αφ’ ετέρου το ε ί δ ο ς των α ξ ι ώ ν, εν ονόματι των οποίων γίνεται η προσβολή, τις πεποιθήσεις, τις εκτιμήσεις, την “ιδεολογία”, τους τελικούς στόχους του δράστη. Χρειάζεται δηλαδή διερεύνηση της π ρ ο σ ω π ι κ ό τ η τ α ς του παραβάτη, των ειδών των παράνομων πράξεων και των ψυχικών διαδικασιών που καθιστούν δυνατή την τέλεσή τους.

Έτσι, για παράδειγμα, δ ε ν αποτελούν έμπρακτη κριτική της κοινωνίας τα εγκλήματα: νοητικά καθυστερημένων ή μανιακών (ανύπαρκτη συμμετοχή του Εγώ στην πράξη), ατόμων με μή ανεπτηγμένο Υπερ-Εγώ (άμεση πραγματοποίηση παρορμήσεων χωρίς αναστολή εκ των ένδων), τα αδικήματα εξ αμελείας, τα παρορμητικά ή τα προσδιορισμένα από νεύρωση, καθώς και αυτά από προϋπάρχον συναίσθημα ενοχής. Για να είναι η σύγκρουση με το νόμο αληθινά έμπρακτη κριτική της κοινωνίας θα πρέπει να γίνεται ε ν σ υ ν ε ί δ η τ α και ως σ υ ν έ π ε ι α ενός λίγο ή πολύ α ν τ ί μ α χ ο υ συστήματος αξιών. Για τον “κ ο ι ν ω ν ι κ ό ε π α ν α σ τ ά τ η”, το Δίκαιο, οι βασικοί κοινωνικοί θεσμοί, η αυταρχική ρύθμιση της κοινωνικής ζωής, η εξαναγκαστική καθυπόταξη της κοινωνικής συμπεριφοράς των ανθρώπων σε καθορισμένους τύπους, είναι προς το συμφέρον κυρίως της οικονομικά ισχυρής, της εκμεταλλεύτριας τάξης. Το Δίκαιο εκφράζει την κυρίαρχη βούληση αυτής της τάξης και είναι αξεχώριστο από την ταξική εκμεταλλευτική δομή της κοινωνίας. Η “έννομος τάξη” είναι απάνθρωπη, το Δίκαιο είναι άδικο. Η “νομιμότητα” είναι υποταγή στην εκμετάλλευση, η παραδοχή της αδικίας και η μή συμμόρφωση αντίδραση σ’ αυτήν ‘ η “παρανομία” καταστροφή των εκμεταλλευτικών δομών. Η επαναστατική βούληση και πράξη, τείνει στην κατάλυση ενός συστήματος αυταρχικής ρύθμισης της κοινωνικής ζωής που κρίνεται ως απάνθρωπο και άδικο, και στην αντικατάστασή του μ’ έναν άλλο, ριζικά διαφορετικό, κώδικα συμπεριφοράς και μ’ ένα σύστημα αξιών ανθρώπινο, δίκαιο, που ν’ αντιστοιχεί στις πραγματικές ανάγκες και στην ελεύθερη ανάπτυξη του συνόλου του πληθυσμού. Επομένως “εγκλήματα” προσδιορισμένα απ’ αυτά τα κίνητρα, προθέσεις και στόχους αποτελούν την πιο συνεπή ίσως έμπρακτη κριτική του κοινωνικού καθεστώτος και οι “ένοχοι” πραγματώνουν μια κατ’ εξοχήν ηθική Πράξη.

Τί συμβαίνει στην περίπτωση του λεγόμενου ο ρ γ α ν ω μ έ ν ο υ ε γ κ λ ή μ α τ ο ς (συμμορίες εξ επαγγέλματος εγκληματιών κλπ.); Εδώ το καίριο σημείο είναι ότι οι οργανωμένοι αυτοί σύνδεσμοι – μολονότι διέπονται από μια ηθική διαφορετική από τον επίσημο νόμο, συγκρουόμενη μ’ αυτόν – δ ε ν θ έ τ ο υ ν υ π ό α μ φ ι σ β ή τ η σ η κατ’ αρχήν τις β ά σ ε ι ς της συνολικής ε π ί σ η μ η ς κοινωνίας, αλλά απεναντίας, ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί και παράγει αγαθά είναι η αναγκαία πρϋπόθεση για την ύπαρξη της δικής τους ιδιαίτερης μικρής κοινωνίας.

ivan.kudriashev-redΜήπως και ο πολιτικός επαναστάτης δεν αποβλέπει κι αυτός σε τίποτ’ άλλο παρά να ενταχθεί στην κοινωνία την οποία καταπολεμά ; Μήπως αποβλέπει σε μια μορφή κοινωνικής οργάνωσης όπου επιφυλάσσει για τον εαυτό του το ρόλο του διευθύνοντος, του ηγέτη ; Αυτή η άποψη θέλει να πεί εν τέλει πως η επαναστατική συνείδηση δεν είναι παρά “ιδεολογία” (με την έννοια της “εκλογίκευσης” – η ε κ λ ο γ ί κ ε υ σ η είναι η ασυνείδητη εκείνη διαδικασία που αποκρύπτει τα πραγματικά κίνητρα πράξεων και ιδεών -απωθημένα γιατί αποδοκιμάζονται- και τείνει να τα υποκαταστήσει με επινοήσεις που προσκομίζουν μια παραδεκτή εκδοχή, συνέπεια της επιθυμίας δικαιολόγησης, υπερνίκησης των εσωτερικών συγκρούσεων). Δηλαδή ότι το κ ί ν η τ ρ ο της κοινωνικής απελευθέρωσης είναι ένα προϊόν ασυνείδητων διεργασιών για να καλύψει τα πραγματικά, ασυνείδητα, κίνητρα, που δεν είναι καθόλου η καταστροφή του κοινωνικού συστήματος και η θεμελίωση ενός νέου ριζικά διαφορετικού, αλλά η ανομολόγητη σκοτεινή έφεση για ταύτιση, ενσωμάτωση, ολοκλήρωση, προβολή και ανάδειξη μ έ σ α σ’ α υ τ ή ν την κοινωνία που μας αδικεί ή σε μια κοινωνία ί δ ι ο υ τ ύ π ο υ. Ο επαναστατημένος άνθρωπος, με την εξέγερσή του, μήπως απλώς αναπαράγει –
υποκατάστατα – το “οιδιπόδειο σύμπλεγμα”; Μήπως απλώς είναι νευρωτικός, ψυχασθενής; Άλλη παραλλαγή: η επαναστατική στάση είναι ένας συνδυασμός από “θεαματικό σύμπλεγμα” και “συναίσθημα ενοχής”. Ο ήρωας πρέπει “να εκτεθεί”, με διττή έννοια: “να εκτεθεί ασπαζόμενος ευγενικές ιδέες, κάνοντας μεγαλειώδεις πράξεις άξιες θαυμασμού” και “να εκτεθεί στους κινδύνους, καταδιωκόμενος, βασανιζόμενος, σύμφωνα με τις μαζοχιστικές τάσεις αυτοτιμωρίας “.

Το “οιδιπόδειο σύμπλεγμα” και η σχετική μ’ αυτό ασυνείδητη ψυχική λειτουργία , η ψυχοπαθολογία γενικά, δ ε ν επαρκεί για να καλύψει το εκτεταμένο ιστορικό φαινόμενο που είναι η επαναστατική θεωρία και πράξη. Το ότι η ιστορική πείρα σχετικά με την κατάληξη όλων των επαναστάσεων να εγκαθιδρύσουν καθεστώς το ίδιο εξουσιαστικό με αυτό που καταλύσανε, το ότι πρώην “επαναστάτες” ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν τα πιο επονείδιστα εκτελεστικά έργα υλικής και πνευματικής βίας , το ότι κατηγορίες “κοινωνικών αγωνιστών” όπως οι ρεφορμιστές και οι εργατοπατέρες όχι μόνο ασυνείδητα αλλά και συνειδητά δεν θέλουν την κατάργηση του υφιστάμενου καθεστώτος, γιατί αυτό είναι ο αναγκαίος ιστορικός όρος της ύπαρξής τους και του βιοπορισμού τους, το ότι τα σταλινικά κόμματα , αναλαμβάνοντας την εξουσία, εγκαθίδρυσαν τυραννικά και εκμεταλλευτικά καθεστώτα, το ότι θεωρητικές και οργανωτικές αρχές, που διέπουν ορισμένου τύπου οργανώσεις, περικλείουν “δυνάμει” την αναπαραγωγή της βασικής σχέσης που χαρακτηρίζει το υπάρχον εκμεταλλευτικό καθεστώς, δηλαδή τον διαφορισμό αποφασίζοντος και εκτελούντος, επιτάσσοντος και υποτασσομένου, αφέντη και δούλου…, όλα αυτά (και πολλά άλλα) είναι ασφαλώς αληθινά , και μπορούν, με μια έννοια, να εξηγηθούν κοινωνικο-ιστορικά. Όμως δεν μπορούν να καλύψουν να εξαντλήσουν ολόκληρο το επαναστατικό φαινόμενο.

carolnelsonΤο να μή συλλαμβάνει κανείς παρά μια εικόνα του επαναστάτη ως ατόμου κοινωνικά απροσάρμοστου που τείνει προς την προσαρμογή και επιδιώκει προβολή και επιβολή από ανώμαλους, επώδυνους για τον εαυτό του και τόσο ενοχλητικούς για την καθεστηκυϊα τάξη δρόμους, ίσως να σημαίνει τελικά πως α υ τ ό ς ο ίδιος δεν υπερβαίνει το κυρίαρχο μοντέλο. Εκείνο που χαρακτηρίζει, τελικά, το επαναστατικό φαινόμενο στην ουσία του είναι ότι: τα σ υ ν ε ι δ η τ ά κίνητρα για την υπέρβαση της κατεστημένης καταπιεστικής μορφής πολιτισμού, για ριζικά καινούριους τρόπους πραγμάτωσης του ανθρώπου, η έφεση της ελευθερίας, η ιδέα του αυτοκαθορισμού, του ανθρωπισμού, της αξιοπρέπειας , είναι τα π ρ α γ μ α τ ι κ ά και ε π α ρ κ ή κ ί ν η τ ρ α της επαναστατικής στάσης. Η επανάσταση είναι π ο ι ο τα ι κ ό άλμα, αλλαγή του περιεχομένου των κοινωνικών σχέσεων. Εξετάζοντας το συναίσθημα ενοχής που συνδέεται με την αντίθεση προς το ισχύον Δίκαιο, προς τον επίσημο κώδικα κοινωνικής συμπεριφοράς, πρέπει να σημειώσουμε ότι : π ρ ο ϋ π ό θ ε σ η για να γεννηθεί αυτό είναι το άτομο όχι απλώς να συμμορφώνεται με το μέσον του εξωτερικού καταναγκασμού, με τον φόβο της τιμωρίας, αλλά να έχει κάνει π ε π ο ί θ η σ η, δ ι κ ο ύ ς του ν ό μ ο υ ς μέσα του τις απαιτήσεις της κοινωνίας. Όχι απλώς να έχει παραδεχτεί την πραγματικότητα, αλλά να την έχει ε σ ω τ ε ρ ι κ ε ύ σ ε ι. Όταν ο Νόμος, οι εξωτερικοί καταναγκασμοί, έχουν γίνει πεποίθηση (το “σωστό”, το “δίκαιο”, το “ηθικό”) για το άτομο – τότε η παράβαση γεννάει συναίσθημα ενοχής.

Χαρακτηριστικό συναίσθημα για τον επαγγελματία παραβάτη του Νόμου δεν είναι αυτό της ενοχής, αλλά ο φόβος της τιμωρίας. Για τον κοινωνικό επαναστάτη δεν υπάρχουν οι ψυχολογικές προϋποθέσεις για την παραγωγή συναισθήματος ενοχής ‘ στην πραγματικότητα όμως, στην επαναστατική δράση είναι δυνατόν να έρθει σε σύγκρουση και με κάποιες άλλες αξίες που έχουν σημασία γι’ αυτόν. Πρόκειται για α ν τ ι ν ο μ ί α , απ’ όπου αναφύονται αισθήματα οδυνηρά και πολύ πιο σύνθετα, συγκρούσεις: επιδιώκοντας να δώσει ανθρώπινο σχήμα στην ύπαρξη χάνει ο ίδιος την ανθρώπινη υπόσταση…
Κάτι ακόμη, το θέμα της α υ θ α ι ρ ε σ ί α ς: κεκαλυμμένη ή απροσχημάτιστη παράβαση των νόμων από τους ίδιους τους φορείς της εξουσίας. Το σύγχρονο Κ ρ ά τ ο ς προφυλάσσει με ασφάλεια τους όρους της καπιταλιστικής μορφής παραγωγής κατά των όποιων προσβολών ‘ και το Δίκαιο που εξουσιαστικά επιτάσσει είναι η νομική έκφραση της εκμετάλλευσης και της ταξικής κυριαρχίας. Με το μονοπώλιο της υλικής βίας, την εξουσία που περιβάλλει τα όργανά του, υποχρεώνει σε νομιμόφρονη συμπεριφορά (χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι κ ά θ ε κανόνας και νόμος είναι “ταξικός” – αναφερόμαστε στους βασικούς θεσμούς : σχέσεις ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, σχέσεις εργοδοτών και μισθωτών, ατομικές ελευθερίες, ανάδειξη κρατικών οργάνων κλπ.). Πώς ερμηνεύεται η παραβίαση από το Κράτος και το Παρακράτος του συντάγματος, των νόμων, του Δίκαιου; Πώς να εξηγήσουμε την αυθαιρεσία και την «κατάχρηση εξουσίας”; Φάκελοι, πυροβολισμόι εναντίον διαδηλωτών και απεργών, ανακρίσεις, βασανιστήρια, εξορίες, απαγωγές, κακοποιήσεις, δολοφονίες από “αγνώστους”, δίκες σκοπιμότητας, σκευωρίες, καταδίκες χωρίς αποδεικτικά στοιχεία…

Το Δ ί κ α ι ο καλύπτει, κρύβει τον ταξικό μεροληπτικό ρόλο του, μοιάζει απρόσωπο, αμερόληπτο. Σε αντίθεση με περιόδους κοινωνικής σταθερότητας, σε περιστάσεις αναταραχής και έντασης των κοινωνικών συγκρούσεων τα προσωπεία πέφτουν: το σκηνικό αλλάζει και νόμος γίνεται η αυθαιρεσία και η στυγνή βία κατά των αντιφρονούντων. Ο επίσημος διώκτης του “εγκληματία” βρίσκεται σε μια κρυφή συγγένεια μ’ αυτόν. Συνταυτιζόμενος με την τιμωρό κοινωνία έχει την ευκαιρία να αναπτύξει τις επιθετικές τάσεις του, ανεμπόδιστα, χωρίς συναίσθημα ενοχής και φόβου, με επιτρεπόμενες,”εξυψωμένες”μορφές… «Ο πιο μεγάλος κίνδυνος» για ένα επαναστατικό κίνημα είναι ακριβώς η υιοθέτηση (με οποιοδήποτε πρόσχημα) ιδεών, νοοτροπίας, κανόνων, μεθόδων και συμβόλων της καθεστηκυίας τάξης που καταπολεμά. Εάν κάτι τέτοιο συμβεί, η κατάληξη είναι η αναπαραγωγή της σχέσης κυρίαρχου – κυριαρχούμενου και αυτό που αλλάζει είναι μόνο οι μορφές της κυριαρχίας.
(*Μ.Λαμπρίδης, εκδόσεις Έρασμος)

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

The-anarchist-bombs-that-rocked-23-Wall-Street

30. (m.foucault) εξέγερση και Επανάσταση (Iran 1978, Corriere della Sera)

30. foucault.revolt.pm

—–εξέγερση και «Επανάσταση» —–

Revolt-of-cairo1810Η επερώτηση της πρώτης δημιουργεί ένα νέο πλαίσιο πολιτικής ανάλυσης και στοχασμού της δεύτερης. Αντιμετωπίζουμε
το πρόβλημα της ελευθερίας και των μέσων με τα οποία επιδιώκουμε να την κατακτήσουμε.
Κομβικό σημείο αποτελεί η έννοια του κοινωνικού κόσμου ως “ολότητας”. Ένας χιλιαστικός οπτιμισμός σχετικά με
τον επαναστατικό μετασχηματισμό ολόκληρου του κοινωνικού κόσμου μας οδηγεί σε μια υποτίμηση του παρόντος που έχει
σοβαρές συνέπειες, εφόσον παρόλη τη συνθετότητά του αντιμετωπίζεται απλώς ως προθάλαμος του νέου επερχόμενου
κόσμου. Από την άλλη, η παραίτηση και η μοιρολατρία ευδοκιμούν όταν το παρόν αντιμετωπίζεται ως απλή επανάληψη
των γνώριμων κυρίαρχων κοινωνικών μορφών. Αυτές οι δύο στάσεις εν τούτοις είναι απολήξεις μιας ολιστικής οπτικής: η
μοντέρνα κοινωνία μας ‘ως ολότητα’. Είναι όμως έτσι;
Η στρατηγική οπτική έναντι των κοινωνικών φαινομένων έχει σημασία για την θεώρησή μας των πιθανοτήτων
αλλαγής: εφόσον δεν υπάρχει αυτό το υποτιθέμενο κεντρικό επιτελείο απ’ όπου απορρέουν όλα τα τεχνάσματα της
εξουσίας, εφόσον τα τοπικά κυκλώματα γνώσης-εξουσίας κατέχουν την δική τους ορθολογικότητα και τα δικά τους
μέσα και σκοπούς, οι τοπικές επί μέρους αντιστάσεις δεν έχουν την ανάγκη ολικών δομικών Επαναστάσεων
προκειμένου να αποκτήσουν το νόημά τους ως φορείς μετασχηματισμών. Το ότι δεν αλλάζει ολόκληρο το σύστημα δεν
σημαίνει πως κανένα από τα μέρη του δεν μπορεί να υποστεί καίριες αλλαγές ‘ ταυτοχρόνως, τα αποτελέσματα των
τοπικών αγώνων ή κινημάτων μπορούν να έχουν σημαντικά αποτελέσματα στις ευρύτερες κοινωνικο-πολιτικές δομές οι
οποίες ούτως ή άλλως στηρίζονται σε όλα αυτά τα τοπικά κέντρα.

Las Manos de la ProtestaΟι εξεγέρσεις, ατόμων ή ομάδων, εισβάλουν απότομα και διακόπτουν το ρου της ιστορίας μας.. “Η Επανάσταση”
αποτελεί το μόνο κριτήριο, την μοναδική αξιολογική βάση πάνω στην οποία οφείλει να αποτιμηθεί η σημασία των
εξεγέρσεων; Είναι μάταιο, ανώφελο να εξεγείρεται κανείς; Συνήθως η εκτίμηση της αξίας μιας εξέγερσης γίνεται σε
συσχέτιση με το πόσο κοντύτερα στην ανθρωπότητα έρχεται η καθολική απελευθέρωση. Εν τούτοις, τα αποτελέσματα των
εξεγέρσεων δεν αποτελούν μάλλον το κατάλληλο κριτήριο για την δικαίωσή τους.
Η ερώτηση που τίθεται είναι: υπάρχει ή όχι αιτία να εξεγερθείς; Υπάρχουν εξεγέρσεις και αυτό είναι δεδομένο,
είναι ένα γεγονός. Δεν είναι αναγκαίο να αποτιμηθούν όλα αυτά επί τη βάση μιας έσχατης, ύστατης αλήθειας. Δεν
αποτελούν οι συνέπειες των επαναστάσεων ό,τι πρέπει να εξεταστεί προκειμένου να υπολογιστεί η αξία τους. Θα
καταδικάζαμε μια εξέγερση ως “άσκοπη” μόνο από το γεγονός ότι για παράδειγμα μπορεί να ακολουθήθηκε τελικά από την
άνοδο ενός καταπιεστικού καθεστώτος;
Υπάρχουν κανονιστικά κριτήρια για την αξιολόγηση της πολιτικής δράσης; Στην πραγματικότητα όλες οι ελευθερίες
και τα δικαιώματα που υπερασπιζόμαστε έχουν με μια έννοια το έσχατο στήριγμά τους στις ίδιες αυτές τις εξεγέρσεις: δεν
είναι η εξέγερση που οφείλει, δεοντολογικά, να αναφέρεται σε κανονιστικούς στόχους προκειμένου να αποκτήσει τη
δικαιολόγησή της – είναι τα ίδια τα δικαιώματα, οι ελευθερίες, οι νόρμες που αποκτούν με μια έννοια την
“θεμελίωσή τους” στην εξέγερση..1

Οι τοπικοί αγώνες σύμφωνα με μια λενινιστική αντίληψη έχουν σημασία στην περίπτωση που, είτε εκφράζουν και
συμβολίζουν με κάποιο τρόπο την γενική αντίθεση που διασχίζει όλη την κοινωνία ως σύνολο, είτε εάν μπορούν να
αποτελέσουν τον “αδύναμο κρίκο” ο οποίος θα επιτρέψει την θραύση τελικά ολόκληρης της αλυσίδας της καπιταλιστικής
εκμετάλλευσης. Αυτή η θέση καθίσταται πειστική μόνο στην περίπτωση που κάποιος δεχθεί την προϋπόθεση πάνω στην
οποία στηρίζεται: ότι δηλαδή οι κοινωνίες χαρακτηρίζονται από “μία θεμελιώδη” αντίθεση γύρω από την οποία όλες οι
“επιμέρους” εκτυλίσσονται και έναντι της οποίας όλα οφείλουν να αποτιμηθούν για την αξία τους.2
daumier-uprisingΟι τοπικές δράσεις ασφαλώς μπορούν και πρέπει να κάνουν αναφορά στις γενικότερες κοινωνικο-πολιτικές συνθήκες
όπου λαμβάνουν χώρα. Η προτεραιότητα και η έμφαση στην επιμέρους ειδικά προσανατολισμένη αντίσταση είναι
σημαντική: πρώτα απ’ όλα διότι είναι ακριβώς σε συγκεκριμένους και προσδιορισμένους τόπους όπου οι μορφές της
εξουσίας επενδύονται, εφαρμόζονται ή αναθεωρούνται ‘ και κατά δεύτερον, η εξουσία έρχεται από παντού οπότε εύλογα
στόχους μιας αποτελεσματικής αντίστασης αποτελούν όλοι εκείνοι οι σχετικά αυτόνομοι τόποι οι οποίοι δίνουν
στήριγμα, λαβή και αποτελούν «συνθήκες δυνατότητας» της εξουσίας. Έπειτα, το πολυσύνθετο της εξουσίας δεν αφορά
μόνον τα διακριτά κέντρα, αλλά και την ποικιλία των τεχνολογιών και τη διαφορικότητα των γνώσεων που συντίθεται σε
μεγαλύτερα συστήματα εξουσίας-γνώσης. Η τοπική επομένως αντίσταση είναι προτιμότερη ακριβώς επειδή επικεντρώνεται
στις επιμέρους ορθολογικότητες και προσβάλει με μια έννοια τα δομικά συστατικά των ευρύτερων συστημάτων.3

……Οι εξεγέρσεις ανήκουν στην ιστορία, εν τούτοις κατά κάποιο τρόπο δραπετεύουν από αυτήν. «Η
ορμή με την οποία ένα άτομο μόνο του, μια ομάδα, μια μειονότητα ή ένας ολόκληρος λαός λέει “δεν θα υπακούσω
άλλο”, και προτάσσει το ρίσκο για την ίδια του τη ζωή μπροστά σε μια εξουσία την οποία θεωρεί άδικη, μου φαίνεται
κάτι μη αναγώγιμο, (μη μειώσιμο)». Γιατί καμία αρχή δεν είναι ικανή να το καταστήσει εντελώς αδύνατο. Και ακόμη «γιατί
ο άνθρωπος που εξεγείρεται είναι σε ύστατη ανάλυση μη εξηγήσιμος». Μια βίαια εξάρθρωση «που διακόπτει την ομαλή ροή
της ιστορίας, και τη μακριά αλυσίδα των αιτίων» καθιστά τον άνθρωπο «ικανό “πραγματικά” να προτιμήσει το ρίσκο του
θανάτου αντί της βεβαιότητας της υποταγής».
Όλες οι μορφές εγκαθιδρυμένων ή απαιτούμενων ελευθεριών, όλα τα δικαιώματα τα οποία κάποιος
διεκδικεί, ακόμη και σε σχέση με φαινομενικά λιγότερο σημαντικά πράγματα, «χωρίς αμφιβολία έχουν ένα τελευταίο σημείο
στήριξης εκεί, ένα σημείο περισσότερο συμπαγές και κοντινότερο στην εμπειρία παρά στα “φυσικά δικαιώματα”». Εάν λοιπόν
οι κοινωνίες μας εξακολουθούν να ζουν, εάν οι υπάρχουσες εξουσίες δεν είναι “εντελώς απόλυτες”, «είναι επειδή, πίσω
από όλες τις υποταγές και τους καταναγκασμούς, πέρα από τις απειλές, τη βία, και τους εκφοβισμούς, υπάρχει η δυνατότητα
αυτή της στιγμής όταν η ζωή δεν μπορεί πλέον να εξαγοράζεται, όταν οι αρχές δεν μπορούν πλέον να κάνουν τίποτα, και
όταν, αντιμετωπίζοντας τις αγχόνες και τα πυροβόλα όπλα, ο λαός επαναστατεί».

pavel-filonov-1927Έπειτα θα έρθει ο καιρός της “Επανάστασης”. Για διάστημα διακοσίων χρόνων αυτή η ιδέα
«δέσποζε στην ιστορία, οργάνωση την πρόσληψή μας του χρόνου, και πόλωσε τις ελπίδες του κόσμου. Αποτέλεσε μια
γιγαντιαία προσπάθεια να εξημερωθούν οι εξεγέρσεις στο εσωτερικό μιας ορθολογικής και ελεγχόμενης ιστορίας: τους
έδωσε νομιμοποίηση, διαχώρισε τις καλές μορφές τους από τις κακές, και όρισε τους νόμους της εκτύλιξής τους ‘ έθεσε τις
πρότερες συνθήκες τους, τους αντικειμενικούς σκοπούς, και τρόπους ώστε να πραγματωθούν».
Εάν κάποιος κινούμενος στρατηγικά λεει «τι διαφορά κάνει ένας συγκεκριμένος θάνατος, μια συγκεκριμένη κραυγή,
μια ιδιαίτερη εξέγερση σε σύγκριση με την μεγάλη γενική αναγκαιότητα», λοιπόν έγραφε ο Foucault «θα έλεγα ότι μου είναι
αδιάφορο εάν ο εν λόγω στρατηγός είναι ένας πολιτικός, ένας ιστορικός, ένας επαναστάτης, ένας ακόλουθος του Shah ή του
Ayatollah ‘ η θεωρητική μου ηθική είναι αντίθετη από τη δική τους. Είναι “αντι-στρατηγική”: να σταθείς πλήρης σεβασμού
όταν μια μοναδικότητα εξεγείρεται, αδιάλλακτος όσο η εξουσία βεβηλώνει το παγκόσμιο. Μια απλή επιλογή, μια δύσκολη
δουλειά: γιατί κάποιος τότε πρέπει την ίδια στιγμή να κοιτά προσεκτικά, με μια έννοια κάτω από την ιστορία σε ότι την
διασχίζει και την διεγείρει, και ταυτόχρονα πρέπει να προσέχει, κατά κάποιο τρόπο πίσω από την πολιτική, τι είναι αυτό το
οποίο πρέπει άνευ όρων να την περιορίζει». 4

«Τίποτα δεν είναι περισσότερο σημαντικό στην ιστορία ενός λαού από εκείνες τις σπάνιες στιγμές όπου
ξεσηκώνεται ως ένα σώμα για να χτυπήσει ένα καθεστώς το οποίο δεν μπορεί άλλο να υποφέρει».5

——————————————————————-

(c) Christopher John Ellis Fiddes; Supplied by The Public Catalogue Foundation1 Ασφαλώς οι εξεγέρσεις στην ιστορία ποτέ δεν σταμάτησαν εξηγώντας τους στόχους τους να αναφέρονται στα μεγάλα θέματα του ανθρωπισμού, των φυσικών δικαιωμάτων κλπ.
2 «θεωρία» του «αδύναμου κρίκου»: μια τοπική επίθεση νομιμοποιείται και έχει σημασία μόνο στην περίπτωση που κατευθύνεται σε ένα στοιχείο το οποίο, εάν σπάσει, θα επιτρέψει την ολική ρήξη της αλυσίδας. Δηλαδή η τοπική πράξη πρέπει να επιλεχθεί να είναι τέτοια που θα δράσει ριζοσπαστικά στην ολότητα. Κάθε τοπική πράξη τρομοκρατείται με το ακόλουθο δίλημμα: ή επιτίθεσαι σε τοπικό επίπεδο, αλλά όντας σίγουρος ότι πρόκειται για τον πιο αδύναμο κρίκο, αυτόν του οποίου η ρήξη θα προκαλέσει την κατεδάφιση ολόκληρης της δομής, ή αλλιώς, εφόσον το οικοδόμημα δεν καταρρέει, τότε ο κρίκος δεν ήταν ο σωστός, ο αντίπαλος χρειαζόταν απλώς να επανασυνταχθεί και η μεταρρύθμιση θα επαν-απορροφήσει την επίθεσή σου. (Γιατί αυτή η λενινιστική θέση ανεγέρθηκε σε θεωρία; M. Foucault: Power and Strategies, στο Power/ Knowledge Selected Interviews and Other Writings, editor C. Gordon, The Harvester Press 1980).
3 Ποια στάση να κρατησει κανείς απέναντι στα “καθολικά επαναστατικά” προτάγματα; Στο όνομα της λύσης της θεμελιώδους αντίφασης τα ολικά προγράμματα για κοινωνική αλλαγή υποσκελίζουν όλες τις πραγματικές πηγές εκροής της εξουσίας, και η υπέρτατη αξία του τελικού στόχου ενίοτε λειτουργεί ως δικαίωση για την υιοθέτηση καταπιεστικών πρακτικών. Δεν πρόκειται επομένως για μια μη επιθυμητή αλλά αναγκαία υποχώρηση απότις σημαντικές λύσεις και τα μεγάλα προγράμματα για έναν “νέο άνθρωπο”, στις επιμέρους και τοπικές παρεμβάσεις – οι τελευταίες αποτελούν πράγματι τον καλύτερο τρόπο για να δημιουργηθούν ρωγμές και να κλονιστούν οι μεγάλες δομές της εξουσίας.
4 “Useless to Revolt?”, Le Monde, May 1979. Βρίσκεται στο M. Foucault: Essential Works 1954-1984, vol.3 Power, J.D. Faubion [ed.], Penguin Books 2002, βλπ. σελ.449-453. Ένας κατάδικος ρισκάρει τη ζωή του προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για άδικες τιμωρίες ‘ ένας τρελός δεν υποφέρει άλλο να τον εγκλεισμό και τους εξευτελισμούς ‘ ένας λαός αρνείται το καθεστώς που τον καταπιέζει. Αυτό, δεν καθιστά τον πρώτο αθώο, δεν θεραπεύει τον δεύτερο, και δεν διασφαλίζει για τον τρίτο το μέλλον που ονειρευόταν. Ακόμη περισσότερο, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να τους στηρίξει. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να διαπιστώσει πως αυτές οι συγκεχυμένες φωνές ηχούν καλύτερα από άλλες, και ότι μιλούν την ίδια την αλήθεια. Είναι αρκετό το ότι υπάρχουν, και το ότι έχουν στραμμένο εναντίον τους οτιδήποτε είναι αποφασισμένο να τους εξαναγκάσει σε σιωπή, για να υπάρχει η θέληση να τους ακούσουμε και να δούμε τι είναι αυτό που προσπαθούν να πουν; Όλες οι απογοητεύσεις της ζωής δεν θα μεταβάλλουν την πραγματικότητα: είναι επειδή υπάρχουν τέτοιες φωνές που ο χρόνος των ανθρώπινων όντων δεν έχει τη μορφή της εξέλιξης αλλά αυτή της “ιστορίας” επακριβώς. «Πρέπει να είμαστε παρόντες κατά τη γέννηση των ιδεών και την έκρηξη της ισχύος τους, όχι στα βιβλία που τις εκθέτουν, αλλά μέσα στα γεγονότα στα οποία εκδηλώνουν την δύναμή τους, μέσα στους αγώνες οι οποίοι διεξάγονται προς υπεράσπιση ή ενάντια στις ιδέες » (“Les Reportages d’idees”, Corriere della Sera, 12/11/1978, M. Foucault, Dits et Ecrits 3).

5 “Open Letter to Mehdi Bazargan”, Letter to the Iranian Prime Minister, Le Nouvel Observateur 04-1979. Βρίσκεται στο M. Foucault: Essential Works 1954-1984, vol.3 Power, J.D. Faubion [ed.], Penguin Books 2002, σελ. 439-442).

Αυτόνομη Πρωτοβουλία

Iran Revolution 1978