178. ..βιβλία – άρθρα

Φύλο και Επιστήμες / GENDER Studies – Feminist Epistemology and Philosophy of Science

Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ «ΑΠΛΩΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ» (Judith Butler)

http://alexandria-publ.gr/wp-content/uploads/2015/12/butler-gender-dt.pdf

https://www.politeianet.gr/sygrafeas/butler-judith-26595

https://www.politeianet.gr/books/9789607651631-butler-judith-ekkremes-somata-me-simasia-186274

https://www.politeianet.gr/books/9789602214695-butler-judith-alexandreia-anatarachi-fulou-197558

—————————————————-

https://www.politeianet.gr/books/9789607651532-athanasiou-athina-ekkremes-zoi-sto-orio-186273

https://www.politeianet.gr/books/9789602215357-astrinaki-rania-alexandreia-meletes-gia-to-fulo-stin-anthropologia-kai-tin-istoria-207879

————————————————————–

– «Θα μπορούσαν ποτέ οι γυναίκες να είναι νεωτερικές; Ζητήματα επιστήμης και τεχνολογίας» (Sandra Harding).

– «Η επίδραση του μαρξισμού στις σπουδές στην Επιστήμη: το 1931 και το σήμερα» (Helena Sheehan).

– «Αόρατοι τεχνικοί στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών Δημόκριτος. Φύλο και Επιστήμη στην μεταπολεμική Ελλάδα» (Μ.Ρεντετζή).

——————————–

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=search&type=0&scope=0&page=1&lang=el

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=&page=1&scope=0&lang=el&pid=cid:842

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=&page=1&scope=0&lang=el&pid=cid:29

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%86%CF%8D%CE%BB%CE%BF&page=9&scope=0&lang=el&pid=iid:2444

——————————————–

https://www.politeianet.gr/books/9789603481980-barika-eleni-plethron-gia-mia-politiki-grammatiki-tou-fulou-176343

http://www.frenchphilosophy.gr/wp-content/uploads/2014/01/Athanasiou-A.-Oi-logoi-tis-mantilas….pdf

https://www.politeianet.gr/books/9789601619873-bourdieu-pierre-patakis-i-andriki-kuriarchia-197322

https://www.politeianet.gr/books/9789608392045-sullogiko-nisos-ta-oria-tou-somatos-197303

https://www.politeianet.gr/books/9789604556502-beauvoir-simone-de-metaichmio-to-deutero-fulo-186460

https://www.politeianet.gr/books/9789608642720-barika-eleni-katarti-me-diaforetiko-prosopo-151489

https://www.politeianet.gr/books/9789607651907-sullogiko-ekkremes-to-fulo-tis-technologias-kai-i-technologia-tou-fulou-217816

https://www.politeianet.gr/books/9789606654954-sullogiko-futura-meta-topiseis-186223

https://www.politeianet.gr/books/9786185059026-gkasouka-maria-diadrasi-koinoniologikes-proseggiseis-tou-fulou-229847

https://www.politeianet.gr/books/9789604590360-sullogiko-atrapos-fulo-kai-politismos-138533

http://kritiki.hpdst.gr/issues

http://www.synchronathemata.gr/archio-tefchon/

http://www.egs.edu/faculty/judith-butler

https://en.wikipedia.org/wiki/Queer_theory

http://plethronbooks.gr/authors/judith-butler

http://epohi.gr/o-ymnos-aftwn-pou-den-anhkoun/

https://terminal119archive.wordpress.com/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%B5%CF%8D%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%86%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%86%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/judith-butler/

http://www.rebelnet.gr/articles/view/Heterosexism–Misrecognition-and-Capitalism–A-Res#_edn1

http://t-zine.gr/giati-i-andres-skotonoun-trans-gynekes-h-judith-butler-theoritikos-se-themata-fylou-exigi/

http://www.frenchphilosophy.gr/wp-content/uploads/2013/11/Butler-J.-%CE%A4%CE%BF-%CF%86%CF%8D%CE%BB%CE%BF-%CF%89%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CF%83%CE%B7.-%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7-Judith-Butler.pdf

http://www.efsyn.gr/arthro/poly-syhna-i-politiki-anypakoi-apotelei-ithiki-anagkaiotita

——————————————————————

http://ikee.lib.auth.gr/record/129764/files/GRI-2012-9144.pdf

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=butler&page=1&scope=0&lang=el&pid=iid:17856

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=butler&page=1&scope=0&lang=el&pid=iid:17826

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&lang=el&pid=iid:17584

https://foucaultnews.com/?s=judith+butler

On Inequality/ Angela Davis and Judith Butler:

https://www.youtube.com/watch?v=-MzmifPGk94

GENDER studies   –  feminism

https://en.wikipedia.org/wiki/Gender_studies

http://www.theory.org.uk/ctr-butl.htm

http://egs.edu/faculty/judith-butler

Feminist Epistemology and Philosophy of Science

http://plato.stanford.edu/entries/feminism-epistemology/

http://plato.stanford.edu/entries/feminism-gender/

http://plato.stanford.edu/entries/feminism-approaches/

http://plato.stanford.edu/entries/feminist-science/

———————————-

http://www.egs.edu/faculty/donna-haraway/biography/

http://www.genderstudies.ucla.edu/

http://www.gender.cam.ac.uk/

http://www.gender-studies.org/

http://wgs.fas.harvard.edu/

———————————————————————–

http://libr.org/wgss/corebooks.html

—————————————————————-

http://www.feministformations.org/

==================================

Karl Popper ( vs. T.Kuhn)

http://antifono.gr/portal/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82/%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1/%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/126–sp-2062624101.html

———————————————————————

https://www.youtube.com/watch?v=Gkru-FLyvrE

——————————————————————–

https://ejournals.epublishing.ekt.gr/index.php/index/search/search?query=popper&searchJournal=&authors=&title=&abstract=&galleyFullText=&suppFiles=&dateFromMonth=&dateFromDay=&dateFromYear=&dateToMonth=&dateToDay=&dateToYear=&dateToHour=23&dateToMinute=59&dateToSecond=59&discipline=&subject=&type=&coverage=&indexTerms=

—————————————————————

https://plato.stanford.edu/entries/popper/

«Popper vs Kuhn: One Reality vs Many Cultural Realities/  Old Major Paradigm versus New Major Paradigm/  one Natural Law Truth versus many Cultural Truths».

http://paradigm-shift-21st-century.nl/popper-kuhn-controverse.html

http://www.collier.sts.vt.edu/5306/kuhnpopper.pdf

Post-Kuhnian Models of the Practice of Science

http://www3.dbu.edu/mitchell/philosophyscience2.htm

Popper and Kuhn on the Evolution of Science

http://humanists.net/pdhutcheon/Papers%20and%20Presentations/Popper%20and%20Kuhn%20on%20the%20Evolution%20of%20Science.htm

—————————————–

http://www.lehman.edu/deanhum/philosophy/platofootnote/PlatoFootnote.org/Outreach_files/SI.pdf

Karl Popper

https://creativeconflictwisdom.wordpress.com/2010/12/06/karl-popper-and-thomas-kuhns-top-ten-conflict-tips/

http://principia-scientific.org/kuhn-versus-popper-towards-critical-rationalism/

Boston Studies in the Philosophy and History of Science’

https://www.springer.com/series/5710

————————————————-

http://www.philsci.com/book6.htm

https://plato.stanford.edu/entries/scientific-revolutions/

———————————————————————

http://www.wsws.org/en/articles/2011/10/kuhn-o28.html

————————————————————————–

PDF : https://monoskop.org/File:%CE%A0%CF%8C%CF%80%CF%80%CE%B5%CF%81_%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%BB_%CE%97_%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CF%87%CF%84%CE%AE_%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%BF%CE%B9_%CE%B5%CF%87%CE%B8%CF%81%CE%BF%CE%AF_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A4%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%82_%CE%91.pdf

Thomas Kuhn : https://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Neusis/6/neusis6.htm

Karl Popper – Άρθρα: http://www.u-topia.gr/issues/12/129

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&pid=iid:2332

http://efe.lis.upatras.gr/index.php/ephe/article/viewFile/1845/1775

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=popper&page=1&scope=0&lang=el&pid=iid:2143

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=popper&page=1&scope=0&lang=el&pid=iid:2144

http://antifono.gr/portal/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82/%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1/%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/141-karl-popper—–.html

ΒΙΒΛΙΑ Karl Popper :

https://www.politeianet.gr/books/9789602216255-fuller-steve-alexandreia-koun-kata-popper-247159

https://www.politeianet.gr/books/9789608187153-popper-karl-raimund-eurasia-i-endeia-tou-istorikismou-205657

https://www.politeianet.gr/books/9789602486726-karachalios-michalis-dodoni-koinoniologia-tis-gnosis-kai-kritiki-tou-olismou-184049

https://www.politeianet.gr/books/9789600806281-makris-spuros-sideris-i-karl-popper-221624

https://www.politeianet.gr/books/9789600216158-popper-karl-raimund-papazisis-i-anoichti-koinonia-kai-oi-echthroi-tis-deuteros-tomos-164479

http://www.biblionet.gr/book/163554/Popper,_Karl/%CE%97_%CE%B6%CF%89%CE%AE_%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9_%CE%B5%CF%80%CE%AF%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7_%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%BB%CE%B7%CE%BC%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD

http://www.biblionet.gr/book/121834/Raphael,_Frederick/%CE%A0%CF%8C%CF%80%CE%B5%CF%81

http://www.biblionet.gr/book/83313/Popper,_Karl/%CE%8C%CE%BB%CE%BF%CE%B9_%CE%BF%CE%B9_%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%B9_%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9_%CF%86%CE%B9%CE%BB%CF%8C%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%B9

——————————————————–

http://www.biblionet.gr/book/65015/%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%87%CE%AC%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%82,_%CE%9C%CE%B9%CF%87%CE%AC%CE%BB%CE%B7%CF%82/%CE%88%CF%81%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CF%82_%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1%CF%82

http://www.biblionet.gr/book/69506/Popper,_Karl/%CE%9F_%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B7

http://www.biblionet.gr/book/44279/Popper,_Karl/%CE%A4%CE%B9_%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9_%CE%B7_%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%BA%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE;_%CE%93%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%AF%CE%B1_%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82_%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF

==================================

Pierre Bourdieu

http://alexandria-publ.gr/product-category/social-sciences/magazines-social-sciences/

https://www.politeianet.gr/books/9789603789703-panagiotopoulos-nikos-koinoniologos-patakis-i-pisti-stin-taxi-138495

https://www.politeianet.gr/books/9789603540670-panagiotopoulos-nikos-koinoniologos-kardamitsa-oi-apokliroi-138472

Πως δικαιολογούν τα προνόμια τους οι κυρίαρχοι;

Πως σχετίζονται η κοινωνική οδύνη και η σχέση κάποιου με το σχολείο;

Που συμφωνούν ο Πλάτωνας και οι σύγχρονοί μας τεχνοκράτες;

Γιατί οι διανοούμενοι έχουν «αποστρατευτεί» και ποια η άποψη τους για την ιδεολογία της ικανότητας;

«Ο Max Weber έλεγε ότι οι κυρίαρχοι έχουν πάντα ανάγκη από μία «θεοδικία των προνομίων τους» ή, καλύτερα, από μια κοινωνιοδικία, δηλαδή από μια θεωρητική δικαιολόγηση του γεγονότος ότι είναι προνομιούχοι. Η ικανότητα αποτελεί σήμερα τον πυρήνα αυτής της κοινωνιοδικίας, η οποία γίνεται αποδεκτή προφανώς από τους κυρίαρχους – τους συμφέρει -, αλλά και από τους άλλους. Στην αθλιότητα των αποκλεισμένων από την εργασία, στην αθλιότητα των μακροχρόνια ανέργων, υπεισέρχεται κάτι παραπάνω σε σχέση με το παρελθόν.

Η αγγλοσαξονική ιδεολογία, ανέκαθεν αρκετά κηρυγματική, διέκρινε μεταξύ ανήθικων φτωχών και deserving poor – άξιων φτωχών – επάξιων φιλανθρωπίας. Την ηθική αυτή αιτιολόγηση ήρθε να συμπληρώσει ή να υποκαταστήσει μια διανοητική αιτιολόγηση. Οι φτωχοί δεν είναι μόνο ανήθικοι, αλκοολικοί και διεφθαρμένοι, αλλά είναι επίσης ανόητοι, ανευφυείς. Στην πρόκληση κοινωνικής οδύνης συμβάλλει κατά μεγάλο μέρος η περισσότερο ή λιγότερο άθλια σχέση κάποιου με το σχολείο, σχέση η οποία όχι μόνο διαμορφώνει τα κοινωνικά πεπρωμένα, αλλά καθορίζει επίσης την εικόνα που σχηματίζουν οι άνθρωποι γι’ αυτό το πεπρωμένο (γεγονός που εξηγεί κατά πάσα πιθανότητα τη λεγόμενη παθητικότητα των κυριαρχούμενων, τη δυσκολία κινητοποίησης τους κτλ.).

Η θεώρηση του Πλάτωνα περί του κοινωνικού κόσμου προσομοιάζει με τη θεώρηση των τεχνοκρατών μας: ο Πλάτων διέκρινε τους φιλοσόφους, τους φύλακες και κατόπιν τον λαό. Η ίδια αυτή φιλοσοφία εγγράφεται έμμεσα στο σχολικό σύστημα, και είναι μάλιστα πολύ ισχυρή και βαθύτατα εσωτερικευμένη. Για ποιο λόγο έχουμε μεταβεί από τον στρατευμένο διανοούμενο στον «αποστρατευμένο» διανοούμενο; Εν μέρει επειδή οι διανοούμενοι είναι κάτοχοι πολιτισμικού κεφαλαίου και ανήκουν στους κυρίαρχους, έστω και να στους κόλπους των κυρίαρχων είναι κυριαρχούμενοι. Πρόκειται για έναν από τους βασικούς λόγους της αμφιλεγόμενης στάσης τους, της χλιαρής στράτευσής τους στους αγώνες. Συμμετέχουν έχοντας συγκεχυμένη άποψη για την ιδεολογία της ικανότητας. Ακόμη και όταν εξεγείρονται, ο λόγος μπορεί να είναι ότι εκτιμούν, όπως το ’33 στη Γερμανία, ότι δεν έχουν λάβει όλα όσα τους οφείλονται δεδομένης της ικανότητάς τους, για την οποία εγγυώνται τα πτυχία τους

(Από το βιβλίο του P.Bourdieu: ‘Αντεπίθεση πυρών’, εκδόσεις Πατάκη)

Άρθρα:

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=bourdieu&page=1&scope=0&lang=el&pid=iid:3117

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=bourdieu&page=1&scope=0&lang=el&pid=iid:16774

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=bourdieu&page=1&scope=0&lang=el&pid=iid:4362

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=bourdieu&page=2&scope=0&lang=el&pid=iid:16770

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=bourdieu&page=2&scope=0&lang=el&pid=iid:1182

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=bourdieu&page=2&scope=0&lang=el&pid=iid:3992

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=bourdieu&page=2&scope=0&lang=el&pid=iid:1180

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=bourdieu&page=2&scope=0&lang=el&pid=iid:1183

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=bourdieu&page=2&scope=0&lang=el&pid=iid:3992

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=bourdieu&page=1&scope=0&lang=el&pid=iid:11907

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=bourdieu&page=1&scope=0&lang=el&pid=iid:12052

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&pid=iid:17270&lang=en

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=bourdieu&page=1&scope=0&lang=el&pid=iid:4113

==================================

Ψυχανάλυση /  J.Lacan – Michel Foucault.

https://www.politeianet.gr/index.php?option=com_virtuemart&page=shop.browse&entity=writer&keyword=3604&limitstart=0

https://vimeo.com/39956321

http://stodivanimetolacan.blogspot.gr/2012/03/blog-post_20.html

https://kaboomzine.gr/foucault-psychoanalysis/

http://www.biblionet.gr/author/16956/%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%82_%CE%92%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82

—————————

https://www.politeianet.gr/books/9789604499526-staurakakis-giannis-sabbalas-i-lakaniki-aristera-209815

‘Ανανεώνοντας σε βάθος την αναλυτική της εξουσίας Φουκώ συνάρθρωνε μια τυπολογία των κοινωνικών αγώνων, διακρίνοντας τρεις θεμελιώδεις κατηγορίες. Η πρώτη αντιστοιχεί στους αγώνες που στρέφονται εναντίον των μορφών εξουσιαστικής επιβολής – κοινωνικής, θρησκευτικής, εθνικής. Η δεύτερη περιλαμβάνει τους αγώνες που αποτελούν μαχητική έκφραση της αντίστασης κατά των σχέσεων εκμετάλλευσης που υπεξαιρούν από τον εργαζόμενο το αντικείμενο του παραγωγικού μόχθου του. Η τρίτη, πιο άμεσα κεντροθετημένη στην μικροφυσική της εξουσίας, συστεγάζει την πολλαπλότητα των αντιστάσεων απέναντι σε σχήματα καθυπόταξης του ατόμου σε καταναγκαστικούς και εσωτερικευμένους κανόνες. Φρονούσε δε ότι αυτό που διακρίνει την εποχή μας έγκειται στην πρωτοκαθεδρία των αγώνων που αντιμάχονται την υποταγή της υποκειμενικότητας σε κανονιστικά πρότυπα ετεροκαθορισμού. Αυτοί οι αγώνες τέμνουν εγκάρσια την πολυμορφία των πολιτικών καθεστώτων και των εθνικών χώρων, αναπτύσσονται γύρω από τοπικές μικροεστίες εξουσίας – πατριαρχική οικογένεια, ανδροκρατικά προνόμια, εμπορευματοποιημένη ιατρική αυθεντία, θεσμική αυθαιρεσία κρατικών μηχανισμών κλπ.- και τέλος επικεντρώνονται στον άμεσο αντίπαλο χωρίς να κατευθύνονται και να συγκλίνουν σ’ έναν κύριο εχθρό. […]  (Δ.Βεργέτης)

————————————————————-

Του Γιάννη Σταυρακάκη:  Ο πολιτικός Lacan

Τα τελευταία χρόνια, η ψυχανάλυση, και ιδιαίτερα η λακανική θεωρία, έχει αναδυθεί ως μία από τις σημαντικότερες πηγές έμπνευσης για τον αναπροσανατολισμό της σύγχρονης πολιτικής θεωρίας και της κριτικής ανάλυσης. Αυτό αναγνωρίζεται πλέον ακόμη και από την ορθόδοξη πολιτική επιστήμη. Για παράδειγμα, σε μια κριτική που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο περιοδικό Βritish Journal of Politics and International Relations –ένα από τα περιοδικά της Εταιρείας Πολιτικών Σπουδών [Political Studies Association] της Μεγάλης Βρετανίας–, και η οποία φέρει τον χαρακτηριστικό τίτλο “The Politics of Lack”, διαβάζουμε ότι «μια προσέγγιση στην πολιτική που πηγάζει από τη λακανική ψυχανάλυση γίνεται τελευταία όλο και πιο δημοφιλής στους θεωρητικούς […]. Πράγματι, αυτή η προσέγγιση στη θεωρητικοποίηση της πολιτικής υπολείπεται σε επιρροή μόνο του αναλυτικού φιλελευθερισμού» (Robinson, 2004: 259). Το γεγονός αυτό καθαυτό προκαλεί βέβαια έκπληξη• ποιoς θα μπορούσε να το προβλέψει δέκα χρόνια πριν; Ωστόσο, το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό αυτής της τάσης είναι ότι το έργο του Ζακ Λακάν χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο από μείζονες πολιτικούς θεωρητικούς και φιλοσόφους που συνδέονται με την αριστερά.

Γιατί είναι τόσο εντυπωσιακό αυτό; Μα ακριβώς επειδή ο Λακάν ήταν πάνω απ’ όλα ένας ενεργός ψυχαναλυτής χωρίς φανερούς δεσμούς με την αριστερά, χωρίς καν δεδηλωμένο ενδιαφέρον για την πολιτική ζωή. Τούτο δεν σημαίνει όμως ότι ήταν και απολιτικός. Μπορεί κανείς σίγουρα να ανιχνεύσει έναν (αντιουτοπικό) ριζοσπαστισμό στον Λακάν, αν και οι πολιτικές του προεκτάσεις δεν διατυπώνονται συνήθως ρητά. Στο θεωρητικό επίπεδο, για παράδειγμα, η κριτική του στην αμερικανική «Ψυχολογία του Εγώ» εκφράζεται ενίοτε με οιονεί πολιτικούς όρους, που απορρίπτουν μια «κοινωνία στην οποία οι αξίες αποκρυσταλλώνονται με βάση μια κλίμακα φορολογίας εισοδήματος» (Lacan, 1990: 110) και τον «αμερικανικό τρόπο ζωής» (Lacan, 1982: 164). Στον διάσημο λόγο της Ρώμης (1953), το πρώτο του ψυχαναλυτικό μανιφέστο, ο Λακάν ασκεί ρητά κριτική στον αμερικανικό καπιταλισμό και στην κοινωνία της αφθονίας (Λακάν, 2005), ενώ αργότερα θα συνδέσει τον ορισμό που δίνει στην «υπεραπόλαυση» (plus de jouir/surplus enjoyment) με την εννοιολόγηση της «υπεραξίας» από τον Μαρξ, φανερώνοντας έτσι τις λειτουργίες της απόλαυσης (jouissance) στα θεμέλια της καπιταλιστικής τάξης (Lacan, 1991: 19). Αλλά, όπως και ο Φρόιντ, δεν έπαψε να αντιμετωπίζει με έντονο σκεπτικισμό την επαναστατική πολιτική. Ο Πωλ Ρόμπινσον έχει χαρακτηρίσει τον Φρόιντ «ριζοσπαστικό αντιουτοπιστή», με την έννοια ότι η πρακτική και η θεωρία του, παρά τον διακριτό ιστορικό πεσιμισμό της, αρνείται να προσαρμοστεί στην καθεστηκυία πολιτική τάξη (Robinson, 1969: 3). Η θέση του Λακάν δεν απέχει και πολύ: Η ψυχανάλυση υποσκάπτει τις καθιερωμένες ορθοδοξίες αλλά ταυτόχρονα δυσπιστεί απέναντι στις ουτοπικές φαντασιώσεις, και αυτή η δυσπιστία είναι κρίσιμη για τη διατήρηση της αληθινά ανατρεπτικής της αιχμής.

Γνωρίζουμε επίσης ότι ο Λακάν είχε αρκετές προσωπικές εμπειρίες από την κουλτούρα της διαμαρτυρίας στην εποχή του. Για παράδειγμα, σε ένα γράμμα που απευθύνει στον Ντόναλντ Γουίνικοτ, γραμμένο τον Αύγουστο του 1960, αναφέρεται στην κόρη της συζύγου του, Λοράνς, σχολιάζοντας ότι «μας ταλαιπώρησε πολύ (αλλά μας έκανε και περήφανους) αυτόν το χρόνο, καθώς συνελήφθη για τις πολιτικές τις σχέσεις» και προσθέτει: «Έχουμε επίσης έναν ανιψιό, που ζούσε στο σπίτι μου την περίοδο των σπουδών του σαν να ήταν γιος μας, ο οποίος καταδικάστηκε πρόσφατα σε ποινή κάθειρξης δύο ετών για την αντίστασή του στον Πόλεμο της Αλγερίας» (Lacan, 1990: 77). Κατά τη διάρκεια των γεγονότων του Μάη του 1968, ο Λακάν συμμετέχει στην απεργία των διδασκόντων και αναστέλλει το σεμινάριό του• συναντιέται μάλιστα και με τον Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, έναν από τους ηγέτες των φοιτητών (Roudinesco, 2007: 569-570). Το όνομά του συνδέεται με τα γεγονότα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Δεν θα πρέπει να μας παραξενέψει λοιπόν το γεγονός ότι, όταν απαγορεύθηκε το σεμινάριό του στην École Normale (1969), το κλίμα του Μάη του 1968 ξαναζωντάνεψε: το γραφείο του διευθυντή της École κατελήφθη από διαδηλωτές τους οποίους απομάκρυναν τελικά ένοπλοι αστυνομικοί.

Ωστόσο, η σχέση είναι δύσκολη και περίπλοκη. Το 1969, για παράδειγμα, ο Λακάν προσκαλείται να μιλήσει στη Βενσέν, αλλά είναι προφανές ότι αυτός και οι φοιτητές κινούνται σε διαφορετικά μήκη κύματος. Η συζήτηση τελειώνει ως εξής:

[Η] επιδίωξη της επανάστασης έχει μόνο μία δυνατή κατάληξη, πάντοτε, το λόγο του κυρίου. Αυτό έχει δείξει η εμπειρία. Εκείνο που επιδιώκετε ως επαναστάτες είναι ένας Κύριος. Θα τον έχετε …γιατί παίζετε το ρόλο των ειλώτων αυτού του καθεστώτος. Δεν καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό; Το καθεστώς σάς βγάζει στο κλαρί• λέει: «Δείτε τους να γαμιούνται…». (Lacan, 1990: 126)

Μια παρόμοια εμπειρία σημάδεψε τη διάλεξή του στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λουβέν στις 13 Οκτωβρίου 1973, όταν τον διέκοψε και τελικά του επιτέθηκε ένας φοιτητής που άδραξε την ευκαιρία για να μεταδώσει το (καταστασιακό) επαναστατικό του μήνυμα. Το επεισόδιο, το οποίο έχει κινηματογραφήσει η Φρανσουάζ Βολφ, κλείνει με τον Λακάν να προβαίνει στο ακόλουθο σχόλιο:

Όπως μόλις είπε, θα πρέπει όλοι να συμμετέχουμε σε αυτό… θα πρέπει να συστρατευθούμε για να πετύχουμε… αλήθεια, τι ακριβώς; Τι σημαίνει οργάνωση αν όχι μια νέα τάξη [ordre]; Μια νέα τάξη είναι η επιστροφή ενός στοιχείου που –αν θυμάστε την αρχή από την οποία ξεκίνησα– είναι η τάξη του λόγου του κυρίου…. Αυτή είναι η λέξη που δεν αναφέρθηκε, αλλά είναι η λέξη ακριβώς στην οποία παραπέμπει λογικά η κάθε οργάνωση.

Όπως κι αν έχει, οι σημερινές προσπάθειες να διερευνηθεί η σημασία του έργου του για την κριτική πολιτική θεωρία δεν θεμελιώνονται στη βιογραφία του Λακάν ούτε την προϋποθέτουν, παρ’ ότι, κατά τη γνώμη μου τουλάχιστον, θα πρέπει να πάρουν πολύ σοβαρά υπόψη τον αντιουτοπικό ριζοσπαστισμό του. Επιχειρούν μια συνάρθρωση ανάμεσα στην κριτική πολιτική ανάλυση και τη λακανική θεωρία που δεν είναι δεδομένη εκ των προτέρων και η οποία, όπως θα δούμε, μπορεί να επιτευχθεί με ποικίλους τρόπους. Έτσι, για να μνημονεύσω λίγα μόνο ενδεικτικά παραδείγματα, ο Σλάβοϊ Ζίζεκ έχει επεξεργαστεί «έναν εκρηκτικό συνδυασμό της λακανικής ψυχανάλυσης με τη μαρξιστική παράδοση», όπως τον χαρακτηρίζει, για να «αμφισβητήσει τις ίδιες τις προϋποθέσεις του κυκλώματος του κεφαλαίου»• O Αλέν Μπαντιού έχει επανιδιοποιηθεί τον Λακάν στον ορίζοντα της «ριζοσπαστικής ηθικής του συμβάντος» που έχει διατυπώσει• επισημαίνοντας ότι «η λακανική θεωρία συνεισφέρει κρίσιμα εργαλεία για τη διατύπωση μιας θεωρίας της ηγεμονίας», ο Ερνέστο Λακλάου και η Σαντάλ Μουφ συμπεριέλαβαν την ψυχανάλυση στη λίστα των σύγχρονων θεωρητικών ρευμάτων που αναγνωρίζουν ως «όρους για την κατανόηση της διεύρυνσης των κοινωνικών αγώνων η οποία χαρακτηρίζει το σημερινό στάδιο της δημοκρατικής πολιτικής, και για τη διατύπωση ενός νέου οράματος για την αριστερά με όρους ριζοσπαστικής και πλουραλιστικής δημοκρατίας» (Laclau & Mouffe, 2001: xi).

Προφανώς, η λακανική θεωρία δεν χρησιμοποιείται με τον ίδιο τρόπο από όλους αυτούς τους συγγραφείς. Στο έργο του Ζίζεκ, για παράδειγμα, ο Λακάν αποτελεί σταθερή και πρωταρχική αναφορά, ενώ για τον Λακλάου και τη Moυφ το έργο του είναι απλώς μία αναφορά μεταξύ άλλων, αν και αποκτά όλο και πιο προνομιακή θέση. Ούτε και η αριστερά νοείται με ταυτόσημο τρόπο από όλους τους παραπάνω θεωρητικούς. Για παράδειγμα, για τον Λακλάου και τη Moυφ η δημοκρατική επανάσταση εξακολουθεί να λειτουργεί ως το τελικό πλαίσιο για κάθε πολιτική της αριστεράς, ενώ για τον Zίζεκ η δημοκρατία φαίνεται ότι αποτελεί ένα σημαίνον που έχει χάσει κάθε πολιτική σημασία και επικαιρότητα για την προοδευτική πολιτική ατζέντα – ιδιαίτερα λόγω της σύνδεσής της με τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό και την εργαλειακή της χρήση στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Ωστόσο, η δυνατότητα και μόνο της διατύπωσης αυτών των διαφορετικών θέσεων προϋποθέτει σαφώς την αργή ανάδυση ενός νέου θεωρητικο-πολιτικού ορίζοντα: αυτόν τον ευρύ ορίζοντα ονομάζω «λακανική αριστερά». Η συγκεκριμένη έκφραση δεν προτείνεται ως μια αποκλειστική ή περιοριστική κατηγοριοποίηση αλλά ως ένα σημαίνον που μπορεί να επιστήσει την προσοχή μας στην ανάδυση ενός διακριτού πεδίου θεωρητικών και πολιτικών παρεμβάσεων, οι οποίες διερευνούν με σοβαρότητα τη σημασία του έργου του Λακάν για την κριτική των σύγχρονων ηγεμονικών καθεστώτων. Στο επίκεντρο αυτού του αναδυόμενου πεδίου θα τοποθετούσε κανείς την ενθουσιώδη προώθηση του Λακάν από τον Ζίζεκ• δίπλα της –σε μια υγιέστερη απόσταση, θα έλεγαν μερικοί– τις εμπνευσμένες από τον Λακάν επεξεργασίες του Λακλάου και της Moυφ• στην περιφέρεια θα πρέπει να τοποθετήσουμε την κριτική θεώρηση του Λακάν από στοχαστές όπως ο Καστοριάδης και η Τζούντιθ Μπάτλερ, που λειτουργούν συχνά ως οι εσωτερικοί, οικείοι «άλλοι» ή αντίπαλοί του, και ακροβατούν ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό του εν λόγω πεδίου.

Αναμφίβολα, πρόκειται για ένα πεδίο ετερογενές. Ο όρος «λακανική αριστερά» δεν αναφέρεται σε ένα είδος προϋπάρχουσας ενότητας ή ουσίας που συνδέει όλα αυτά τα ποικιλόμορφα θεωρητικοπολιτικά εγχειρήματα. Με αληθινά λακανικό πνεύμα, θα μπορούσε κανείς να διακηρύξει ότι η λακανική αριστερά «δεν υπάρχει!», πράγμα που σημαίνει ότι δεν επιβάλλεται στη θεωρητικοπολιτική σφαίρα ως μια ομοιογενής, πλήρης θετικότητα. Στην πραγματικότητα, παραδόξως, η ίδια της η διαίρεση αποτελεί την καλύτερη απόδειξη της ανάδυσής της, καθώς –όπως όλοι γνωρίζουν– υπάρχει μόνο ένα τεστ που μπορεί να φανερώσει –πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως λένε– αν υπάρχει πράγματι ή όχι ένα τέτοιο πεδίο. Όπου υπάρχει αριστερά αναπτύσσεται αναπόφευκτα μια διαίρεση ανάμεσα σε μια υποτιθέμενη «γνήσια» αριστερά και μια «ψευδεπίγραφη» αριστερά, ανάμεσα σε επαναστάτες και ρεφορμιστές. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τη λακανική μας αριστερά. Στο επιχείρημα του Άντριου Ρόμπινσον, για παράδειγμα, συναντά κανείς τον διαχωρισμό ανάμεσα σε μια «ρεφορμιστική» (Λακλάου, Moυφ και σία) και μια υποτιθέμενη «επαναστατική» (Zίζεκ) λακανική θεωρία (Robinson, 2004: 265). Εύλογα λοιπόν η «λακανική αριστερά» είναι ένα σημαίνον που ξεγλιστρά διαρκώς από τα πιθανά της σημαινόμενα. Με αυτή την έννοια, όταν μιλά κανείς για τη «λακανική αριστερά», ως ένα βαθμό την κατασκευάζει. Εξάλλου, όπως γνωρίζουμε, η ανάδυση ενός πράγματος –οποιουδήποτε αντικειμένου του λόγου– δεν μπορεί να αποσυνδεθεί οντολογικά από την επιτελεστική διαδικασία της κατονομασίας του.

Συνεπώς το κρίσιμο ερώτημα είναι: Πώς θα πρέπει να προσανατολιστεί αυτή η κατασκευή; Οπωσδήποτε, ο στόχος δεν είναι να επιδοθούμε σε ένα είδος ολοποιητικού εγχειρήματος που θα καθοδηγείται από τη φαντασίωση ότι κτίζει τη νέα θεμελίωση της θεωρίας, της ανάλυσης και της πολιτικής πράξης. Εκτός του ότι είναι αλαζονική και πολιτικά αφελής, μια τέτοια επιδίωξη θα ερχόταν σε αντίφαση με καθετί χρήσιμο έχει να προσφέρει στις θεωρητικοπολιτικές μας αναζητήσεις το ιδιαίτερο, λακανικό είδος θεωρητικού λόγου. Με την έννοια αυτή, η «λακανική αριστερά» δεν μπορεί παρά να είναι το σημαίνον της ίδιας της διαίρεσής της, μιας διαίρεσης που δεν θα πρέπει να απωθείται ή να γίνεται αντικείμενο απάρνησης αλλά, αντιθέτως, να υπογραμμίζεται και να καθίσταται αντικείμενο διαπραγμάτευσης ξανά και ξανά ως κάτι άκρως παραγωγικό, ως το πεδίο όπου συναντούμε –μέσα στον ίδιο τον θεωρητικό λόγο– το καταστατικό χάσμα ανάμεσα στο συμβολικό και το πραγματικό, στη γνώση και την αλήθεια, στο κοινωνικό και το πολιτικό.

[…] Μέχρι τώρα, δεν έχει πραγματοποιηθεί καμία ενδελεχής χαρτογράφηση της αναδυόμενης λακανικής Αριστεράς, δεν έχει επιχειρηθεί καμία λεπτομερής εξέταση των συγκλίσεων και των αποκλίσεων ανάμεσα στα διακριτά ερευνητικά προγράμματα που δραστηριοποιούνται σε αυτό το θεωρητικό πεδίο, δεν έχει γίνει καμία καταγραφή της ακριβούς θέσης τους σε αυτό, ούτε έχει πραγματοποιηθεί καμία συστηματική αξιολόγηση της σημασίας των βασικών επιχειρημάτων που διακινούνται στο εν λόγω πεδίο σε σχέση με την ανάλυση συγκεκριμένων κοινωνικοπολιτικών ζητημάτων. Το ανά χείρας βιβλίο επιδιώκει να αναμετρηθεί με αυτό το κενό.
   
Αυτό θα επιχειρηθεί πρώτα απ’ όλα μέσα από μια σειρά κριτικών αναγνώσεων της πολιτικής θεωρίας και φιλοσοφίας. Οι εν λόγω αναγνώσεις θα καταλάβουν το πρώτο μέρος του βιβλίου. Στην περίπτωση του Λακλάου και του Zίζεκ, τα σχετικά κεφάλαια θα μου δώσουν επίσης την ευκαιρία να συνοψίσω και να συνεχίσω ένα διάλογο που βρίσκεται εν εξελίξει και αφορά κρίσιμα ζητήματα σχετικά με την ανάδυση και την περαιτέρω ανάπτυξη της λακανικής αριστεράς. Το διακύβευμα ωστόσο δεν αφορά μόνο τη χαρτογράφηση αυτού του ανισομερούς πεδίου αλλά, πέρα από αυτό το πρώτο βήμα, και τη συστηματική εξέταση της σημασίας που έχει η λακανική επιχειρηματολογία per se για την πολιτική θεωρία και για κάθε δημοκρατική πολιτική που στοχεύει στον κοινωνικό μετασχηματισμό. Από την άποψη αυτή, το κείμενο δίνει επίσης την ευκαιρία να εισαχθεί ο αμύητος αναγνώστης, αργά αλλά συστηματικά, σε μερικές από τις πλέον κεντρικές διαστάσεις της λακανικής θεωρίας και να εξεταστούν οι πολιτικές τους προεκτάσεις. […]

[Ωστόσο] η Λακανική αριστερά δεν είναι, αυστηρά μιλώντας, εισαγωγικό εγχειρίδιο, αλλά μια συλλογή κειμένων που ενδιατρίβει –στο πρώτο μέρος της– σε επιμέρους σημεία του έργου του Καστοριάδη (τις αμφισημίες της ριζικής δημιουργικότητας και φαντασίας), του Λακλάου (τα συναισθηματικά όρια του λόγου), του Ζίζεκ (το νόημα της πράξης στην ψυχανάλυση και την πολιτική) και του Μπαντιού (τις ηθικές και πολιτικές συνέπειες του συμβάντος), τα οποία έχουν κεφαλαιώδη σημασία για έναν κριτικό αναπροσανατολισμό της πολιτικής θεωρίας και της πολιτικής ανάλυσης που εμπνέεται από τον Λακάν. Μερικά από τα σημαντικότερα ερωτήματα που κατευθύνουν την επιχειρηματολογία μου στα διάφορα κεφάλαια αυτού του μέρους του βιβλίου θα είναι τα εξής: Κατά πόσο η λακανική αριστερά που αναδύεται σήμερα παράγει διακριτά αποτελέσματα στα σημεία εκείνα όπου η θεωρία διασταυρώνεται με την πολιτική; Ποιες είναι οι μεθοδολογικές, εννοιολογικές, θεωρητικές και αναλυτικές μορφές που προσλαμβάνουν αυτά τα αποτελέσματα στα ποικίλα εγχειρήματα που εξετάζονται και πώς μπορούμε να αξιολογήσουμε τη σημερινή τους λειτουργία και τις μελλοντικές τους προοπτικές; Εννοείται ότι σκοπός μιας τέτοιας αξιολόγησης δεν είναι να περιστείλει την παραγωγική ετερογένεια της λακανικής αριστεράς, αλλά να διερευνήσει το πώς ορισμένα θέματα παραμένουν κεντρικά στις διάφορες ενσαρκώσεις της μαζί με το πώς θα πρέπει να αναπτυχθούν περαιτέρω: η κριτική αιχμή απέναντι στις ηγεμονικές τάξεις [orders] και τις παγιωμένες σχέσεις εξουσίας• η ανάγκη να σκεφτούμε θεωρητικά πέρα από τις όποιες φαντασιώσεις, όχι για να εγγυηθούμε, φυσικά, αλλά για να προσανατολίσουμε τη σκέψη και τη δράση σε πολιτικά ρηξικέλευθες κατευθύνσεις που ανοίγουν νέες δυνατότητες• η επιθυμία διαύγασης της σχέσης ανάμεσα στην αναπαράσταση και το συναίσθημα, στο σημαίνον και την απόλαυση, στην πολιτική ταύτιση και την κοινωνική αλλαγή• η σημασία της χάραξης ενός δρόμου ανάμεσα στην αρνητικότητα και τη θετικότητα, ανάμεσα στα όρια και την προσδοκία της πολιτικής δράσης, ένα δρόμο που θα έχει συνείδηση της απερίσταλτης διαλεκτικής τους.
   
Στο δεύτερο μέρος το επίκεντρο των ενδιαφερόντων μου θα μετατοπιστεί και θα στραφεί σε μια δέσμη συγκεκριμένων πολιτικών ζητημάτων που αποκτούν ιδιαίτερη σημασία στις αρχές του 21ου αιώνα. Πώς μπορεί να ερμηνεύσει η λακανική θεωρία ένα ποικίλο φάσμα ανησυχητικών φαινομένων –«αντικειμένων ανησυχίας» στο λεξιλόγιο του Μπρούνο Λατούρ– που επιμένουν να παρεμποδίζουν την ικανότητά μας για κατανόηση και παρέμβαση;  Τι έχει να πει για τα ζητήματα του εθνικισμού, των διεθνικών ταυτοτήτων, του καταναλωτισμού; Πώς απαντά στις τάσεις αποδημοκρατικοποίησης ή «μεταδημοκρατίας» στις παγκοσμιοποιημένες καπιταλιστικές κοινωνίες; Μπορεί να συνδυάσει μια ηθική στάση που αναζωογονεί τη σύγχρονη δημοκρατία με ένα πραγματικό πάθος για μετασχηματισμό, το οποίο θα μπορούσε να διεγείρει το πολιτικό σώμα χωρίς να ανακαταλάβει τη θέση του παρωχημένου ουτοπισμού της παραδοσιακής αριστεράς; Η κεντρική μου υπόθεση εδώ είναι ότι η λακανική θεωρία, πέρα από τις σημαντικές επιστημολογικές της συμβολές, έχει πολλά να προσφέρει σε όλα αυτά τα μέτωπα. […]

==================================

Κοινωνία- Πολιτική Θεωρία / Φιλοσοφία- Κριτική / Κοινωνικά κινήματα- πολιτικές ταυτότητες..

…έννοια της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ:

συγγραφείς …Bobbio, Norberto, …Mosse, Claude, …MacPherson, Crawford Brough, …Michels, Robert,

Κονδύλης, Παναγιώτης, …Held, David, …Dahl, Robert A., …Nietzsche, F., …Tocqueville, Alexis de,

Hobsbawm, Eric John, …Dewey, John, …Nancy, Jean-Luc, …Revault d’Allonnes, Myriam,

Badiou, A. & Gauchet, Marcel, …Καστοριάδης, Κορνήλιος, …Agamben, Giorgio, …Colombo, Eduardo,

Ροζάνης, Στέφανος, …Τσουκαλάς, Κωνσταντίνος, …Rousseau, Jean-Jacques, …Todorov, Tzvetan,

Feinberg, Joseph Grim, …Tilly, Charles, …Zinn, Howard, …Zola, Emile, …Raynaud, Philippe,

Touraine, Alain, …Loraux, Nicole, …Hall, Stuart, …Bauman, Zygmunt, …Critchley, Simon,

Zizek, Slavoj, …Mouffe, Chantal, …Althusser, Louis, …Negri, Antonio, …Brown, Wendy, …Ranciere, Jacques,

Balibar, Etienne, …Butler, Judith, …Bourdieu, Pierre, …Foucault, Michel, …

———————————————————————-

[ Samuel Huntington : «on-the-clash-of-civilizations» ],

[ Alexandre Kojève (1934) Introduction to the Reading of G.W.F.Hegel (1770-1831) – Hegel.Net – Hegel bibliography ],

[ Baruch Spinoza (1632–1677) ] – [ ‘Ο Σπινόζα του Χέγκελ’, Hondt, Jacques d’ ] – [ G.Deleuze lectures – on Spinoza ], [ Πρόλογος & κεφάλαιο 20 της «Θεολογικοπολιτικής πραγματείας» του Baruch Spinoza ],

Θεωριες για το τελος της ιστοριας, Perry Anderson ], [ Πόλεμος και ειρήνη. Μετά το «τέλος της ιστορίας», Κ. Τσουκαλάς ],

[ Νέα Κοινωνιολογία, τεύχος 25, 1998, Συνομιλώντας με τον Π.Κονδύλη – ‘Η γέννεση της διαλεκτικής‘, Κονδύλης, Παναγιώτης (1943-1998) ],

[ Charles Taylor (1988): conditions of a viable democracy ], [ ‘Έλειμμα νομιμοποίησης‘, Roberto Esposito – interview I, II – …Interview ],

[ ‘Ο Φουκώ μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος’, Toni Negri ], [ ‘Μισέλ Φουκώ και μαρξική διαλεκτική: σκέψεις πάνω σε μια επικίνδυνη σχέση’, Μιχαήλ, Σάββας ],

[ ‘«In defense of lost causes». O Deleuze χωρίς τον Negri‘, Zizek , Slavoj ] – [ «act globally, think locally«, by S.Zizek 21-08-2017 ],

—————————————————-
«μετα-δημοκρατία» (post-democracy)

…Slavoj Zizek: future of the global left (03-2017), …’A Critique of Agonistic Politics’ (Zizek.Studies, Vol.10, No.1 (2016),

…Judith Butler: reflections on Trump (01-2017), …J.Butler: ‘Ο Μαρξισμός και το «απλώς πολιτισμικό»‘ (περιοδ.Θέσεις, τεύχος 93, 2005), …J.Butler: ‘What is Critique? An Essay on Foucault’s Virtue’,

WendyBrown: (interview 06-2017) Neoliberalism as a specific form of governmentality,

…Chantal Mouffe: interview (12-2016), …C.Mouffe: Which Future for Democracy in a Post-political Age? (04-2017), …C.Mouffe: ‘Η κριτική ως αντι-ηγεμονική παρέμβαση’ (2008), …C.Mouffe: ‘Europe’s populist moment‘ (2016), …Left Populism and Taking Back Democracy: A Conversation with C.Mouffe (2015), …’C.Mouffe: Η αγωνιστική προσέγγιση‘ (περιοδ.Θέσεις, τεύχος 126, 2014),

…»ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ/ ΜΕΤΑΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Κρίσεις για την κρίση της δημοκρατίας» (ΕΤ3, 2011. C.Crouch, C.Muffe, J.Ranciere, M.Abensour): youtube.com/watch?v=6zmzJxlw2GM ,

…J.Ranciere: Δέκα θέσεις για την πολιτική («Dix thèses sur la politique», Aux bords du politique, Gallimard, Paris 2012),

…»Λαϊκισμός: Χειραγώγηση ή χειραφέτηση» (ΕΤ3): youtube.com/watch?v=9A8hEbJMhgs ,

Hegemony and Socialism: interview with C.Mouffe & Ernesto Laclau, …Hearts, Minds and Radical Democracy (interview C.Mouffe & E.Laclau), …’E.Laclau: Constructing Antagonisms‘ (by Razmig Keucheyan), …’Ο Υπερασπιστής της Ενδεχομενικότητας‘ (συνέντευξη με τον E.Laclau, 2008), …’Ernesto Laclau: ο θεωρητικός της ηγεμονίας και του λαϊκισμού‘ (αφιέρωμα),

…E.Laclau: ‘Είναι δυνατόν να εξηγηθούν οι κοινωνικοί αγώνες εμμενώς;‘ (περιοδ.Σύγχρονα Θέματα, τεύχος 82, 2003), …E.Laclau: ‘Υποκείμενο της έλλειψης-υποκείμενο της πολιτικής’ (περιοδ.Σύγχρονα Θέματα, τεύχος 73, 2000), …E.Laclau: ‘Ο θάνατος και η ανάσταση της θεωρίας της ιδεολογίας‘ (περιοδ.Σύγχρονα Θέματα, τεύχος 62, 1997), …E.Laclau: ‘Ηγεμονία, αντιηγεμονία και βιοπολιτικό πλήθος: Η διαμάχη. Στοχασμοί για τη ριζική αλλαγή στην εποχή μας’ (περιοδ.Σύγχρονα Θέματα, 2011), …E.Laclau: ‘Λαϊκισμός: τί σημασία έχει τ’ όνομα’ (περιοδ.Σύγχρονα Θέματα, 2010),

…’O Ernesto Laclau (1935-2014) και η μετανεωτερική προσέγγιση του πολιτικού και της δημοκρατίας’ (περιοδ.Θέσεις, τεύχος 130, 2015), …’Ο κομμουνισμός του Μαρξ ως κριτική στη «ριζοσπαστική δημοκρατία» του E.Laclau (τετράδια μαρξισμού 2016),

…Richard Day, Gramsci is Dead: Anarchist Currents in the Newest Social Movements, Pluto Press 2005 (PDF),

…E.Laclau and C.Mouffe, Hegemony and socialist strategy: towards a radical democratic politics (PDF),

…J.Butler, E.Laclau and S.Zizek, Contingency, Hegemony, Universality: Contemporary Dialogues on the Left (PDF),

On Populist Reason, by Ernesto Laclau (PDF),

Symposium “A New Fascism?”, 12-2016 (Franco «Bifo» Berardi, Wilhelm Heitmeyer, Chantal Mouffe, G.Miklos Tamas): youtube.com/watch?v=-QHj7fE2I1o  ,

…Gaspar Miklos Tamas: «This is post-fascism«, …»Heil Hitler, Professor Tamas, how are you?«,

…Franco Berardi, ‘The second coming of communism’ – Comunismo Futuro (film, 2017),

…F.Berardi, The soul at work– from alienation to autonomy (PDF),

…Michel Foucault audio and video recordings,

————————————————————–

Κοινωνικά κινήματα / πολιτικές ταυτότητες

-Σ. Ι. Σεφεριάδης: Συγκρουσιακή πολιτική, συλλογική δράση, κοινωνικά κινήματα: μια αποτύπωση, Ελληνική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης, τευχ. 27, Μάιος 2006.

-Σ. Ι. Σεφεριάδης: Η κρυφή γοητεία της ιδεολογίας. Αντι-θεωρητισμός και εκλεκτικισμός στη μελέτη του εργατικού κινήματος, Ελληνική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης, τευχ. 8, Νοέμβριος 1996.

-C. Tilly – S. Tarrow: Πολιτικές ταυτότητες: πώς λειτουργούν; Ελληνική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης, τευχ. 27, Μάιος 2006.
-Charles Tilly: Κοινωνικά κινήματα 1768-2004, εκδ. Σαββάλας 2007.
-Ι. Α. Μποτετζάγιας: ΜΚΟ και Κοινωνία Πολιτών, μια προβληματική σχέση: η περίπτωση των ελληνικών Μη Κυβερνητικών Περιβαλλοντικών Οργανώσεων, Ελληνική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης, τευχ. 27, Μάιος 2006.
-Μ. Ψημίτης: Εναλλακτικά κοινωνικά κινήματα: η αναζήτηση του εφικτού ανάμεσα σε υποκειμενικές ανάγκες και κρατικές πολιτικές, Ελληνική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης, τευχ. 8, Νοέμβριος 1996.
-Κ. Δοξιάδης: Ουτοπία και ηθική: τα κοινωνικά κινήματα στη σύγχρονη ιδεολογία, Ελληνική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης, τευχ. 8, Νοέμβριος 1996.
-Μ. Παντελίδου Μαλούτα: Φεμινιστικό κίνημα, φεμινιστική θεωρία και ιδιότητα του πολίτη, Ελληνική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης, τευχ. 8, Νοέμβριος 1996.
-Σ. Αλεξανδρόπουλος: Θεωρίες για τη συλλογική δράση και τα κοινωνικά κινήματα, Κριτική, Αθήνα 2001.
-Ν. Σερντεδάκης: Στην καρδιά των κοινωνικών κινημάτων: μια κριτική ανάγνωση της σύγχρονης θεωρίας, Το Βήμα των Κοινωνικών Επιστημών, τόμος ΣΤ, τευχ. 24, 1998.
-Μ. Ψημίτης: Εισαγωγή στα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα, Ατραπός, Αθήνα 2006.
-Μ. Ψημίτης: Κοινωνικά κινήματα στην καθημερινή ζωή: Ταυτότητα, αλληλεγγύη και προεικόνιση σε σύγχρονες «κοσμοπολίτικες κοινότητες», Θεσσαλονίκη 2017.
– ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ (NEVEU ERIK 2010)   κ.ά.
==================================

Nazis – Γερμανία πριν από 80 χρόνια, (1928) :

«… Μια επιδημία τρέλας είχε εξαπλωθεί στη χώρα. Την αισθάνθηκα σε δύο ξεχωριστές, φαινομενικά άσχετες
περιπτώσεις.
Μια νύχτα ο Μίντσενμπεργκ, μερικοί άλλοι φίλοι και εγώ μεταμφιεστήκαμε και, με πλαστά πιστοποιητικά,
παρακολουθήσαμε την πιο εκπληκτική τελετή που έχω δει ποτέ. Πραγματοποιήθηκε στο δάσος του Γκρούνβαλντ,
κοντά στο Βερολίνο.
Πίσω από μια συστάδα δέντρων, στη μέση του δάσους, εμφανίστηκε μια παράξενη πομπή. Οι πορευόμενοι
άνδρες και γυναίκες φορούσαν λευκούς χιτώνες και στεφάνια από ιξό, το τελετουργικό φυτό των δρυίδων. Στα
χέρια τους κρατούσαν πράσινα κλαδιά. Ο ρυθμός τους ήταν αργός και τελετουργικός. Πίσω τους, τέσσερις άνδρες
μετέφεραν έναν αρχαϊκό θρόνο στον οποίο καθόταν ένας άνθρωπος που αναπαριστούσε το θεό του πολέμου, τον
Βόταν. Ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν άλλος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πάουλ φον Χίντεμπουργκ!
Ντυμένος με αρχαία ενδυμασία, ο Χίντεμπουργκ ύψωσε μια λόγχη στην οποία ήταν χαραγμένα δήθεν μαγικά
γράμματα του ρουνικού αλφάβητου. Το κοινό, εξήγησε ο Μίντσενμπεργκ, εκλάμβανε τον Χίντεμπουργκ ως
μετενσάρκωση του Βόταν. Πίσω από τον Χίντεμπουργκ εμφανίστηκε ένας άλλος θρόνος, τον οποίο κατείχε ο
Στρατάρχης Λούντεντορφ, ο οποίος εκπροσωπούσε τον θεό του κεραυνού, Τορ. Πίσω από τον «θεό» συνωστιζόταν
ένας συρμός πιστών που αποτελούνταν από διακεκριμένους χημικούς, μαθηματικούς, βιολόγους, φυσικούς και
φιλοσόφους. Όλα τα πεδία της γερμανικής «κουλτούρας» εκπροσωπήθηκε στο Γκρούνβαλντ εκείνο το βράδυ.
Η πομπή σταμάτησε, και άρχισε η τελετή. Για αρκετές ώρες, η ελίτ του Βερολίνου τραγουδούσε και κραύγαζε
προσευχές και τελετές από το βαρβαρικό παρελθόν της Γερμανίας. Εδώ ήταν η απόδειξη, αν κάποιος τη χρειάζεται,
της αποτυχίας δύο χιλιάδων ετών ρωμαϊκού, ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού. Δυσκολευόμουν να πιστέψω
ότι αυτά που έβλεπα συνέβαιναν μπροστά στα μάτια μου.Κανείς ανάμεσα στους γερμανούς αριστερούς φίλους μου
δεν μπορούσε να μου δώσει κάποια ικανοποιητική εξήγηση για την παράξενη αυτή διαδικασία. Αντ’ αυτού,
προσπάθησαν να ξεμπερδέψουν κοροϊδευτικά, αποκαλώντας τους συμμετέχοντες «τρελούς». Ως σήμερα,
προβληματίζομαι με τη συλλογική τους έλλειψη αντίληψης. Ενθυμούμενος αυτό το όργιο στεγνής μέθης και
ντελίριου, στάθηκε αδύνατο να φανταστώ και τον ελάχιστα ευαίσθητο θεατή να αντιπαρέρχεται ό,τι είχα δει μόνο
ως μια ακίνδυνη μασκαράτα.

Λίγες μέρες αργότερα, είδα τον Αδόλφο Χίτλερ να απευθύνεται σε μια μαζική συγκέντρωση στο Βερολίνο,  […]».

(«…Μια επιδημία τρέλας είχε εξαπλωθεί στη χώραΒερολίνο 1928«Από το ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ “ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ”,

του Diego Rivera, μετάφραση: Χρήστος Κεφαλής …αποσπάσματα από το κείμενο του μεξικανού ζωγράφου. Περιέχεται στο: My Art, my Life: an autobiography, Dover 1991- αναφέρεται στην επίσκεψή του στο Βερολίνο του 1928 και τη «γνωριμία» του με τον Χίτλερ).

—————————————————————

Φωνές από την Βαϊμάρη,  Albert_Einstein,_Sigmund_Freud,_Ernst_Junger…. (εκδ.Ύψιλον, 2011).

– Οι κυνηγοί των Ναζί: Η καταδίωξη των εγκληματιών του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου, Andrew Nagorski (εκδ. Μεταίχμιο 2016).

Οι αποκρυφιστικές ρίζες του ναζισμού, Nicholas Goodrick-Clarke (εκδ. Περισκόπιο 2006).

Στην κόλαση των δύο πολέμων– Ευρώπη, 1914-1949, Ian Kershaw (εκδ. Αλεξάνδρεια 2016).

—————–

Η μαύρη βίβλος της Χρυσής Αυγής-Ντοκουμέντα από την ιστορία και τη δράση μιας ναζιστικής ομάδας. (εκδ. Πόλις 2012).- Φασισμός και δημοκρατία (εκδ.Νήσος 2014).

Ο εχθρός, το αίμα, ο τιμωρός -Αναλύοντας δεκατρείς λόγους του «αρχηγού» της Χρυσής Αυγής (εκδ. Νήσος 2015).

Η εθνικιστική λύση της Χρυσής Αυγής -Κρίση του έθνους-κράτους και άνοδος της άκρας δεξιάς στην Ελλάδα (εκδ. Επίκεντρο 2015).

Η ναζιστική εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή -Συλλογικό έργο (Πρωτοβουλία Δικηγόρων για την Πολιτική Αγωγή του Αντιφασιστικού Κινήματος, 2015).

9+1 σκηνές από την ιστορία της ελληνικής ακροδεξιάς που ρίχνουν φως στην άγνωστη Χρυσή Αυγή (XYZ Contagion 2014).

Η φρίκη μιας παρωδίας 

-Τρεις ομιλίες για τη «Χρυσή Αυγή« (εκδ.Άγρα 2013).

==================================

Δικτατορία 1967-1974

»Πάλιν ημείς θα είμεθα οι νικηταί. Το κράτος, το έθνος, η υγιής κοινωνία«, …εγκύκλιος της Ι’ Εκπαιδευτικής Περιφέρειας προς διευθυντές και καθηγητές Γυμνασίων (Σέρρες), 1η Οκτωβρίου 1968, ο εθνικιστικός σκοταδισμός που εφαρμόστηκε στα σχολεία κατά τη διάρκεια της χούντας,

[…ΕΡΤ- αρχείο ], …Μπουμπουλίνας 18,

…Βαρβαρότητα στην Ελλάδα 1967-69 («Barbarism in Greece», Walker and Company, New York 1970 – Amnesty International Report, 27 January 1968),

…Γράμμα από τη φυλακή για τους ευρωπαίους,

—————-

…Θεοδόση Θεοδοσόπουλου «Η ανατομία μιας δικτατορίας 1967-1974»:  youtube.com/watch?v=yTNYoaPTjH0

…Μίκα Χαρίτου-Φατούρου– μια συνέντευξη:  youtube.com/watch?v=L2J9B1VvPdY

…Αναφορά μνήμης και καταγραφής, …Τα αξέχαστα και τα λησμονημένα, …φοιτητές και δικτατορία,

…Πολιτικές πρακτικές –ιδεολογικός λόγος -αντίσταση, …Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα,

————————–

… «Η καλλιέργεια της Εθνικής και χριστιανικής συνειδήσεως των μαθητών είναι ο πρώτος και μέγιστος στόχος της σχολικής εργασίας» (αριθ. εγκ.1930/38(I)/27-9-67),

Μεταξική προπαγάνδα και νεολαία 1936-1940,

…Παιδεία στα χρόνια της δικτατορίας 1936-1940,

…Λογοτεχνία και πολιτική στον Μεσοπόλεμο-Τα λογοτεχνικά περιοδικά της Αριστεράς: 1924-1936,

επαγγελματίες στρατιωτικοί υπό αυταρχικά καθεστώτα …,

—————————————-

…Μια παράδοξη αποκοτιά, …Από τα Τάγματα στους συνταγματάρχες,

…Μια χούντα, μα ποια χούντα; …Οι γέροι της δικτατορίας,

…Τα ξεχασμένα σκάνδαλα της «εθνοσωτήριου»: εφτά χρόνια αρπαχτή,

…Οι 12 μήνες που  δεν άλλαξαν τον κόσμο,

…»Η κληρονομιά ενός δικτάτορα«.

==================================

Ρατσισμός – «φυλετική» («συνέχεια») – Science for the People

…Taking race out of human genetics (Science 2016), Removing Race from Human Genetic Research (2016),

…Η γενετική δεν αποδέχεται την ύπαρξη ανθρώπινων φυλών,

…(2014) Κ.Β. Κριμπάς, Σκέψεις για την καταγωγή των Ελλήνων,

…(2014) Ευγονισμός, ρατσισμός στην Ελλάδα και εθνική ταυτότητα (Κριμπάς Κ.B.),

…Κ.B. Κριμπάς, “Η διάδοση του Δαρβινισμού στην Ελλάδα: Πρόσληψη και διαμάχες,” (Επιστήμη & Θρησκεία: Mια περίπλοκη σχέση, Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης (ΕΚΤ), 31-Jan-2017).

– ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΥΛΕΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ (1985) [Κοινωνικός Δαρβινισμός– “Επιστημονικός” Ρατσισμός]

[ Umberto Eco –  Η ‘μη ανεκτικότητα‘ ]

———————————————————-

…’Η ιδεολογία και οι πρακτικές της Χρυσής Αυγής στο φως της ψυχαναλυτικής θεωρίας’ (Πάντειον Πανεπιστήμιο),

…’Η διάδοση του ακροδεξιού λόγου στο σχολείο σε εποχή κρίσης: αν και πώς ενσωματώνεται στο λόγο των μαθητών‘ (Πάντειον Πανεπιστήμιο),

———————————————————

Jacquard, Albert, Παγίδες και απειλές της επιστήμης. Τα ερωτήματα ενός γενετιστή, εκδ. Δρομέας 1999,

[…] προορισμός της εκπαίδευσης είναι η διάπλαση φωτισμένων ανθρώπων, πράγμα που κάνει αναγκαία, όπως επιθυμούσε ο Bachelard, μια «Κοινωνία φτιαγμένη για το σχολείο και όχι ένα σχολείο φτιαγμένο για την Κοινωνία».(Albert Jacquard, Η κληρονομιά της Ελευθερίας, Από την ζωικότητα στην ανθρωποσύνη, εκδ. Ράππα 1992, βλπ.σχετικά σελ.214-220).

…Κ.Β.Κριμπάς, Οι αλλαγές των εξελικτικών θεωριών τα τελευταία διακόσια χρόνια,

—————————————————————–

Confusions About Human Races, by R.C. Lewontin 2006,

…Race in ‘human taxonomy’ – the science of classifying organisms – has a long, disgraceful history,

—————————————————————–

…’Εμείς και οι ‘άλλοι’, οι διαφορετικοί, οι ξένοι: η σύγκρουση στο συμβολικό‘ (στο: Ίδρυμα Σάκη Καράγιωργα (επιμ.) Κοινωνικές Ανισότητες και Κοινωνικός Αποκλεισμός, 1998),

…’Από το μύθο της «φυλής» στη βαρβαρότητα τον ρατσισμού‘ (Τετράδια: πολιτικού διαλόγου έρευνας και κριτικής),

‘Ο ρατσισμός σήμερα’, (Τσουκαλάς, Κωνσταντίνος),

…Μερικές σκέψεις σχετικά με την παράσταση του «άλλου» και το φαινόμενο του ρατσισμού στην ελληνική κοινωνία (Επιθεώρηση Κοινωνικών Ερευνών 2000),

———————————————–

/ …Jacques Ranciere, Ρατσισμός: Ένα Πάθος από τα Πάνω,

/ …Etienne Balibar, Immanuel Wallerstein, Φυλή-έθνος-τάξη-οι-διφορούμενες-ταυτότητες.pdf (εκδ. ο Πολίτης 1991),

/ …δεν υπάρχουν «φυλές» σύμφωνα με τα βιολογικά δεδομένα, αλλά κατασκευάζονται από τις ρατσιστικές αντιλήψεις κατά τις κοινωνικές πρακτικές. (Stuart Hall, 1989) […],

/ …Είναι απαραίτητο να αναλύουμε το ρατσισμό όχι ως αυθαίρετο παραλήρημα ή ως προκατάληψη που συντηρείται από την άγνοια, αλλά […] ως σκέψη ικανή να παράγει έννοιες συνδεδεμένες με το πραγματικό. […] (E.Balibar),

/ …»Τα πιο φονικά κράτη είναι αναγκαστικά και τα πιο ρατσιστικά«. Το φαινόμενο του ναζισμού είναι ενδεικτικό για την συμπαράθεση πειθαρχικής εξουσίας, βιοεξουσίας αλλά και της παλαιάς κυριαρχικής εξουσίας της θανάτωσης.(βλπ. Michel Foucault, Για την Υπεράσπιση της Κοινωνίας, εκδ. Ψυχογιός 2002, σελ. 316),

—————————–

…  Science for the People / ..building a social movement around progressive and radical perspectives on science and society.

==================================

MAY ’68. Situationist International (I.S.) – M.Foucault/ Deleuze & Guattari

“The strategic adversary is fascism… the fascism in us all, in our heads and in our everyday behavior, the fascism that causes us to love power, to desire the very thing that dominates and exploits us.”

(A) ‘Anti-Oedipus’ …Mια εισαγωγή στη μη-φασιστική ζωή (Michel Foucault)

Ο σημαντικότερος εχθρός σήμερα είναι ο φασισμός: όχι μόνο ο ιστορικός φασισμός των Hitler και Mussolini ο οποίος υπήρξε ικανός να κινητοποιήσει και να χρησιμοποιήσει την επιθυμία των μαζών τόσο αποτελεσματικά, αλλά: ο φασισμός μέσα σε όλους εμάς, μέσα στα κεφάλια μας και μέσα στην καθημερινή μας συμπεριφορά, ο φασισμός που γίνεται η αιτία για να αγαπάμε την εξουσία, για να επιθυμούμε εκείνο ακριβώς το πράγμα το οποίο κυριαρχεί πάνω μας και μας εκμεταλλεύεται.

Πώς θα αποφύγουμε τον εκφασισμό ειδικά όταν πιστεύουμε για τον εαυτό μας ότι είναι επαναστάτης μαχητής; Πώς θα απαλλάξουμε το λόγο μας και τις πράξεις μας, τις καρδιές μας και τις απολαύσεις μας από τον φασισμό που είναι βαθιά ριζωμένος στη συμπεριφορά μας;

Ίσως κάποιες θεμελιώδεις αρχές, «οδηγίες για την καθημερινή ζωή» του καθενός μας, θα μπορούσαν να συνοψιστούν και ως εξής: (*)

(1) ελευθερώστε την πολιτική πράξη από όλη την συγκεντρωτική και ολοκληρωτική παράνοια.

(2) αναπτύξτε τη δράση, τη σκέψη και τις επιθυμίες μέσα από τον πολλαπλασιασμό, την αντιπαράθεση και τη διάζευξη, και όχι μέσω της υποδιαίρεσης και της πυραμιδικής ιεράρχησης.

(3) αποσύρετε την αφοσίωση από τις παλαιές κατηγορίες του Αρνητικού (νόμος, όριο, ευνουχισμός, έλλειψη, χάσμα) τις οποίες για τόσο καιρό η Δυτική σκέψη είχε καταστήσει ιερές, ως μορφές εξουσίας και τρόπους επαφής με την πραγματικότητα. Προτιμήστε ό,τι είναι θετικό και πολλαπλό, τη διαφορά έναντι της ομοιομορφίας, τις ροές έναντι των ενοτήτων, τις ευμετάβλητες διευθετήσεις έναντι των συστημάτων. Πιστέψτε το πως ό,τι είναι παραγωγικό δεν είναι στατικό αλλά νομαδικό.

(4) μην σκέφτεστε πως κάποιος πρέπει να είναι θλιμμένος προκειμένου να είναι μαχητής, ακόμη και εάν εκείνο το οποίο κάποιος αντιπαλεύει είναι απεχθές. Είναι η σύνδεση της επιθυμίας με την πραγματικότητα (και όχι η υποχώρησή της στις μορφές της αντιπροσώπευσης) που κατέχει επαναστατική δύναμη.

(5) μην χρησιμοποιείται τη σκέψη προκειμένου να θεμελιώσετε μια πολιτική πρακτική στην Αλήθεια, ούτε την πολιτική δράση προκειμένου να αμφισβητήσετε, ως απλή εικασία, μια γραμμή σκέψης. Χρησιμοποιήστε την πολιτική πρακτική ως έναν ενισχυτή της σκέψης, και την ανάλυση ως έναν πολλαπλασιαστή των μορφών και των περιοχών για την παρέμβαση της πολιτικής δράσης.

(6) μην απαιτείτε από την πολιτική να αποκαταστήσει τα “δικαιώματα” του ατόμου, όπως αυτά τα όρισε η φιλοσοφία. Το άτομο είναι το προϊόν της εξουσίας. Αυτό το οποίο χρειάζεται είναι η “απο-εξατομίκευση” μέσω του πολλαπλασιασμού και της μετατόπισης, μέσω ποικίλων συνδυασμών. Η ομάδα δεν πρέπει να είναι ο οργανικός δεσμός που ενοποιεί ιεραρχημένα άτομα, παρά μια σταθερή γεννήτρια “απο-εξατομίκευσης”.

(7) μην ερωτευτείτε την εξουσία.  [Εισαγωγή του M. Foucault στον Αντι-Οιδίποδα των Deleuze & Guattari]

(*) “Preface to Anti-Oedipus”, First appeared in French 1976. Βρίσκεται στο: M. Foucault: Essential Works 1954-1984, vol.3 Power, J.D. Faubion [ed.], Penguin Books 2002, σελ. 106-110.

(B) M.Foucault – Η διείσδυση του φασισμού στις μάζες: «Αγάπη για τον Κύριο»…

—————————————————————

(C) (May – 60’s / 70’s)    Situationist International Anthology

Ινστιτούτο Σύγχρονης Τέχνης (ICA), Λονδίνο, 1961

Είναι αδύνατο να ξεφορτωθούμε έναν ολόκληρο κόσμο χωρίς ν’ απαλλαγούμε από το γλωσσικό σύστημα που τον κρύβει και τον διασφαλίζει, χωρίς να ξεγυμνώσουμε την, αλήθεια του. […] Οι λέξεις απέχουν από τις ιδέες ένα μόνο βήμα κι αυτό το βήμα πάντα το κάνει η εξουσία και οι στοχαστές της. […]

Conversation with Raoul Vaneigem

I refuse to cultivate any relationship whatsoever with people of power. I agree with the Zapatistas from Chiapas who want nothing to do with either the state or its masters, the multinational mafias. I call for civil disobedience so that local communities can form, coordinate, and begin self-producing natural power, a more natural form of farming, and public services that are finally liberated from the scams of government by the Left or the Right. On the other hand, I welcome the appeal by Chamoiseau, Glissant, and their friends for the creation of an existence in which the poetry of a life rediscovered will put an end to the deadly stranglehold of the commodity.
-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-
Situationist International (IS) – photographs

Watch Out for Manipulators! Watch Out for Bureaucrats!

Απόσπασμα απ’ τον Μάη του 1968

RaoulVaneigem’s The Revolution of Everyday Life – classic Situationist text,

Raoul Vaneigem : …»η βίβλος των ηδονών» (PDF online),

Raoul Vaneigem : για μια κοινωνία του ζώντος:
 Εξωθώντας στα άκρα μια διαδικασία μη
παραγωγικής οικονομικής συσσώρευσης, ο
εμπορευματικός ολοκληρωτισμός διέδωσε σε
ολόκληρο τον πλανήτη ένα σύστημα διαφθοράς και
τρόμου, το οποίο η επιχειρηματική ατολμία κάποιων
σικελικών χωριών έκανε γνωστό με το όνομα
μαφία. … Χωρίς να νοιάζονται για το μακροπρόθεσμο
[οι κερδοσκόποι], αντλούν ένα άμεσο κέρδος από το
κοινωνικό χάος που προκαλεί η εξαθλίωση, η
ανεργία, η αβεβαιότητα της επιβίωσης και αυτή η
έμμονη ιδέα του χρήματος πάση θυσία, που φθείρει
την σκέψη και τα ήθη από την ανώτερη μέχρι την
κατώτερη βαθμίδα της αξιοθρήνητης κοινωνικής
κλίμακας. … Αντί να θέσουν εκτός μάχης αυτό το
σκυλολόϊ, βλέπουμε τους περισσότερους ανθρώπους
να συγκατανεύουν στα βδελυρά τους ψέματα, να
αποδέχονται τις μειώσεις των μισθών, να σκύβουν
το κεφάλι υπό την απειλή της ανεργίας, να
βυθίζονται στην απόγνωση, να ζητωκραυγάζουν
δημαγωγούς … να παριστάνουν τους ξαπλωμένους
σκύλους βγάζοντας μπόλικα γρυλλίσματα, αντί να
πεταχτούν επάνω και να αποτολμήσουν την
περιπέτεια της ζωής και της επιθυμίας. … Θα πρέπει
να το επαναλάβουμε: ο μοναδικός μας πλούτος είναι η
ζωή, μια ζωή που εξευγενίζεται αδιάκοπα από την
πρόοδο της ανθρώπινης ευαισθησίας και ευφυΐας….
Ο αγώνας μας δεν έχει πλέον ως σκοπό να
επιβιώσουμε μέσα σε μια κοινωνία αρπακτικών,
αλλά να ζήσουμε ανάμεσα στους ζωντανούς.
-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠——–

– «Κυρίες και Κύριοι, η ταινία που σας προβάλλουμε απόψε, είναι μια ταινία βαθιά ερωτική

μια ταινία πρωτόγνωρης έως σήμερα τόλμης που θα μείνει στην ιστορία του κινηματογράφου!»

– May ‘68 Gallery – Philip Gras / …Στην καρδιά του Μάη του ’68

– Raul Vaneigem: Γενική Διακήρυξη των δικαιωμάτων του Ανθρώπινου Όντος

/ Άρθρο 10. β. 3.
Κάθε ανθρώπινο ον έχει δικαίωμα να υποκαταστήσει τις κρατικές κυβερνήσεις
με μια ομοσπονδία μικρών τοπικών συλλογικοτήτων όπου η ποιότητα των
ατόμων εγγυάται την ανθρωπιά των κοινωνιών.

1. Η απανθρωπιά δεν συζητιέται, απορρίπτεται.
Καμιά πλειονότητα δεν έχει την εξουσία να επιβάλλει τα διατάγματα της βαρβαρότητας.
Η ανθρώπινη επιλογή ενός μόνου προσώπου έχει μεγαλύτερο βάρος από την απάνθρωπη απόφαση πολλών.
Η ποιότητα της ζωής καταργεί τη δικτατορία του αριθμού και του ποσοτικού.

Σχόλιο,

Πάει  καιρός που η αποφασιστικότητα ενός μόνο ανθρώπου απέδειξε ότι είχε την δύναμη να εκθρονίσει τους τυράννους και να καταδικάσει την αυθαιρεσία τους, και μάλιστα να εκμηδενίσει τις καταπιέσεις τις οποίες υποστήριζε καλύτερα το έθιμο.
Αυτό που είναι επαληθευμένο για την άρνηση των δεσποτισμών αρχίζει σήμερα να είναι αληθινό για την κατασκευή των καταστάσεων, ευνοϊκών για την εκλέπτυνση και την άνθιση του έμβιου.
Οι συνασπισμοί των πολιτών, τους οποίους γέννησε ο εμπορευματικός ιμπεριαλισμός παντού στον κόσμο, έθεσαν τις βάσεις μιας άμεσης δημοκρατίας όπου ο πολίτης πρέπει τώρα να αφήσει χώρο στο συγκεκριμένο άτομο.
Είναι καιρός η πάλη ενάντια στην απανθρωπιά να παραχωρήσει την θέση της σε προστάγματα κοινωνίας, όπου ο εξανθρωπισμός του κόσμου γίνεται ένα με τον ατομικό εξανθρωπισμό.
Οι ομαδοποιήσεις βάσει κοινών ενδιαφερόντων, οι συνεταιρισμοί πάθους και αρμονίας τους οποίους φαντάστηκε ο Φουριέ είχαν το ελάττωμα να έχουν συλληφθεί κάτω από την επήρεια ενός καπιταλισμού σε πλήρη άνθιση και του οποίου η δημιουργική φλόγα φώτιζε ακόμη τις προσδοκίες του μέλλοντος.
Η παρακμή της οικονομίας της εκμετάλλευσης και η φανερή χρεοκοπία των διάφορων κυβερνήσεων – από τον δεσποτισμό ως την κοινοβουλευτική δημοκρατία – αποκλείουν στο εξής όλες της μορφές κοινωνικής οργάνωσης που εφαρμόστηκαν από την αγροτική επανάσταση έως τις μέρες μας. Τα συμφύρματα ατόμων που είναι απογυμνωμένα από τις χαρές της ζωής, καταδικασμένα να ζουν σε κατάσταση αγέλης, υποβαθμισμένα, υπό το πρόσχημα του πολιτισμού, στην άθλια μοίρα των ζώων, ανήκουν στο παρελθόν.
Είμαστε αποφασισμένοι να μην ακολουθήσουμε πλέον κανέναν από τους δρόμους που οδηγούν στα συγκεντρωτικά σύμπαντα των κυρίων και των δούλων. Ο νόμος του αριθμού μετατρέπει τον καθένα σε τυφλό αντικείμενο ενός ουρανόπεμπτου λογιστηρίου, που κυβερνάει την δυστυχία. Η ποσοτική κρετινοποίηση χρησιμοποίησε πάντα τη δημοκρατία για να τη συνθλίψει κάτω από τις χειρότερες δικτατορίες.
Ο πολλαπλασιασμός των μικρών κοινωνικών δομών, όπου η γνώση των όντων και των πραγμάτων ευνοεί την ποιότητα των σχέσεων, φαίνεται να ανταποκρίνεται καλύτερα στο πρόσταγμα για μια κοινωνία με ανθρώπινη κλήση.
Όπου υπάρχει μια θεμελιώδεις συμφωνία για την απόλυτη κυριαρχία της ζωής, όλες οι συζητήσεις είναι επιτρεπτές. Η αισθητή νόηση εξευτελίζει το αγελαίο πνεύμα. Το ανθρώπινο υπερτερεί του αριθμού και εξουσιοδοτεί να θεωρηθεί μηδενική και μη τελεσθείσα κάθε ανθρώπινη απόφαση, έστω κι αν λήφθηκε από την πλειοψηφία των φωνών.

ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΤΑ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ, ΓΙΑ ΟΠΟΙΑ ΜΑΖΙΚΗ ΠΡΟΣΧΩΡΗΣΗ ΚΙ ΑΝ ΚΑΜΑΡΩΝΟΥΝ.  (Raul Vaneigem)
-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠-⁠

– L.Althusser, «Μάης ‘φοιτητικός’ ή εργατικός;», Μετάφρ. Άγγελος Ελεφάντης, Ο πολίτης 91 (1988), 34-41. (Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας).

– Βέικος, Θεόφιλος, «Η εξέγερση των σπουδαστών του ’68». Αντί 373 (1988), 38-40. (Πάντειον Πανεπιστήμιο, Αρχείο Ψηφιοποιημένων Περιοδικών).

– «η χρήση των εικόνων«.

Situationist International
http://www.youtube.com/watch?v=2SvdWk8zRrI

Guy Debord : …του Anselm Jappe

Guy Debord -⁠ Society of the Spectacle
http://www.youtube.com/watch?v=CV6k_SKkHKQ&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=nmylN5f2f74&playnext=1&list=PL4719994810A415A5&feature=results_main

( περιοδικό αληthεια και Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, Ιανουάριος 2018 )

Ταινίες για τον Μάη:

  • Le Jolie Mois de Mai,
  • Un film comme les autres, του Jean-Luc Godard (1968).
  • Mai 68, του Gudie Lavaetz
  • Le soulevement de la jeunesse-Mai 68, του Maurice Lemaitre (1968)
  • Grands soirs et Petits Matins, του William Klein (1978)
  • Le droit a la parole, του Michel Andrieu (1978)
  • Oser lutter, oser vaincre, του Jean-Pierre Thorn (1969)
  • Mourir à trente ans, του Romain Goupil. (1982).
  • Mai 68, La belle ouvrage, του Jean-Luc Magneron (2007).

==================================

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Ginsberg A., …Keruak J., …Kundera M., …Miller H., …Anais Nin,

Galeano E., …Marquez G.G., …Borges J.L. …dos Passos J., …E. Sabato,

Greene G., …Steinbeck J., …Hammett D., …Artaud A., …Umberto Eco, …Mann T.,

Hesse H., …Arrabal F., …Calvino I., …A.Ribacov, …V.Serge, …A. Solzhenitsyn,

Mayakovsky v., …Koestler A., …Shalamov v., …Bernard-⁠Marie Koltés, …Julian Beck,

…J. Beckett, …Jonathan Coe, …F. Pessoa, …Anton Pavlovich Chekhov, …William Shakespeare,

– Κουλτούρες της νύχτας- Νυχτερινές περιηγήσεις στις ιστορίες παράβασης από το μεσαίωνα μέχρι σήμερα.

—————————————
 – Ιστορία της θεωρίας της λογοτεχνίας: Μοντερνισμός και νέα κριτική.
– Ιστορία της θεωρίας της λογοτεχνίας: Ιστορικές, φιλοσοφικές και ψυχολογικές όψεις της θεωρίας της λογοτεχνίας στον 20ό αιώνα.
– Μεταμαρξιστικά ρεύματα στην αισθητική και στη θεωρία της λογοτεχνίας.
– Η απόλαυση του κειμένου (Rolan Barthes).
—————————-
– Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών από το 18ο αιώνα μέχρι το 1935. [ περιοδικά ].
Το κιβώτιο (Μυθιστόρημα) Άρης Αλεξάνδρου.
==================================

Έθνη και εθνικισμός – ..’διανοούμενοι και εξουσία’ – ..η εικόνα του ‘άλλου’ (σχολικά εγχειρίδια/ ‘εθνική & θρησκευτική αγωγή’).

1. Έθνη και εθνικισμός (Ernest Gellner).

2. Έθνη και εθνικισμός από το 1780 μέχρι σήμερα (E.J. Hobsbawm).

3. Έθνος, κράτος, εθνικισμός. Επιστημονικό συμπόσιο, 21 και 22 Ιανουαρίου 1994.

4. Φαντασιακές κοινότητες. Στοχασμοί για τις απαρχές και τη διάδοση του εθνικισμού (B. Anderson).

5. Ο εθνικισμός και η άνοδος της ακροδεξιάς (Άννα Φραγκουδάκη) – Τι είν’ η πατρίδα μας; Εθνοκεντρισμός στην εκπαίδευση.

6. Μεταμορφώσεις του εθνικισμού. Επιτελέσεις της συλλογικής ταυτότητας στην Ελλάδα.

7. Εθνικισμός (E. Kedourie) και: Smith, A. Εθνική ταυτότητα. …

8. Δεμερτζής Ν., Ο λόγος του εθνικισμού. Αμφίσημο σημασιολογικό πεδίο και σύγχρονες τάσεις.

9. Δοξιάδης Κ., Εθνικισμός, ιδεολογία, μέσα μαζικής επικοινωνίας.

10. Λέκκας Π., Το παιχνίδι με τον χρόνο. Εθνικισμός και νεωτερικότητα.

11. Ozkirmli U., Θεωρίες του εθνικισμού. Μια κριτική προσέγγιση.

(a) The Nationalism Project , http://www.nationalismproject.org (επιστημονική μελέτη του εθνικισμού).

(b) Επιστημονικά περιοδικά: ..Nations and Nationalism, ..Studies in Ethnicity and Nationalism, ..Nationalism and Ethnic Politics, ..National Identities, ..Nationalities Papers.

——————————————————–

Emma Goldman : Τι είναι ο πατριωτισμός; (ομιλία στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια, 1908)

«…Ο εθνικισμος δεν ειναι η αφυπνιση μιας παλαιας, λανθανουσας, υπνωτουσας δυναμης, οπως παρουσιαζει τον εαυτο του. Ειναι στην πραγματικοτητα δημιουργημα μιας νεας μορφης κοινωνικης οργανωσης. Οι εθνικισμοι βασιζονται σε κρατικα προστατευομενες κυριαρχες κουλτουρες, που εσωτερικευονται βαθια μεσω της κρατικης εκπαιδευσης […]   Οι πολεμιοι του εθνικισμου που αντιμαχονται το πολιτικο κινημα αλλα αποδεχονται σιωπηρα την υπαρξη των εθνων, ειναι κοντοφθαλμοι. Τα εθνη ως φυσικη, ελεω θεου ομαδοποιηση των ανθρωπων, ως εμφυτο πολιτικο πεπρωμενο που αναμενει την πραγματωση του για πολυ καιρο, ειναι μυθος. Ο εθνικισμος αλλοτε παιρνει προϋπαρχουσες κουλτουρες και τις μετατρεπει σε εθνη, αλλοτε τις επινοει, αλλοτε τις εξαλειφει […]   Τα εθνη δεν ειναι εγγεγραμμενα στη φυση των πραγματων, δεν συνιστουν την πολιτικη εκφραση της φυσικης ταξης. Τα εθνικα κρατη δεν ειναι η εκδηλωση του υψιστου πεπρωμενου των πολιτισμικων συλλογικοτητων […]   Προκειται για ισχυροτατη ταση για συγκροτηση νεων μοναδων που ανταποκρινονται στις αρχες του νεου καταμερισμου εργασιας, αν και χρησιμοποιουν ως πρωτη υλη τις πολιτισμικες, ιστορικες και αλλες κληρονομιες του πριν απο τα εθνη [προκαπιταλιστικου] κοσμου… [και τις χρησιμοποιουν] πολυ επιλεκτικα, πολυ συχνα δε τις τροποποιουν ριζικα […]   [Τα εθνη] δεν συνιστουν την ανθρωπινη κατασταση καθαυτη, αλλα απλως τη βιομηχανικη [καπιταλιστικη] εκδοχη της… Ειναι ο εθνικισμος που δημιουργει τα εθνη, οχι το αντιστροφο…[…]», (Ernest Gellner: NATIONSANDNATIONALISM, 1983)

Erich Fromm: Σαδομαζοχιστικός χαρακτήρας και εξουσία.

Erich Fromm: Αυθεντια και οικογενεια, 1936.

———————————————————-

“Μανιφέστο του Μετα-φουτουρισμού”:  1. Θέλουμε να τραγουδήσουμε τον κίνδυνο του έρωτα, την καθημερινή δημιουργία μιας γλυκιάς ενέργειας που ποτέ δεν είναι διασκορπισμένη.

2. Τα ουσιώδη στοιχεία της ποίησης μας θα είναι η ειρωνεία, η τρυφερότητα και η εξέγερση.

3. Η ιδεολογία και η διαφήμιση έχουν εξυψώσει τη μόνιμη κινητοποίηση των παραγωγικών και νευρικών ενεργειών της ανθρωπότητας προς την κατεύθυνση των κερδών και του πολέμου. Θέλουμε να εξυψώσουμε την τρυφερότητα, τον ύπνο και την έκσταση, την λιτότητα των αναγκών και την ευχαρίστηση των αισθήσεων.

4. Δηλώνουμε ότι το μεγαλείο του κόσμου έχει εμπλουτιστεί με μία νέα ομορφιά: την ομορφιά της αυτονομίας. Κάθε μία στο ρυθμό της· κανείς δεν πρέπει να περιορίζεται σε πορεία με ομοιόμορφο βήμα. […]

8. Είμαστε στο έσχατο ακρωτήρι των αιώνων … πρέπει να κοιτάξουμε πίσω για να θυμηθούμε την άβυσσο της βίας και του τρόμου που η στρατιωτική επιθετικότητα και η εθνικιστική άγνοια είναι σε θέση να ξυπνήσει οποιαδήποτε στιγμή στο χρόνο. Έχουμε ζήσει στο στάσιμο χρόνο της θρησκείας για πολύ καιρό. […]

9. Θέλουμε να γελοιοποιήσουμε τους ηλίθιους που διέδωσαν το λόγο του πολέμου: τους φανατικούς του ανταγωνισμού, τους φανατικούς των γενειοφόρων θεών που υποκινούν σφαγές, τους φανατικούς που τρομοκρατούνται από την αφοπλιστική θηλυκότητα που ανθίζει σε όλους μας.

10. Απαιτούμε η τέχνη να μετατραπεί σε μια δύναμη μεταβολής της ζωής. Αναζητούμε να καταργήσουμε το διαχωρισμό μεταξύ ποίησης και μαζικής επικοινωνίας […]

11. Θα τραγουδήσουμε τα μεγάλα πλήθη που μπορούν να απελευθερωθούν επιτέλους από τη δουλεία της μισθωτής εργασίας και μέσω της αλληλεγγύης θα εξεγερθούν κατά της εκμετάλλευσης. Θα τραγουδήσουμε για τον άπειρο ιστό της γνώσης και της εφεύρεσης, της άυλης τεχνολογίας που μας ελευθερώνει από τη φυσική στέρηση. Θα τραγουδήσουμε το επαναστατικό κογκνιταριάτο το οποίο είναι σε επαφή με το σώμα του. Εμείς θα τραγουδήσουμε στο άπειρο του παρόντος και θα εγκαταλείψουμε την ψευδαίσθηση του μέλλοντος. (Franco “Bifo” Berardi)

——————————————————————–

“…Το πάθος για έρωτα κουβαλάει μέσα του το πρότυπο μίας τέλειας επικοινωνίας […]  Η σπίθα του ερωτικού πάθους χάνεται κάτω από τις στάχτες της ψευτοεπικοινωνίας. Με το να οξύνεται κάτω από το βάρος του καταναλώσιμου, η παραποίηση κινδυνεύει να φτάσει στις μέρες μας μέχρι τις απλές χειρονομίες του έρωτα (σχόλιο δικό μου έχει φτάσει). Όσοι μιλάνε για επικοινωνία, όταν το μόνο που υπάρχει είναι σχέσεις αντικειμένων, διαδίδουν το ψέμα και την παρεξήγηση τα οποία και πραγματοποιούν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Συννενόηση, κατανόηση, συμφωνία…Τι σημαίνουν αυτές οι λέξεις όταν γύρω μου βλέπω μονάχα εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, διευθύνοντες και εκτελεστές, ηθοποιούς και θεατές, όλους ανθρώπους που οι μηχανές της εξουσίας τους αλέθουν σαν στάρι….  Η μοναδική ευχαρίστηση που γνώρισε ο αστισμός ήταν να εξαφανίσει κάθε ευχαρίστηση. Δεν του έφτασε να φυλακίσει την ερωτική επιθυμία στη ρυπαρή ιδιοποίηση ενός γαμήλιου συμβολαίου, και να της δίνει άδεια εξόδου την καθορισμένη στιγμή για τις ανάγκες της μοιχείας….. δεν αρκέστηκε στη ζήλεια και στο ψέμα για να δηλητηριάσει το πάθος… πέτυχε να χωρίσει τους εραστές μέσα στο ίδιο το σφιχταγκάλιασμα τους. Η ερωτική απογοήτευση δεν προέρχεται από το ότι οι εραστές δεν μπορούν να αποκτήσουν ο ένας τον άλλον, …αλλά από την αίσθηση ότι ο ένας είναι αντικείμενο για τον άλλον… Ο δυτικός πολιτισμός είναι πολιτισμός εργασίας […]  Με τη βαθμιαία εξαφάνιση της καταναγκαστικής εργασίας, ο έρωτας καλείται να ανακτήσει το χαμένο του έδαφος. Και αυτό κρύβει πολλούς κινδύνους για κάθε μορφή εξουσίας. Επειδή ο έρωτας είναι ενωτικός, είναι και ελευθερία του πολλαπλού. Δεν υπάρχει καλύτερη προπαγάνδα για την ελευθερία από την γαλήνια ελευθερία της απόλαυσης […]”

(Raul Vaneigem, Η επανάσταση της καθημερινής ζωής, 1967).

“…Καμιά πολιτική δεν έχει νόημα αν δεν αποκτήσει συνείδηση της μετάλλαξης του πολιτισμού που διανύουμε. […] Δεν θα υπάρξει πολιτική ανανέωση όσο η προτεραιότητα δεν δίνεται στην υπαρξιακή σύγκρουση, η οποία στην καθημερινή ζωή των ατόμων γίνεται αντιληπτή σαν την αντιπαράθεση από τη μια της ορμής της ζωής, της ανθρώπινης γενναιοδωρίαςτων επιθυμιών, της φιλοδοξίας για ευτυχία, και από την άλλη των επιταγών μιας οικονομίας που καταστρέφει τη γη, καθιστά απάνθρωπους τους ανθρώπους, οδηγεί στη μοιρολατρία και στις αυτοκτονικές συμπεριφορές και εκχυδαΐζει, μέσα στην αδιαφορία, την καθημερινότητα. Θέλησα στο βιβλίο μου De l’amour* να φωτίσω τη διαδικασία εκείνη που τόσο στους εραστές, όσο και στην κοινωνία μετατρέπει απροσδόκητα την αγάπη σε μίσος. Υπάρχει ένα στοιχειώδες κοινό νήμα μεταξύ του ερωτευμένου ζευγαριού, που ξαφνικά ρίχνεται στην αυτοπεριφρόνηση και στο μίσος για τον άλλο, και του τρόπου που ο γερμανικός λαός πέρασε, μέσα σε μια δεκαετία, από την ελευθερία του διαφωτισμού στη βαρβαρότητα του σκοτεινού ναζισμού. Για να τελειώσει με την υπακοή σαν ανακλαστικό στην εξουσία και τη χρησιμοθηρία που συντηρεί τις ιεραρχίες των στρατιωτικών και των δημαγωγών, η πολιτική έχει κάθε λόγο να στραφεί στην αλληλεγγύη της εμπειρίας του έρωτα και της φιλίας, η οποία βασίζεται στη συμφιλίωση του ανθρώπου με το σώμα του, με την πραγματικότητα της ζωής του και τις επιθυμίες που αυτή δημιουργεί […]”.

(συνέντευξη με τον R.Vaneigem, 2010)

———————————————————–

“ Völkische Kultur vs Zivilisation ”   «… οι συντηρητικοί επαναστάτες ήταν εθνικιστές που
πίστευαν ότι οι αρετές του γερμανικού Volk [=λαού] ήταν ανώτερες από τις καταστρεπτικές επιρροές του δυτικού
καπιταλισμού και φιλελευθερισμού από τη μια, και του μαρξιστικού σοσιαλισμού από την άλλη. Aυτό προσέδωσε
στα κείμενά τους έναν κυρίαρχο αντιμοντερνιστικό τόνο. Yπεράσπιζαν τη Völkische Kultur [=λαϊκή κουλτούρα]
απέναντι στην κοσμοπολίτικη Zivilisation [=τεχνικός πολιτισμός]. H πρώτη είχε τις ρίζες της στο λαό. H δεύτερη
ήταν άψυχη, εξωτερική, τεχνητή.
Γι’ αυτούς «Tο Bερολίνο ήταν η άκαρδη μητρόπολη των αριστερών διανοουμένων, της πορνογραφίας και της
μαζικής κατανάλωσης.» […]

Tο κεντρικό αντιθετικό δίπολο του εθνικισμού τους ήταν αυτό της Kultur vs Zivilisation. Aπό τη μια μεριά έστεκε το
Volk ως κοινότητα αίματος, φυλής και πολιτιστικής παράδοσης. Aπό την άλλη βρισκόταν η απειλή του
Amerikanismus, ο φιλελευθερισμός, το εμπόριο, ο υλισμός, το κοινοβούλιο με τα πολιτικά κόμματα, και η
Δημοκρατία της Bαϊμάρης. O εθνικισμός λειτουργούσε ως μια εγκόσμια θρησκεία που υποσχόταν μια εναλλακτική
λύση απέναντι σε έναν κόσμο που υπέφερε από υπερβολική δόση καπιταλιστικού και κομμουνιστικού
εξορθολογισμού. […]

ο αντισημιτισμός δεν ήταν απών από τη συντηρητική επανάσταση. Mερικοί πίστευαν ότι η πορεία της πολιτιστικής
παρακμής και της ηθικής αποσύνθεσης στη Bαϊμάρη δεν ήταν διόλου συμπτωματική, αλλά αποτελούσε τμήμα μιας
ενορχηστρωμένης και καλοσχεδιασμένης συνωμοσίας του διεθνούς εβραϊσμού, που είχε ως στόχο να υποσκάψει
κάθε τι το υγιές στη Γερμανία, έτσι ώστε η χώρα να μην μπορέσει ποτέ να ανακάμψει και να μεγαλουργήσει. […]

υποστήριζαν ότι η Gemeinschaft [=κοινότητα] ήταν κάτι το αφ’ εαυτού καλό και ενωμένο, σε αντίθεση με τη
διχασμένη και κατακερματισμένη Gesellschaft [=κοινωνία]. H ιδέα της Gemeinschaft, και αργότερα αυτή της
Volksgemeinschaft [=λαϊκής κοινότητας], πήρε αυταρχικές προεκτάσεις. Διακήρυσσε την ύπαρξη μιας κοινωνικής
αρμονίας δίχως να μιλάει για τις υπαρκτές κοινωνικές συγκρούσεις, και εγκαθίδρυε μια ηθική και ηθικολογική βάση
για την ατομική θυσία και την υποταγή στις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις. […]

O εθνικιστικός ιδεαλισμός ήταν προορισμένος να θριαμβεύσει επί των εγωιστικών συμφερόντων των συνδικάτων
και της υλιστικής φιλοσοφίας των αριστερών κομμάτων. […]

Eνώ η άκρα Aριστερά επιδίωκε το τέλος της κυριαρχίας της οικονομίας πάνω στην κοινωνική ζωή μέσω μιας
κομμουνιστικής επανάστασης, οι της άκρας Δεξιάς επιδίωκαν έναν παρόμοιο στόχο μέσω της επέκτασης του
κράτους πάνω στην κοινωνία. […]

Oρισμένες προσωπικότητες της συντηρητικής επανάστασης, όπως οι «εθνικομπολσεβίκοι» γύρω από τον Eρνστ
Nήκις (Ernst Niekisch), ερμήνευσαν τη συμμαχία του Βαν ντεν Mπρουκ με τους «νεαρούς λαούς» σαν ένα κάλεσμα
για μια γερμανο-ρωσική συμμαχία θεμελιωμένη πάνω σε έναν κοινό αντιφιλελευθερισμό και σε μιαν απέχθεια προς
τις δυτικές δημοκρατίες. Aλλά ο Σπένγκλερ (και αργότερα ο Xάιντεγγερ) υποστήριζε μιαν άποψη που ήταν
περισσότερο αποδεκτή, ότι δηλαδή η Γερμανία ως «ενδιάμεσο» έθνος θα έπρεπε να ακολουθήσει έναν «τρίτο
δρόμο» ανάμεσα στην καπιταλιστική Δύση και την κομμουνιστική Aνατολή. O σοσιαλισμός, ισχυριζόταν ο
Σπένγκλερ, πρέπει να γίνει συμβατός με τις αντιφιλελεύθερες, αυταρχικές παραδόσεις του γερμανικού εθνικισμού.
[…]
Eπειδή είτε ποτέ τους δεν προσχώρησαν στο ναζιστικό κόμμα (Γιούνγκερ, Φράυερ, Zόμπαρτ, Σπένγκλερ), είτε
προσχώρησαν για ένα μικρό μόνο διάστημα (Xάιντεγγερ, Σμιτ), κάποιοι αναλυτές τόνισαν το χάσμα ανάμεσα στις
απόψεις τους και σ’ εκείνες του εθνικοσοσιαλισμού. Aλλά οι ομοιότητες είναι σημαντικότερες από τις διαφορές. Eίτε
αυτό τους άρεσε, είτε όχι, ο Xίτλερ επιχείρησε να πραγματοποιήσει την πολιτιστική επανάσταση που αυτοί
επαγγέλλονταν. Ίσως να ακούγεται παράξενο να χαρακτηρίζει κανείς τον Xίτλερ πολιτιστικό επαναστάτη, όμως
τόσο οι ρίζες του όσο και οι προθέσεις του οδηγούν προς αυτή την κατεύθυνση. Mαζί με τους αντιδραστικούς
μοντερνιστές, συμμεριζόταν μια ιδεολογία της βούλησης, που κατάγεται από τον Nίτσε και τον Σοπενχάουερ, μιαν
άποψη που θεωρεί την πολιτική αισθητικό έργο, μια κοινωνικο-δαρβινιστική αντίληψη για την πολιτική ως πάλη,
τον ανορθολογισμό και τον αντισημιτισμό, καθώς και την αίσθηση πως η Γερμανία βυθιζόταν σε μία απελπιστική
κατάσταση εκφυλισμού.

O Xίτλερ υποσχέθηκε να αναστρέψει αυτήν την πορεία χτυπώντας την κύρια πηγή της
αρρρώστιας, τους Eβραίους. H ιδιοφυΐα του έγκειται εν μέρει στο ότι έπεισε αυτούς που τον ακολουθούσαν ότι θα
διεξήγαγε μια πολιτιστική επανάσταση και ότι θα σταματούσε την πορεία απομάγευσης του κόσμου προς την οποία
ωθούσαν ο φιλελευθερισμός και ο μαρξισμός, δίχως όμως να οδηγήσει τη Γερμανία πίσω στην προβιομηχανική
αδυναμία. Όπως οι αντιδραστικοί μοντερνιστές, έτσι κι αυτός περιφρονούσε το λαϊκό βουκολισμό, πρεσβεύοντας
αυτό που ο Γκαίμπελς αποκαλούσε «ατσαλένιο ρομαντισμό». Aντίθετα όμως μ’ αυτούς, ο Xίτλερ είχε δεσμευτεί να
ακολουθήσει τις συνέπειες των ιδεών τους μέχρι τη λογική τους απόληξη τον πόλεμο και τη μαζική εξόντωση. […]

η βιασύνη για συγκρίσεις συσκότισε τη γερμανική μοναδικότητα. Πουθενά αλλού στην Eυρώπη η τεχνολογική
νεωτερικότητα και η ρομαντική διαμαρτυρία δεν συγκρούστηκαν με τόση σφοδρότητα όσο στη Γερμανία. Πουθενά
αλλού δεν υπήρξε τόσο ταχεία εκβιομηχάνιση με την απουσία επιτυχημένης αστικής επανάστασης. Kαι πουθενά
αλλού η διαμαρτυρία ενάντια στο Διαφωτισμό δεν αποτέλεσε συστατικό στοιχείο στη διαμόρφωση της εθνικής
ταυτότητας, όπως έγινε στη Γερμανία από τις αρχές του δεκάτου ενάτου αιώνα και ως τη Bαϊμάρη. […]

(Jeffrey Herf [1984], Αντιδραστικός Μοντερνισμός, Τεχνολογία, κουλτούρα και πολιτική στη Βαϊμάρη και το Τρίτο Ράιχ,
Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 1996)

———————————————————————–

«…Σε διάστημα λίγων μηνών μετά την άνοδο του Xίτλερ στην εξουσία (1933) οι Nαζί κατόρθωσαν να
ελέγξουν και να αναδιοργανώσουν τη δημόσια ζωή σε όλες τις πόλεις και τα χωριά της Γερμανίας. Για το σκοπό
αυτό χρησιμοποίησαν εκτός των άλλων τα νέα μέσα της εποχής: το ραδιόφωνο και τον κινηματογράφο. […]

Eιδικά το ραδιόφωνο μετατράπηκε σε κεντρικό εργαλείο προπαγάνδας των εθνικοσοσιαλιστών. Λόγω της σχετικά
προσιτής τιμής του «Δέκτη του λαού», γύρω στο 70% των νοικοκυριών διέθετε ραδιοφωνική συσκευή το 1939
(25% το 1933). Στις αναρίθμητες εκδηλώσεις και διαδηλώσεις, μέσα από τον Τύπο και το ραδιόφωνο
οι Γερμανοί βομβαρδίζονται καθημερινά από ναζιστικά συνθήματα που είχαν σκοπό να δημιουργήσουν έναν λαό
πειθήνιο και αφοσιωμένο στο έθνος και τον ηγέτη του. Oι εντυπωσιακές πορείες των Eς A και των Eς Eς, οι άριστα
σκηνοθετημένες εθνικοσοσιαλιστικές διαδηλώσεις και γιορτές ενθουσίαζαν στην αρχή πολλούς ανθρώπους, καθώς
σφυρηλατούσαν την κοινωνικότητα και την αλληλεγγύη. H στρατιωτική μουσική και μια θάλασσα από σημαίες με
τον αγκυλωτό σταυρό ανέδιδαν μια μεγαλοπρέπεια που θύμιζε θρησκευτικές γιορτές.
Oι νέες ευκαιρίες δράσης που πρόσφεραν οι Nαζί ειδικά στους απλούς ανθρώπους στις διάφορες οργανώσεις του
κόμματος, τους δημιουργούσε την αίσθηση ότι τους έπαιρναν στα σοβαρά και είχαν μια αξία στην κοινωνία. Mε την
ανάληψη ενός αξιώματος στις οργανώσεις του Nαζιστικού Kόμματος μπορούσε κάποιος να βελτιώσει την κοινωνική
του θέση. […]

H κομματική στολή είχε βαρύνουσα σημασία και άνοιγε πολλούς δρόμους για μια γρήγορη και πρωτόγνωρη
κοινωνική άνοδο. H υποχρεωτική εισαγωγή του χιτλερικού χαιρετισμού στις υπηρεσίες, τις επιχειρήσεις και τα
σχολεία αποτέλεσε καίριο πλήγμα κατά της ιδιωτικής ελευθερίας των πολιτών. H ιδιωτική ζωή και η δημόσια
παρουσία του κάθε πολίτη βρίσκονταν υπό διαρκή και στενή παρακολούθηση από τους εκπροσώπους του
καθεστώτος. H παραμικρή παρέκκλιση από τις αρχές συμπεριφοράς που επέβαλαν οι Nαζί είχε σοβαρότατες
συνέπειες, φυσικές, κοινωνικές και επαγγελματικές. H τρομοκρατία, οι ξυλοδαρμοί, οι ανακρίσεις και τα
βασανιστήρια στα κρατητήρια της Mυστικής Aστυνομίας (Γκεστάπο) ανήκαν στην ημερήσια διάταξη για τους
αμφισβητίες, τους πολιτικούς αντιπάλους, ακόμη και για όσους δεν εκδηλώνονταν ανοικτά υπέρ του καθεστώτος.

…….Mεταξύ 1933 και 1941 ο αριθμός των ακροατών ραδιοφώνου αυξήθηκε από 4 σε 16 εκατομμύρια. Aυτή η
εξέλιξη κατέστη δυνατή με την τυποποίηση της παραγωγής μιας φθηνής συσκευής, του «δέκτη του λαού»
(Volksempfanger). […]   (Gustav Auernheimer, Σοσιαλδημοκρατία, Εθνικοσοσιαλισμός, Κριτική Θεωρία, Δοκίμια για τη
σύγχρονη ιστορία της Γερμανίας, Πλέθρον).

———————————————————–

Διανοούμενοι και νεωτερικότητα,

– Υπέρ διανοουμένων συνηγορία (Sartre),

– Διανοούμενοι και εξουσία (E.Said – Διαλέξεις Reith 1993, BBC),

ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΣ, Ο ΡΟΛΟΣ ΚΑΙ Η ΗΘΙΚΗ ΤΟΥ (M.Foucault) / 1972 conversation between G.Deleuze and M.Foucault (‘Intellectuals & Power’, στο: Language, Counter  -Memory, Practice: selected essays and interviews by Michel Foucault, edited by Donald F. Bouchard).

———————————-

Γιορτές στο νηπιαγωγείο: η εθνική και θρησκευτική τους διάσταση: μια εθνογραφική μελέτη.

– Μια κοινωνιο-ψυχολογική διάσταση του εθνικισμού: ο εθνικιστικός λόγος υπό το καθεστώς της ψυχολογιοποίησης.

– Η εικόνα του άλλου στα σύγχρονα τουρκικά αναλυτικά προγράμματα και σχολικά εγχειρίδια ιστορίας και πολιτικής αγωγής της υποχρεωτικής εκπαίδευσης.

– Η ισλαμική θρησκευτική αγωγή στη σύγχρονη Τουρκία – 1923 έως σήμερα.

– Κοινωνικές αναπαραστάσεις των Ελλήνων και των ξένων από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 μέχρι και σήμερα: εξουσία και αντιστάσεις μέσα από το πρίσμα της βίας.

…Η εικόνα του «άλλου»/ γείτονα στα σχολικά βιβλία των βαλκανικών χωρών– Πρακτικά διεθνούς συνεδρίου: Θεσσαλονίκη, 16-18 Οκτωβρίου 1998.

==================================

T.D.Lysenko. Science.in.CCCP – Stalinism
Από την σύγχρονη Ιστορία των Επιστημών (ΕΣΣΔ):
– «Η παρουσία της Σοβιετικής επιστήμης στην Ελλάδα κατά την περίοδο 1945-1992″ (περιοδ. Κριτική/επιστήμη και εκπαίδευση, 2005).
Proletarian science? the case of Lysenko, by D.Lecourt 1977 (introduction by L.Althusser).
The Rise and FA11 of T. D. Lysenko, by Zhores A. Medvedev (April 1970 issue of SCIENCE AND PUBLIC AFFAIRS), (1970 review), (σπάνια βιβλία εκδ. Ράππα 1971).
– Helena Sheehan (1978): «Lysenko and Lysenkoism«.
– «GETTING STARTED ON LYSENKOISM«, by Robert M. Young.
– Stalin and the Soviet Science Wars.
– Stalin and the Scientists: A History of Triumph and Tragedy 1905–1953.
Boris Hessen: The Social and Economic Roots of Newton’s Principia… κ.ά.
…Ιστορία της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης- Πρακτικά 4ου επιστημονικού συνεδρίου ιστορίας της εκπαίδευσης: Πάτρα 6-8 Οκτωβρίου 2006.
==================================

…Βιβλία – διδακτορ.διατριβές

Η συμβολή της ιστορίας και φιλοσοφίας των φυσικών επιστημών στη διδασκαλία των φυσικών επιστημών /

Κοντ: Η φιλοσοφία και οι επιστήμες / Macherey, Pierre

Ο εθνικοσοσιαλισμός και η αρχαιότητα / Chapoutot, Johann

Δια λόγους τιμής / Αβδελά, Έφη

Ο δεύτερος βίος των Τριών Ιεραρχών / Γαζή, Έφη

Από τον Nietzsche στον Kerouac / Λαμπρέλλης, Δημήτρης Ν.

Οι «ανδρικές ταυτότητες» στο σχολείο / Πολίτης, Φώτης

Χρόνια δίχως έλεος / Serge, Victor, 1890-1947

Ορθοδοξία, έθνος και ιδεολογία / Συλλογικό έργο

Βία και θρησκεία: Αιτία ή αποτέλεσμα; / Girard, René, 1923-2015

Γάμος στο Άουσβιτς / Hackl, Erich

Ο εθνικισμός και η άνοδος της ακροδεξιάς / Φραγκουδάκη, Άννα

Νόημα και μη νόημα της εξέγερσης / Kristeva, Julia, 1941-

Η φιλοσοφία του Νίτσε υπό το φως της εμπειρίας μας / Mann, Thomas, 1875-1955

Η επίδραση του Νίτσε στην Ελλάδα / Λαμπρέλλης, Δημήτρης Ν.

Η λογική του Κεφαλαίου / Φαράκλας, Γιώργος

Αρχιτεκτονική και ψυχανάλυση / Σιδέρης, Νίκος, 1952-

Τα νέα πρόσωπα του φασισμού / Traverso, Enzo

Μεταποικιακή θεωρία / Young, Robert J. C.

Εθνικιστική αντίδραση και τάγματα ασφαλείας / Πριόβολος, Γιάννης

Απ-αλλοτρίωση / Butler, Judith

Η αρχή της ασφάλειας / Gros, Frédéric

Το νεοελληνικό σχολείο και ο πολιτικός ρόλος των παιδαγωγικών συστημάτων / Κοντονή, Άννα

«Νέοι εν κινδύνω» / Αβδελά, Έφη

Ο Μαρτίνος Λούθηρος και η επανάσταση της μεταρρύθμισης / Λίποβατς, Θάνος

———————————————————————————————————

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ / BESNIER JEAN-MICHELE

ΑΛΗΤΗΕΙΑ, ΤΕΥΧΟΣ 9, ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2017 / –

ΕΥΑΛΩΤΗ ΖΩΗ / BUTLER JUDITH

Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΙΣΜΟΥ / HERZFELD MICHAEL

ΟΙ ΥΠΝΟΒΑΤΕΣ / KOESTLER ARTHUR

ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΣΤΑΥΡΟ / KOESTLER ARTHUR

ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ / KOESTLER ARTHUR

ΔΙΑΛΟΓΟΙ / BORGES JORGE-LUIS , SABATO ERNESTO

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ / SABATO ERNESTO

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΓΡΑΝΑΖΙΑ / SABATO ERNESTO

ΔΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΤΙΜΗΣ / ΑΒΔΕΛΑ ΕΦΗ

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ / NORBERG-SCHULZ CHRISTIAN

ΟΥΤΟΠΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑ (ΔΙΤΟΜΟ-ΧΑΡΤΟΔΕΤΗ ΕΚΔΟΣΗ) / ΚΟΝΤΑΡΑΤΟΣ ΣΑΒΒΑΣ

ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΤΟΥ CAMBRIDGE ΓΙΑ ΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ / ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ

ΚΑΘΕΣΤΩΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑΣ / HARTOG FRANCOIS

ΜΟΝΤΑΓΙΟΥ / ROY-LADURIE EMMANUEL. LE

———————————————————

Εθνικό Αρχείο Διδακτορικών Διατριβών

Η αξιοποίηση της ιστορίας και της φιλοσοφίας της επιστήμης στη διδασκαλία των φυσικών επιστημών: διαμορφώνοντας δράσεις με κέντρο ιστορικά επιστημονικά όργανα

Επί του προβλήματος του ρεαλισμού και της έννοιας της αλήθειας στην κβαντική μηχανική

Ανθρώπινη φύση και ιστορία στη φιλοσοφία του διαφωτισμού

Συμβολή της φιλοσοφίας στη διδασκαλία των φυσικών επιστημών: η φιλοσοφία του H. Bergson και η έννοια του χρόνου: εφαρμογές στη διδασκαλία της φυσικής

Οι έννοιες της αλληλοβοήθειας του κράτους και της ελευθερίας στη φιλοσοφία του Πιοτρ Κροπότκιν

Κινηματογράφος και προπαγάνδα: ιστορικές και πολεμικές ταινίες στην Ελλάδα κατά την περίοδο της δικτατορίας (1967-1974)

Αρχαιολογώντας την terra disiderata: η μεγάλη ιδέα των αρχαίων υλικών καταλοίπων

Μελέτη της εθνικής ταυτότητας και ετερότητας μέσω της παραγωγής λόγου μαθητών και μαθητριών με πολιτισμική ετερότητα: πολυπολιτισμικότητα και πολλαπλές ταυτότητες

Εξουσία, τεχνολογία και πολιτισμός: οντολογικές και κοινωνικο-πολιτικές προσεγγίσεις

ΤΟ ΜΑΤΙΑΣΜΑ: Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΟΥ ΒΛΕΜΜΑΤΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

«ΤΡΕΛΛΑ» ΚΑΙ «ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ»: ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΤΩΝ ΟΠΑΔΩΝ ΑΘΛΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ: ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΑΔΙΚΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ 19ΟΥ ΑΙΩΝΑ

Άμα πάθεις κάτι, έρχονται οι δικοί σου στο σπίτι και σε φροντίζουν. Έτσι και στο νοσοκομείο θα είναι μαζί σου: κλινική εθνογραφία μαζί με τους Λαρισαίους Τσιγγάνους

—————————————————

Umberto ECO -Τα τυπικά χαρακτηριστικά του πρωτο-φασισμού.

– Οι Ρομά στο σύγχρονο ελληνικό κράτος

– Ρομά -Πρόσωπα πίσω από τα στερεότυπα

– Αρχείο ΕΡΤ – ( 1989 ) : ‘ R O M ‘ (βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ & μοντάζ).

Amnesty International (2015) – The Roma in Europe. […]

==================================

Ψυχανάλυση

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=1&scope=0&lang=el&pid=iid:10685

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=1&scope=0&lang=el&pid=iid:1871

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=1&scope=0&lang=el&pid=iid:10182

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=1&scope=0&lang=el&pid=iid:3210

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=1&scope=0&lang=el&pid=iid:10187

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=1&scope=0&lang=el&pid=iid:3878

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=3&scope=0&lang=el&pid=iid:3879

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=4&scope=0&lang=el&pid=iid:10270

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=4&scope=0&lang=el&pid=iid:10059

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=4&scope=0&lang=el&pid=iid:9744

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=4&scope=0&lang=el&pid=iid:16767

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=4&scope=0&lang=el&pid=iid:9249

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=4&scope=0&lang=el&pid=iid:12341

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=4&scope=0&lang=el&pid=iid:4774

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=2&scope=0&lang=el&pid=iid:10295

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=2&scope=0&lang=el&pid=iid:11986

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=2&scope=0&lang=el&pid=iid:1197

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=2&scope=0&lang=el&pid=iid:3717

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=2&scope=0&lang=el&pid=iid:7745

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=2&scope=0&lang=el&pid=iid:10201

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=2&scope=0&lang=el&pid=iid:18022

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=3&scope=0&lang=el&pid=iid:3874

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=3&scope=0&lang=el&pid=iid:3871

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=3&scope=0&lang=el&pid=iid:3873

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=3&scope=0&lang=el&pid=iid:8297

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7&page=3&scope=0&lang=el&pid=iid:2076

==================================

Βιολογία & Κοινωνία

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CE%92%CE%99%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%99%CE%91&page=1&scope=0&lang=el&pid=iid:11838

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CE%92%CE%99%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%99%CE%91&page=1&scope=0&lang=el&pid=iid:12030

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CE%92%CE%99%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%99%CE%91&page=1&scope=0&lang=el&pid=iid:9111

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CE%92%CE%99%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%99%CE%91&page=1&scope=0&lang=el&pid=iid:5451

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CE%92%CE%99%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%99%CE%91&page=1&scope=0&lang=el&pid=iid:3180

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CE%92%CE%99%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%99%CE%91&page=2&scope=0&lang=el&pid=iid:1772

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CE%92%CE%99%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%99%CE%91&page=2&scope=0&lang=el&pid=iid:3454

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CE%92%CE%99%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%99%CE%91&page=2&scope=0&lang=el&pid=iid:11919

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CE%92%CE%99%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%99%CE%91&page=2&scope=0&lang=el&pid=iid:2967

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CE%92%CE%99%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%99%CE%91&page=2&scope=0&lang=el&pid=iid:995

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CE%92%CE%99%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%99%CE%91&page=2&scope=0&lang=el&pid=iid:3453

http://pandemos.panteion.gr/index.php?op=record&type=0&q=%CE%92%CE%99%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%99%CE%91&page=3&scope=0&lang=el&pid=iid:2951

=======================

«Η φιλοσοφία νομιμοποιεί τις ανεξέλεγκτες εξουσίες πολύ εντονότερα απ’ ό,τι η δογματική στήριξη των θρησκειών» (M. Foucault. Dits et écrits II. 1976-1988. Paris: Gallimard).

thesis. Η ιδεολογία της γυναικείας σεξουαλικότητας.pdf

thesis. Νεανικές υποκουλτούρες και συγκρότηση κοινωνικής ταυτότητας: η περίπτωση των πανκ στην Αθήνα, 1979-2013.pdf

thesis. Η κοινωνιολογία της εκπαίδευσης στην Ελλάδα: θεωρητικές τάσεις και θεμελίωση.pdf

– Πολιτισμικό κεφάλαιο και εκπαιδευτικές προσδοκίες γηγενών μαθητών δημοτικού σχολείου και μαθητών προερχόμενων από οικογένειες μεταναστών.pdf

Εισαγωγή στην Οικονομική Ανάλυση.pdf

Ιδεολογία και υποκείμενο: συγκλίσεις και αποκλίσεις στο θεωρητικό έργο των Althusser και Bourdieu.

thesis. L.Athusser: Το αναπόδραστο μίας αδύνατης θεωρίας.pdf

https://enthemata.wordpress.com/2013/09/01/otto-w/

https://enthemata.wordpress.com/2014/04/19/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%83%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%B1-%CF%88%CF%89%CE%BC%CE%AF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC%CF%86/#more-14831

http://www.theseis.com/index.php?option=com_content&task=view&id=551&Itemid=29

«Ο Αλτουσέρ και ο “θεωρητικός αντιανθρωπισμός” του Μαρξ»,

«“Ο Φουκώ και η προβληματική της προέλευσης”: Ο Αλτουσέρ διαβάζει την Ιστορία της τρέλας»,

HATE Map …Southern Poverty Law Center (SPLC)

–  digital public library (US) – The Scopes Trial (1925)  – US History – … Famous Trials

African American intellectual history

Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών. Μια κοινωνική ιστορία της Αμερικής από την εποχή του Κολόμβου ως τις αρχές του 21ου αιώνα (Howard Zinn)

ημέρες και νύχτες αγάπης και πολέμου:

https://www.politeianet.gr/books/9789604861408-galeano-eduardo-papuros-meres-kai-nuchtes-agapis-kai-polemou-282922

Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής:

http://www.biblionet.gr/book/132235/Galeano,_Eduardo,_1940-2015/%CE%9F%CE%B9_%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CF%87%CF%84%CE%AD%CF%82_%CF%86%CE%BB%CE%AD%CE%B2%CE%B5%CF%82_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%9B%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82_%CE%91%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82

Οι Ινδιάνοι των πεδιάδων της Βόρειας Αμερικής. Εθνογραφία και ιστορία:

http://www.biblionet.gr/book/102257/%CE%A3%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%BF/%CE%9F%CE%B9_%CE%99%CE%BD%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%B9_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CF%80%CE%B5%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CF%89%CE%BD_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%92%CF%8C%CF%81%CE%B5%CE%B9%CE%B1%CF%82_%CE%91%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82

Κόκκινη Αμερική. Έλληνες μετανάστες και το όραμα ενός Νέου Κόσμου 1900-1950:

http://www.biblionet.gr/book/216039/%CE%9A%CE%B1%CF%81%CF%80%CF%8C%CE%B6%CE%B7%CE%BB%CE%BF%CF%82,_%CE%9A%CF%89%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82/%CE%9A%CF%8C%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B7_%CE%91%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE

Από τους αγώνες των Τσέροκι μέχρι τον ξεσηκωμό των Σιου. Οι ινδιάνικες φυλές της Βορείου και της Νοτίου Αμερικής:

http://www.biblionet.gr/book/214958/De_Wolf_Brownell,_Charles/%CE%91%CF%80%CF%8C_%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82_%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CF%82_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%A4%CF%83%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BA%CE%B9_%CE%BC%CE%AD%CF%87%CF%81%CE%B9_%CF%84%CE%BF%CE%BD_%CE%BE%CE%B5%CF%83%CE%B7%CE%BA%CF%89%CE%BC%CF%8C_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%A3%CE%B9%CE%BF%CF%85

Εξουσία και ελευθερία Η συγκρότηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής: 1776-1789:

http://www.biblionet.gr/book/184798/%CE%9A%CE%BF%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82,_%CE%99%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82/%CE%95%CE%BE%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%B1_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B1

Η δημοκρατία στην Αμερική:

http://www.biblionet.gr/book/47532/Tocqueville,_Alexis_de/%CE%97_%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1_%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD_%CE%91%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE

Αμερική:

http://www.biblionet.gr/book/85525/Baudrillard,_Jean,_1929-2007/%CE%91%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE

Η Ευρώπη, η Αμερική, ο πόλεμος:

http://www.biblionet.gr/book/86736/Balibar,_%C3%89tienne,_1942-/%CE%97_%CE%95%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7,_%CE%B7_%CE%91%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE,_%CE%BF_%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%82

Η κατάκτηση της Αμερικής Το πρόβλημα του άλλου:

http://www.biblionet.gr/book/88669/Todorov,_Tzvetan,_1939-2017/%CE%97_%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%BA%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%91%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82

Εξεγερμένοι κόσμοι:

http://www.biblionet.gr/book/82271/%CE%95%CE%BE%CE%B5%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CE%B9_%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CE%B9

Racism (1) bibliografies (2) books-articles (3) satanism & Far.Right

(4) Students for a Democratic Society (SDS)

– Ο Πλανήτης των Φτωχών από Mike Davis (συνέντευξη) – ΒΙΒΛΙΟ  PDF.

– Πέρα από το Blade Runner Αστικός έλεγχος, η οικολογία του φόβου.

– Οι χρήσεις της αταξίας Προσωπική ταυτότητα και ζωή της πόλης.

– Εξεγερμένες πόλεις Από το δικαίωμα στην πόλη στην επανάσταση της πόλης (David Harvey).

– Ουτοπία και πολεοδομία

– Τόποι ανθρώπων Σχόλια για τον χώρο και την πολιτική

– Μετέωροι χώροι της ετερότητας

– ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΩΡΟ ΠΩΣ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ ΤΟΝ ΧΩΡΟ

– Ιδεολογία και πολεοδομία Ciam, Le Corbusier, Δεσποτόπουλος, Προβελέγγιος.

– Η ιδεολογική δομή των πόλεων

– Πόλη και κοινωνία Ιδεολογία, κοινωνιολογική θεωρία και σχεδιασμός.

———————————————————–

– Σύγχρονοι μηχανισμοί βίας και καταπίεσης Επιστημονικό συμπόσιο, 15-18 Μαρτίου 2005.

«Κυρίες και Κύριοι,   Η βία είναι ένα συνολικό φαινόμενο με βαθιές κοινωνικές ρίζες, υποκείμενο σε πολιτικές και ιδεολογικές χρήσεις· είναι και ένα φαινόμενο με βάθος χρόνου, με ιστορικότητα. Αλλάζει δηλαδή μορφή και περιεχόμενο στο χρόνο – γεννά ο ιστορικός χρόνος νέα βία. […]» (Βασ.Κρεμμυδάς).

– ΝΑΖΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ (RICHARD LIONEL) …βιβλίο.…PDF…..

– Όψεις του σύγχρονου ανορθολογισμού Επιστημονικό συμπόσιο: 19 και 20 Μαρτίου 2004.

– Το σχολείο ως χώρος παραγωγής και συντήρησης στερεότυπων Επιστημονική ημερίδα, 2 Μαΐου 2000.

– Ο διάλογος ψυχανάλυσης και κοινωνικού δεσμού Επιστημονικό συμπόσιο, 11 και 12 Απριλίου 2008.

– Ο «σκοτεινός» μεσαίωνας Επιστημονικό Συμπόσιο 16 & 17 Μαρτίου 2007.

– thesis. Ξένη προπαγάνδα, κουλτούρα, πολιτική στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου: το περιοδικό «Olimpo».

———————————–

Insurgent Marcos: The Political-Philosophical Formation of the Zapatista Subcommander

French Theory How Foucault, Derrida, Deleuze, & Co. Transformed the Intellectual Life of the United States (2008)

«Ας αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία» (John Holloway)

http://www.biblionet.gr/book/106043/Holloway,_John,_1947-/%CE%91%CF%82_%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%BE%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5_%CF%84%CE%BF%CE%BD_%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF_%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82_%CE%BD%CE%B1_%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5_%CF%84%CE%B7%CE%BD_%CE%B5%CE%BE%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%B1

ΔΩΔΕΚΑ ΘΕΣΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙ-ΕΞΟΥΣΙΑ του John Holloway

http://www.theseis.com/index.php?option=com_content&task=view&id=903&Itemid=29

κριτική:  http://www.theseis.com/index.php?option=com_content&task=view&id=902&Itemid=29

——————————–

Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΧΡΕΩΜΕΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ -ΔΟΚΙΜΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

—————————————–
Heil Hipster: The Young Neo-Nazis Trying to Put a Stylish Face on Hate.
thesis. Old and New Fascism: Race, Citizenship, and the Historical and Intellectual Context of CasaPound Italia.
The fascist movement that has brought Mussolini back to the mainstream. – [Forza Nuova].

Αυτόνομη Πρωτοβουλία

Advertisements

72. piazza fontana 1969. (I.S. italy)

72. I.S.piazza-fontana1969.12-02-2013

……..Καίγεται το Ράιχσταγκ; [1]  (I.S.)

juangris-cafeΣύντροφοι: Το πραγματικό κίνημα του επαναστατικού ιταλικού προλεταριάτου οδεύει προς το σημείο πέρα απ’ το οποίο θα είναι αδύνατη -για το ίδιο και για τους εχθρούς του- κάθε επιστροφή. Καθώς, μια μετά την άλλη, οι αυταπάτες για μια επιστροφή στην “ομαλότητα” της προηγούμενης κατάστασης διαλύονται η μια μετά την άλλη, ωριμάζει και στα δυο η συναίσθηση της αναγκαιότητας να διακινδυνεύσουν το ίδιο το παρόν τους για να κερδίσουν το μέλλον τους.

Αντιμέτωπη με την άνοδο του επαναστατικού κινήματος, και παρά την μεθοδική δράση για επαναφομοίωση από τα συνδικάτα και τους γραφειοκράτες της παλιάς και νέας “Αριστεράς”, η εξουσία αναγκάστηκε να παίξει γι’ ακόμα μια φορά το γελοίο θεατράκι της νομιμότητας, και να ρίξει αυτήν τη φορά το τελευταίο της χαρτί, το κόλπο της τρομοκρατίας, σε μια προσπάθεια να θολώσει τα νερά προσπαθώντας να αποκρύψει τα κόλπα της μπρος στη διαύγεια της επανάστασης.

Οι αναρχικές επιθέσεις του 1921, οι απεγνωσμένες ενέργειες των επιζήσαντων της ήττας του επαναστατικού κινήματος του τότε, εξυπηρέτησαν ως μια πολύ βολική αφορμή για την ιταλική αστική τάξη, ώστε να θέσει σε κίνηση, μαζί με τον φασισμό, μια κατάσταση πολιορκείας ολόκληρης της κοινωνίας. Παρόλη την ανικανότητά της, έμαθε το μάθημα του παρελθόντος για τα καλά η ιταλική μπουρζουαζία του 1969, ώστε πρωτού καν αναγκαστεί να ξαναζήσει τον μεγάλο της φόβο του επαναστατικού ξεσηκωμού, ή να περιμένει να ενδυναμωθεί από την ήττα του, για να απελευθερωθεί από τις δημοκρατικές ψευδαισθήσεις. Την σήμερον ημέρα, η ιταλική μπουρζουαζία δεν έχει ανάγκη πια τα λάθη των παλιών αναρχικών για να βρει ένα πρόσχημα να πραγματοποιήσει την πολιτική της ολοκληρωτικής πραγματικότητάς της, αλλά αυτό το πρόσχημα ψάχνει να το καταστευάσει από μόνη της, μπλέκοντας τους νέους αναρχικούς σε μια αστυνομική σκευωρία, μανιπουλάροντας τους πιο αφελείς μεταξύ τους σε μια χοντροκομμένη προβοκάτσια. Οι αναρχικοί, στην πράξη, παρέχουν τις καλύτερες προϋποθέσεις για την ύπαρξη της εξουσίας: φαντασιακή και ιδεολογικοποιημένη απεικόνιση του πραγματικού κινήματος, ο θεαματικός “εξτρεμισμός” τους, το κάνει εφικτό να τσακιστεί στο πρόσωπό τους ο πραγματικός εξτρεμισμός του κινήματος.

Η ΒΟΜΒΑ ΣΤΟ ΜΙΛΑΝΟ ΕΞΕΡΡΑΓΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ

Στόχευε να τραυματίσει τις λιγότερο ριζοσπαστικοποιημένες κατηγορίες, σπρώχνοντάς τις να συμμαχήσουν με την εξουσία, και να περάσει το παραμύθι της αστικής τάξης του “όλοι ενωμένοι ενάντια στην τρομοκρατία”: Ανά περίπτωση, με μια ανθρωποσφαγή για τους αγρότες (στην Εθνική Αγροτική Τράπεζα), αλλά μόνο φόβο για τους αστούς (στην Εμπορική Τράπεζα). Τα αποτελέσματα, άμεσα και έμμεσα, των επιθέσεων, είναι και ο στόχος τους.    Στο παρελθόν, η τρομοκρατική πράξη -ως μια πρωτόγονη και νηπιακή εκδήλωση της επαναστατικής βίας σε αδιέξοδες καταστάσεις, ή ως βία που έχασε το δρόμο της στο πεδίο ανεπιτυχών επαναστάσεων- δεν έγειρε ποτέ κάτι παραπάνω από μια μερική άρνηση, κι ως εκ τούτου, χαμένη από χέρι: μια άρνηση της πολιτικής στο ίδιο το πεδίο της πολιτικής. Αντιθέτως, στο πεδίο της πραγματικότητας, αντιμέτωπη με την ανάδυση μιας νέας επαναστατικής περιόδου, είναι η ίδια η Εξουσία που, προκειμένου να αναλάβει τον πλήρη ολοκληρωτισμό της, εκφράζει έτσι θεαματικά την τρομοκρατική της άρνηση. Σε μια εποχή που βλέπει τη γέννηση του κινήματος που καταργεί κάθε διαχωρισμένη από τα άτομα εξουσία, η εξουσία είναι αναγκασμένη να ανακαλύψει, ως πράξη συνειδητή, πως αυτό που δεν τη σκοτώνει την κάνει πιο δυνατή. Όμως η ιταλική μπουρζουαζία δεν είναι η πιο αξιοθρήνητη της Ευρώπης. Ανίκανη σήμερα να πραγματοποιήσει τον ενεργητικό τρόμο της ενάντια στο προλεταριάτο, δεν της μένει παρά να προσπαθεί να επικοινωνήσει στην πλειοψηφία του πληθυσμού τον δικό της παθητικό τρόμο, τον φόβο του προλεταριάτου. Ανίκανη και αδέξια, στην προσπάθειά της να μπλοκάρει καθ’ αυτόν τον τρόπο την ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος και ταυτόχρονα να δημιουργήσει τεχνητά μια δύναμη που δεν κατέχει, ρισκάρει να χάσει για ένα της κόλπο, κάθε τέτοια πιθανότητα.

Georges Seurat -Circus SideshowΈτσι ακριβώς, οι πιο προχωρημένες φράξιες της εξουσίας (εσωτερικές ή παράλληλες, κυβερνητικές ή της αντιπολίτευσης) έμελλε να εξαπατηθούν. Η υπερβολική αδεξιότητα φέρνει την ιταλική μπουρζουαζία στο πεδίο του αστυνομικού κράτους, καθώς αρχίζει να καταλαβαίνει ότι η μόνη πιθανή έξοδος από μια αγωνία δίχως τέλος περνάει μέσα από το ρίσκο ενός αιφνίδιου τέλους της αγωνίας της. Έτσι η Εξουσία πρέπει να κάψει πριν το τέλος το τελευταίο της πολιτικό χαρτί, ώστε να παίξει πρώτη, κάνοντας την κίνηση προς τον εμφύλιο πόλεμο ή προς ένα πραξικόπημα για το οποίο είναι ανίκανη, με το διπλό χαρτί του “κινδύνου των αναρχικών” (για τη δεξιά) και της ψευδούς “φασιστικής απειλής” (για την αριστερά), με σκοπό να μασκαρέψει και να καταστήσει δυνατή τη δική της επίθεση ενάντια στον πραγματικό κίνδυνο, στο προλεταριάτο.

Επιπλέον, η πράξη με την οποία η μπουρζουαζία προσπαθεί σήμερα να αποσωβήσει τον εμφύλιο πόλεμο είναι στην πραγματικότητα η πρώτη πράξη του εμφυλίου πολέμου ενάντια στο προλεταριάτο. Για το προλεταριάτο λοιπόν, το ζήτημα πια δεν είναι να τον αποφύγει, ούτε να τον ξεκινήσει, αλλά να τον κερδίσει. Κι αυτό αρχίζει ήδη να συνειδητοποιεί ότι δεν είναι με την μερική βία που μπορεί να κερδίσει, αλλά με την γενική αυτοδιεύθυνση της επαναστατικής βίας και τον γενικό εξοπλισμό των εργαζομένων, οργανωμένων σε Εργατικά Συμβούλια. Γνωρίζει λοιπόν από δω και πέρα, ότι οφείλει να αρνηθεί, μέσα από την επανάσταση, την ιδεολογία της βίας μαζί με τη βία της ιδεολογίας.

Σύντροφοι: μην επαναπαυθείτε εδώ: η εξουσία και οι σύμμαχοί της φοβούνται μη χάσουν τα πάντα. Εμείς δε χρειάζεται να τους φοβόμαστε ούτε αυτούς, ούτε πάνω απ’ όλα τους εαυτούς μας: “Δεν έχουμε να χάσουμε παρά μόνον τις αλυσίδες μας, κι έχουμε να κερδίσουμε έναν ολόκληρο κόσμο”.

Ζήτω η απόλυτη εξουσία των Εργατικών Συμβουλίων!               Οι φίλοι της Διεθνούς

1969-…: Στρατηγική της Έντασης στην Ιταλία. Αντιμέτωπες με μια αλματώδη άυξηση της εξουσίας της εργατικής τάξης, με απεργίες, καταλήψεις, αυτομείωση τιμών και μαζικές καταλήψεις στέγης και στεκιών, οι μυστικές υπηρεσίες έθεσαν σε κίνηση μια σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων με τη βοήθεια φασιστικών ομάδων. Για τις επιθέσεις κατηγορήθηκαν αναρχικοί και η αριστερά, και συνελήφθηκαν αγωνιστές εργάτες. Η μεγαλύτερη τέτοια επίθεση ήταν και η χειρότερη τρομοκρατική πράξη στην Ευρώπη τον 20ο αιώνα: η βόμβα στον σιδηροδρομικό σταθμό της Μπολώνια που σκότωσε 85 ανθρώπους.

Camilo Mori.The Traveller1923Ορισμένοι φασίστες των εξεταζόμενων τρομοκρατικών ομάδων εργάζονταν στους Carabinieri (ιταλική στρατιωτική αστυνομία) ενώ άλλοι είχαν επαφές με το στρατό ή την αστυνομία διασφαλίζοντας πολύτιμες και έγκαιρες πληροφορίες για την πρόοδο των ερευνών σχετικά με τις δραστηριότητές τους

(από την αναφορά μιας ιταλικής κοινοβουλευτικής ερευνητικής επιτροπής). […] [2]

Το «Θερμό Φθινόπωρο» του 1969 στην Ιταλία ήταν ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς για τον επαναστατικό αγώνα του δευτέρου μισού του 20ου αιώνα. Συνδέθηκε με τον Εργατισμό (operaismo), μια μαρξική προσέγγιση που έδινε βάρος στους αγώνες των «απλών ανθρώπων» σε αντίθεση με ότι θεωρούνταν πολιτική και τον οπορτουνισμό της κυρίαρχης (σταλινικής) αριστεράς. Το κύμα των κοινωνικών αγώνων αυτού του χρόνου επαναλαμβάνεται με το ταραχώδες «Κίνημα του 77», παρότι μεταξύ τους εμφανίζουν σημαντικές διαφορές. Κάτω από το λάβαρο της Αυτονομίας, η ανάλυση των εργατιστών για την ταξική πάλη επεκτάθηκε για να περιλάβει τη δράση ομάδων έξω από τον εργασιακό χώρο. Οι δυναμικές οδομαχίες, η αυτομείωση ή η κατηγορηματική άρνηση να πληρώνουν τους λογαριασμούς και τα εισιτήρια, όπως επίσης και η ανάδυση ριζοσπαστικών αιτημάτων όπως η κατάργηση της μισθωτής εργασίας: όλα αυτά περιέχονταν σε ένα κίνημα για το οποίο, αυτό που θεωρείται «πολιτικό» αμφισβητήθηκε έντονα από αγώνες γύρω από ευρύτερες επιθυμίες και ανάγκες. […] [3]

—————————————————————

[1] Σημειώσεις: Το κείμενο μεταφράστηκε απ’ τα ιταλικά, από το http://www.nelvento.net/archivio/68/isocluddcom/internazionale.htm. Ράιχσταγκ λέγεται το κτίριο του γερμανικού κοινοβουλίου, η πυρπόληση του οποίου στις 27/2/1933, κατά τα φαινόμενα απ’ τον Ολλανδό εξεγερσιακό κομμουνιστή Marinus Van Der Lubbe αποτέλεσε την αφορμή για την εγκαθίδρυση του ναζιστικού καθεστώτος (που λίγο καιρό πριν είχε εκλεγεί δημοκρατικά στην κυβέρνηση), και την εξόντωση μεγάλου μέρους των γερμανών κομμουνιστών.

Η παραπάνω προκήρυξη μοιράστηκε στην Ιταλία από το ιταλικό τμήμα της Καταστασιακής Διεθνούς, μετά τη βόμβα που εξερράγη στην Piazza Fontana του Μιλάνου στις 12/12/1969, σκοτώνοντας 17 ανθρώπους και τραυματίζοντας δεκάδες άλλους. Το ίδιο απόγευμα τρεις ακόμη βόμβες έσκασαν στο Μιλάνο και τη Ρώμη. Ήταν η πρώτη ανάλογης εμβέλειας πράξη της “στρατηγικής της έντασης” του ιταλικού κράτους, ως απάντηση στην ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος. Η βόμβα αρχικά αποδώθηκε στους αναρχικούς, 80 συνελήφθησαν, μεταξύ των οποίων ο Pietro Valpreda (έμεινε 3 χρόνια φυλακή) κι ο σιδηροδρομικός εργάτης Giuseppe Pinelli που στη διάρκεια της ανάκρισής του “πέταξε” απ’ το παράθυρο του τετάρτου ορόφου του Α.Τ. (“Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού” του Dario Fo βασίζεται σ’ αυτό το γεγονός).

Ο αστυνόμος Luigi Calabrese που κατηγορήθηκε για τον φόνο του Pinelli, αθωώηκε δικαστικά, ωστόσο εκτελέστηκε το 1972 από την οργάνωση Lotta Continua. Λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του Pinelli, οι έρευνες κινήθηκαν προς την νεοφασιστική οργάνωση Ordine Nuovo. Η υπόθεση τραβήχτηκε δικαστικά μέχρι και το 2005, οπότε και έληξε χωρίς να υποδεικνύει κάποιον ένοχο. Χριστιανοδημοκράτες βουλευτές δήλωσαν πως οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες γνώριζαν για τα χτυπήματα, και πιθανότατα είχαν προμηθεύσει και τα υλικά σε ακροδεξιούς που συντηρούνταν στα πλαίσια της επιχείρησης Gladio. Τα χρόνια (του μολυβιού) που θ’ ακολουθήσουν, καταγράφουν μια μεθοδικά αυξανόμενη ένταση ανάλογων ενεργειών που θα οδηγήσει στην αποκλιμάκωση και παράλυση του ταξικού αγώνα, και την επιστροφή της Ιταλίας στην

καπιταλιστική ομαλότητα: η Στρατηγική της Έντασης.

[3] Από τον ιταλικό Εργατισμό (Operaismo) στον «Αυτόνομο Μαρξισμό». http://www.rebelnet.gr

Αυτόνομη Πρωτοβουλία

piazzaFontana1969

47. (I.S. may 1968)..ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ

47. paris1968.I.S.25-11-2012

.…(may 1968)..ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ (i.s.) ,

j.pollock.male-femaleπου εισχώρησε μέσα στους κομβικούς τομείς της οικονομίας, πολύ σύντομα έφθασε μέχρι κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής, επιτιθέμενο σ’ όλα τα σημεία ελέγχου του καπιταλισμού και της γραφειοκρατίας. Το γεγονός ότι η απεργία έχει τώρα επεκταθεί σε δραστηριότητες, που πάντοτε στο παρελθόν ξέφευγαν από τις διαδικασίες της εξέγερσης, με ριζικό τρόπο επαναβεβαίωνε δυο από τους παλαιότερους ισχυρισμούς της καταστασιακής ανάλυσης: ότι ο αυξανόμενος εκσυγχρονισμός του καπιταλισμού συνεπάγεται την προλεταριατοποίηση ενός ολοένα και διευρυνόμενου τμήματος του πληθυσμού. Και καθώς ο κόσμος του καπιταλισμού επέκτεινε την δύναμή του πάνω σ’ όλες τις πλευρές της ζωής, ταυτόχρονα, παρήγαγε παντού μια διεύρυνση κι εμβάθυνση των δυνάμεων, που τον αρνούνται.

(…) Η δράσεις που απελευθερώθηκαν από τους φοιτητές στα πανεπιστήμια και τους δρόμους, από την αρχή, επεκτάθηκαν και στα σχολεία της μέσης εκπαίδευσης. … Οι μαθητές των σχολείων αυτών απέδειξαν με τη μαχητικότητα και τη συνειδητότητά τους ότι προοιώνιζαν όχι τόσο μια μελλοντική γενιά φοιτητών, όσο τους νεκροθάφτες του πανεπιστήμιου. Πολύ περισσότερο από τους καθηγητές των πανεπιστήμιων, οι καθηγητές της μέσης εκπαίδευσης ήξεραν πώς μπορούσαν να μάθουν από τους μαθητές τους. Συντριπτικά υποστήριζαν την απεργία, σ’ αντίθεση με την αμετακίνητη θέση, που έπαιρναν άλλοι σχολικοί υπάλληλοι. Καταλαμβάνοντας τους χώρους εργασίας τους, οι εργαζόμενοι σε τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρίες κι εμπορικά καταστήματα διαμαρτυρόντουσαν ταυτόχρονα ενάντια στις προλεταριοποιημένες συνθήκες εργασίας τους κι ενάντια σ’ ένα σύστημα υπηρεσιών, που ανάγκαζε τους πάντες να υπηρετούν το σύστημα. Με τον ίδιο τρόπο, οι απεργοί στα ραδιο-τηλεοπτικά μέσα, παρά την πίστη τους στην “αντικειμενική ενημέρωση,” έβλεπαν συγκεχυμένα μέσα στις συνθήκες της αλλοτρίωσής τους, αλλά καταλάβαιναν τον θεμελιωδώς εσφαλμένο χαρακτήρα, που έχει κάθε επικοινωνία, όταν βασίζεται στην ιεραρχία. Το κύμα της αλληλεγγύης, το οποίο μετέφερε τον ενθουσιασμό των ανθρώπων, που ζούσαν κάτω από την εκμετάλλευση, δεν είχε κανένα φραγμό.

(…) Εντούτοις, μέσα σε μια βδομάδα, εκατομμύρια ανθρώπων ξεφορτώθηκαν το βάρος των συνθηκών αλλοτρίωσης, της ρουτίνας της επιβίωσης, των ιδεολογικών διαστρεβλώσεων και του αντεστραμμένου κόσμου του θεάματος. Για πρώτη φορά, από την Κομούνα του 1871 κι ύστερα, και τώρα με πολύ περισσότερο υποσχόμενο μέλλον, το πραγματικό άτομο απορροφούσε τον αφηρημένο πολίτη μέσα στην ζωή του, στην δουλειά του και στις ατομικές του σχέσεις, καθώς γινόταν ένα “είδος-ον” και, με τον τρόπο αυτό, αναγνώριζε τις δικές του ικανότητες σαν κοινωνικές ικανότητες. Τελικά, η γιορτή προσέφερε πραγματικές διακοπές σ’ ανθρώπους, που μόνο γνώριζαν τις μέρες εργασίας και τις άδειες. Η πυραμίδα της ιεραρχίας έλιωνε σαν κύβος ζάχαρης κάτω από τον ήλιο του Μάη. Οι άνθρωποι συνομιλούσαν και καταλαβαινόντουσαν με μισή λέξη. Δεν υπήρχαν πλέον διανοούμενοι ή εργάτες, αλλά μόνο επαναστάτες, που εμπλεκόντουσαν σ’ ένα διάλογο και δημιουργούσαν ένα κλίμα επικοινωνίας, από το οποίο μόνο οι δήθεν “προλετάριοι” διανοούμενοι κι οι άλλοι θιασώτες της αρχηγίας αισθανόντουσαν αποκλεισμένοι. Σ’ αυτό το πλαίσιο, η λέξη “σύντροφος” ξανακέρδιζε την αυθεντική της σημασία και, μ’ αληθινό τρόπο, σημάδευε το τέλος των διαχωρισμών. Κι αυτοί, που την χρησιμοποιούσαν με τη Σταλινική έννοια, γρήγορα καταλάβαιναν ότι το να μιλούν την γλώσσα των λύκων τους εξέθετε τουλάχιστον σαν μαντρόσκυλα. Οι δρόμοι ανήκαν σ’ αυτούς, που τους έσκαβαν να βγάλουν τις πέτρες.

constructivismRed_RevolverΗ καθημερινή ζωή, ξαφνικά ανακαλυμμένη πάλι, γινόταν το κέντρο όλων των δυνατών κατακτήσεων. Άνθρωποι, που πάντα δούλευαν στα κατειλημμένα γραφεία, δήλωναν ότι δεν μπορούσαν πλέον να ζήσουν όπως πριν, ούτε έστω και λίγο καλύτερα από πριν. Ήταν ολοφάνερο απ’ την αυγή της επανάστασης ότι από τότε κι ύστερα δεν θα υπήρχαν άλλες αποκηρύξεις, μόνο ίσως κάποιες οπισθοχωρήσεις τακτικής. Όταν καταλήφθηκε το Οντεόν, ο διευθυντής του βρισκόταν στο πίσω μέρος της σκηνής. Μετά την αρχική έκπληξη, προχώρησε λίγα βήματα μπροστά κι αναφώνησε: “Τώρα που το πήρατε, κρατήστε το, μην το ξαναεπιστρέψετε, πρώτα κάψτε το!” Και το γεγονός ότι το Οντεόν, που βρέθηκε μόνο για λίγες στιγμές στα χέρια των σκλάβων του πολιτιστικού κάτεργου, δεν κάηκε, δείχνει ότι απλώς γευθήκαμε τους πρώτους καρπούς.

Ο χρόνος της εκμετάλλευσης είχε σταματήσει. Χωρίς τρένα, μετρό, αυτοκίνητα ή δουλειά, οι απεργοί ανακαταλάμβαναν τον χρόνο, που τόσο μελαγχολικά χανόταν μέσα στα εργοστάσια, στους αυτοκινητόδρομους, μπροστά στην τηλεόραση. Οι άνθρωποι έκαναν περίπατους, ονειρευόντουσαν, μάθαιναν πώς να ζουν. Οι επιθυμίες άρχιζαν να γίνονται, λίγο-λίγο, πραγματικότητα. Για πρώτη φορά, η νεολαία υπήρχε στην πραγματικότητα. Όχι σαν κοινωνική κατηγορία, που είχε ανακαλυφθεί για τις ανάγκες της εμπορευματικής οικονομίας από κοινωνιολόγους κι οικονομολόγους, αλλά μόνο σαν πραγματική νεολαία, με ζωή, που βιώνονταν χωρίς το νεκρό χρόνο, η οποία απέρριπτε χάρη της ζωντάνιας την καταπιεστική αναφορά στην ηλικία. “ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ! – ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ-ΠΕΣΙΜΙΣΤΙΚΗ ΝΕΟΛΑΙΑ,” έγραφε μια επιγραφή. Η ριζοσπαστική θεωρία, στην οποίαν έδιναν την φήμη ότι είναι τόσο πολύ δύσκολη οι διανοούμενοι, που ήσαν ανήμποροι να την ζήσουν, γινόταν χειροπιαστή για όλους εκείνους, που την αισθανόντουσαν μέσα στην πιο μικρή χειρονομία της άρνησής τους και, γι’ αυτό, δεν είχαν και το παραμικρό πρόβλημα να φανερώσουν πάνω στους τοίχους τις θεωρητικές διατυπώσεις αυτού που επιθυμούσαν να ζήσουν. Μια νύχτα στα οδοφράγματα ήταν το μόνο που τα μαύρα μπλουζόν χρειαζόντουσαν για να πολιτικοποιηθούν και να βρεθούν σε πλήρη σύμπτωση απόψεων μαζί με το πιο προχωρημένο τμήμα του κινήματος των καταλήψεων. (…)

Η διακοπή της εργασίας, σαν η ουσιαστική φάση ενός κινήματος, που κάθε άλλο παρά μπορούσε να θεωρηθεί ότι δεν κατανοούσε τον επαναστατικό του χαρακτήρα, υπενθύμιζε σ’ όλους την αρχέγονη κοινοτοπία ότι η αλλοτριωμένη εργασία παράγει την αλλοτρίωση. Το δικαίωμα στην τεμπελιά διαβεβαιωνόταν όχι μόνο με το γνωστό γκράφιτι, όπως το “ΠΟΤΕ ΕΡΓΑΣΙΑ” ή το “ΖΗΣΤΕ ΧΩΡΙΣ ΝΕΚΡΟ ΧΡΟΝΟ, ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΣΤΟΛΕΣ,” αλλά πάνω απ’ όλα με την απελευθέρωση της ευχάριστης δραστηριότητας, με την χαρά του παιχνιδιού. Ο Φουριέ είχε ήδη επισημάνει πόσες πολλές ώρες θα χρειαζόντουσαν οι υπάλληλοι του δήμου, για να καθαρίσουν ένα οδόφραγμα, το οποίο οι διαδηλωτές το είχαν σηκώσει μέσα σε λίγα λεπτά. Η εξαφάνιση της καταναγκασμένης εργασίας υποχρεωτικά συνέπιπτε με την ελεύθερη ροή της δημιουργικότητας μέσα σ’ οποιαδήποτε σφαίρα: στο γκράφιτι, στην γλώσσα, στη συμπεριφορά, στην τακτική, στις τεχνικές μάχης, στις διαδηλώσεις, στα τραγούδια, στα πόστερ, στα κόμικ. Έτσι, όλοι ήταν ικανοί να μετρήσουν το ποσό της ενέργειας της δημιουργικότητας, που είχε συνθλιβεί στις περιόδους της επιβίωσης, τις μέρες που ήσαν καταδικασμένες στην παραγωγή, σε ψώνια, στην τηλεόραση και στην παθητικότητα, που αναδεικνυόταν σαν ύψιστη αρχή. Με τον ίδιο μετρητή Γκάιγκερ μπορούμε να εκτιμήσουμε την θλίψη του ελεύθερου χρόνου, όταν πληρώνουμε για να καταναλώνουμε, βαριεστημένα, τα ίδια τα εμπορεύματα, που εμείς παράγουμε πάλι με πλήξη. “ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟ ΛΙΘΟΣΤΡΩΤΟ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ, Η ΠΑΡΑΛΙΑ,” ανήγγειλε χαρούμενα ένα ποίημα τοίχου. (…)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ
Max-Ernst-manifestoΜέσα σε δέκα μέρες, όχι μόνο καταλήφθηκαν από τους εργάτες εκατοντάδες εργοστάσια και μια αυθόρμητη γενική απεργία παρέλυσε ολοκληρωτικά τη δραστηριότητα της χώρας, αλλά και διάφορα κτίρια που ανήκουν στο Κράτος καταλήφθηκαν από επιτροπές που επιβλήθηκαν επί τόπου και ανέλαβαν τη διαχείρισή τους. Μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση, που με κανένα τρόπο δεν μπορεί να διαρκέσει, αλλά που βρίσκεται μπροστά σε μια εναλλακτική λύσει να εξαπλωθεί ή να εξαφανιστεί (καταστολή ή διαλυτικές διαπραγματεύσεις), όλες οι παλιές ιδέες έχουν παραμεριστεί, ενώ επιβεβαιώνονται όλες οι ριζοσπαστικές απόψεις για την επιστροφή του επαναστατικού προλεταριακού κινήματος. Το γεγονός ότι όλο το κίνημα ουσιαστικά εξαπολύθηκε εδώ και πέντε μήνες από μισή ντουζίνα επαναστατών της ομάδας των «Λυσσασμένων», δείχνει εύγλωττα ότι οι αντικειμενικές συνθήκες ήδη υπήρχαν. Ήδη το γαλλικό παράδειγμα αντηχεί πέρα απ’ τα σύνορα και οδηγεί στην επανεμφάνιση του διεθνισμού, αναπόσπαστου στοιχείου των επαναστάσεων του αιώνα μας. Ο θεμελιώδης αγώνας θέτει σήμερα αντιμέτωπους, από τη μια μεριά τη μάζα των εργαζομένων – που δεν έχουν άμεσα το λόγο – κι απο την άλλη τις πολιτικές και συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες της αριστεράς, που – αν και ξεκινάνε απ’ το περιορισμένο 14% των συνδικαλισμένων μέσα στον ενεργό πληθυσμό – ελέγχουν τις πόρτες των εργοστασίων και το δικαίωμα να μιλάνε και να διαπραγματεύονται εν ονόματι αυτών που έχουνε κάνει την κατάληψη. Οι γραφειοκρατίες αυτές δεν είναι εκφυλισμένες και προδοτικές εργατικές οργανώσεις, αλλά ένας μηχανισμός αφομοίωσης στην καπιταλιστική κοινωνία. Μέσα στην τωρινή κρίση αποτελούν το κύριο στήριγμα του κλονισμένου καπιταλισμού.

Ο ντεγκωλλισμός μπορεί να διαπραγματευτεί, ουσιαστικά με το Κ.Κ. και τη C.G.T. (έστω και έμμεσα), την αποκινητοποίηση των εργατών με αντάλλαγμα οικονομικά πλεονεκτήματα: στην περίπτωση αυτή η καταστολή θα χτυπήσει τα ριζοσπαστικά ρεύματα. Η εξουσία μπορεί να περάσει στην «Αριστερά», που θα εξακολουθήσει την ίδια πολιτική αν και απο μια πιο εξασθενημένη θέση. Ενδέχεται επίσης να δοκιμαστεί η βίαιη καταστολή. Τέλος, οι εργάτες μπορεί να κατακτήσουν μια θέση ισχύος, μιλώντας οι ίδιοι για λογαριασμό τους και συνειδητοποιώντας αιτήματα που να είναι στο ύψος της ριζοσπαστικότητας των μορφών αγώνα που ήδη εφάρμοσαν στην πράξη. Ένα τέτοιο προτσέσσο θα οδηγούσε στο σχηματισμό Συμβουλίων εργαζομένων, που θα έπαιρναν αποφάσεις δημοκρατικά στη βάση, θα ομοσπονδοποιούνταν μέσω εκπροσώπων ανακλητών ανά πάσα στιγμή, και θα γινόντουσαν η μοναδική εξουσία συζήτησης, λήψης και εκτέλεσης αποφάσεων σ’ ολόκληρη τη χώρα.

Απο ποια άποψη εμπεριέχεται μια τέτοια προοπτική στην παράταση της σημερινής κατάστασης; Ίσως σε λίγες μέρες η ανάγκη, η ανάγκη να ξαναλειτουργήσουν μερικοί τομείς της οικονομίας κάτω από εργατικό έλεγχο μπορεί να θέσει τις βάσεις αυτής της νέας εξουσίας, που τα πάντα την ωθούν να υποσκελίσει τα υπάρχοντα συνδικάτα και κόμματα. Θα πρέπει να ξαναλειτουργήσουν οι σιδηρόδρομοι και τα τυπογραφεία για τις ανάγκες του εργατικού αγώνα. Οι νέες εκ των πραγμάτων αρχές θα πρέπει να επιτάξουν και να μοιράσουν τα τρόφιμα. Ίσως ακόμα χρειαστεί ν’ αντικατασταθεί το χρεοκοπημένο χρήμα με αξιόγραφα (κάρτες) που θα υποθηκεύουν το μέλλον αυτών των νέων αρχών. Μόνο μέσα σε μια τέτοια πρακτική διαδικασία μπορεί να επιβληθεί η συνείδηση που γίνεται κύριος της ιστορίας και πραγματώνει για όλους τους εργαζόμενους την κυριαρχία όλων των όψεων της ζωής τους.

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ – Παρίσι, 22 του Μάη 1968

(René Viénet, Μάης 1968 – Λυσσασμένοι και σιτουασιονιστές μέσα στο κίνημα των καταλήψεων, Διεθνής Βιβλιοθήκη )

Αυτόνομη Πρωτοβουλία

may68-01

36. Guy Debord – I.S. …φασισμός

36. Guy Debord.spectacle.society.08-11-2012

waimar2Guy Debord – I.S.
[109] Το επαναστατικό εργατικό κίνημα του μεσοπολέμου
εξοντώθηκε απ’ τη συνδυασμένη δράση της σταλινικής
γραφειοκρατίας και του φασιστικού ολοκληρωτισμού,
που είχε δανειστεί την οργανωτική του μορφή απ’ το
ολοκληρωτικό κόμμα που είχε δοκιμαστεί μ’ επιτυχία στη Ρωσία.
Ο φασισμός υπήρξε μια ακραία μορφή υπεράσπισης
της αστικής οικονομίας που βρισκόταν κάτω απ’ την
απειλή της κρίσης και της προλεταριακής ανατροπής, η
κ α τ ά σ τ α σ η π ο λ ι ο ρ κ ί α ς μέσα στην καπιταλιστική
κοινωνία, διαμέσου της οποίας διασώθηκε αυτή η κοινωνία
κι επιδόθηκε σε μια πρώτη εσπευσμένη ορθολογικοποίηση
με τη μαζική παρέμβαση του Κράτους στη διαχείρισή
της.
Αλλά μια τέτοια ορθολογικοποίηση απειλείται,
με τη σειρά της, απ’ τον τεράστιο παραλογισμό του μέσου
της. Παρόλο που ο φασισμός φέρεται να υπερασπίζει τα
κύρια στοιχεία της αστικής ιδεολογίας που έγινε συντηρητική
(την οικογένεια, την ιδιοκτησία, την ηθική τάξη, το έθνος),
συσπειρώνοντας τη μικροαστική τάξη και τους τρομοκρατημένους
απ’ την κρίση ή απογοητευμένους απ’ την αδυναμία
της σοσιαλιστικής επανάστασης ανέργους, δεν ειναι ο ιδιος,
κατά βάθος, ιδεολογικός.
Παρουσιάζεται σαν αυτό που είναι: μια βίαιη ανάσταση του μύθου,
που απαιτεί τη συμμετοχή σε μια κοινότητα καθορισμένη από αρχαϊκές
ψευδο-αξίες: τη φυλή, το αίμα, τον αρχηγό.
Ο φασισμός είναι ο  τ ε χν ι κ ά  ε ξ ο π λ ι σ μ έ ν ο ς  α ρ χ α ϊ σ μ ό ς
Το αποσυνθεμένο υποκατάστατο του μύθου του, αναβιώνει
στις θεαματικές συνθήκες των πιο σύγχρονων μέσων υποβολής
και ψευδαίσθησης. Αποτελεί, λοιπόν, έναν απ’ τους
παράγοντες σχηματισμού του σύγχρονου θεαματικού, ενώ
ταυτόχρονα η συμβολή του στην καταστροφή του παλιού
εργατικού κινήματος τον κάνει μια απ’ τις θεμέλιες δυνάμεις
της σημερινής κοινωνίας”. Καθώς όμως ο φασισμός
συμβαίνει να είναι, επίσης, η π ι ο δ α π α ν η ρ ή μορφή
συντήρησης της καπιταλιστικής τάξης, έπρεπε φυσιολογικά
να εγκαταλείψει το προσκήνιο που επιφυλάσσεται για
τους μεγάλους ρόλους των καπιταλιστικών κρατών, επισκιασμένος
από ορθολογικότερες και ισχυρότερες μορφές
αυτής της τάξης.
[Guy Debord, Η κοινωνία του Θεάματος, 1967]
—————————————————————————————————————————————-

Η τέχνη μπορεί κάλλιστα να σταματήσει να είναι μια σχέση πάνω στις αισθήσεις. Μπορεί να γίνει μια άμεση
οργάνωση ανώτερων αισθήσεων. Πρέπει να παράγουμε τους εαυτούς μας και όχι τα πράγματα που μας
σκλαβώνουν. Δεν υπάρχει ελευθερία στη χρήση του χρόνου χωρίς την κατοχή των σημερινών εργαλείων
κατασκευής της καθημερινής ζωής.
elkonina1958Μια διεθνής ένωση καταστασιακών μπορεί να θεωρεί ως μία ένωση εργαζομένων σε έναν προηγμένο τομέα της
κουλτούρας, ή πιο συγκεκριμένα μία ένωση όλων εκείνων που διεκδικούν το δικαίωμα μιας εργασίας, η οποία
εμποδίζεται από τις σημερινές κοινωνικές συνθήκες. Πρόκειται λοιπόν για μια οργάνωση επαγγελματιών
επαναστατών στην κουλτούρα.
Όσοι θέλουν να ξεπεράσουν ολόπλευρα την παλιά κατεστημένη τάξη πραγμάτων, δεν μπορούν να αρκεστούν
στην αταξία του παρόντος, ακόμα και στη σφαίρα της κουλτούρας. Πρέπει, χωρίς καμιά αναβολή, να πολεμήσουν
μέσα στην κουλτούρα για τη συγκεκριμένη ανάδυση της κινητής τάξης πραγμάτων του μέλλοντος.
Αυτή η δυνατότητα, που υπάρχει κιόλας ανάμεσά μας, εξαφανίζει όλες τις εκφράσεις των γνωστών πολιτιστικών
μορφών. Πρέπει να οδηγήσουμε όλες τις μορφές της ψευτοεπικοινωνίας στην έσχατη καταστροφή τους, ώστε μια
μέρα να πετύχουμε την άμεση πραγματική επικοινωνία (όπως την εννοοούμε, χρησιμοποιώντας τα ανώτερα
πολιτιστικά μέσα: την κατασκευασμένη κατάσταση). Η νίκη θα ανήκει σε εκείνους που θα σπείρουν την αταξία
χωρίς να την αγαπούν.
[Ιούνιος 1958. Guy Debord – Ξεπέρασμα της Τέχνης. Ανθολογία Κειμένων της Καταστασιακής Διεθνούς, μτφ. Γιάννης Δ. Ιωαννίδης, εκδ. Ύψιλον/βιβλία, 1985/1999]
——————————————————————————————————————————————————————-

cabaret-visul-lui-omero-1939[92] Το μεγαλείο και συνάμα η αδυναμία του πραγματικού αναρχικού αγώνα (γιατί στις ατομικιστικές
παραλλαγές του, οι βλέψεις του αναρχισμού είναι ανάξιες λόγου) βρίσκεται στο ότι βλέπει ως άμεσα παρόντα το
σκοπό της προλεταριακής επανάστασης. Από την ιστορική σκέψη των αγώνων των σύγχρονων τάξεων, ο
κολλεκτιβιστικός αναρχισμός συγκρατεί μόνο το συμπέρασμα, και το γεγονός ότι εμμένει απόλυτα αυτό το
συμπέρασμα εκφράζεται και στη συνειδητή περιφρόνηση της μεθόδου εκ μέρους του. Έτσι η κριτική του
αναρχισμού στον πολιτικό αγώνα παρέμεινε αφηρημένη, ενώ η επιλογή του υπέρ του οικονομικού αγώνα
εκδηλώνεται αποκλειστικά και μόνο σε συνάρτηση με την αυταπάτη μιας οριστικής λύσης, που υποτίθεται πως θα
επέλθει ξαφνικά σε αυτό το πεδίο τη μέρα της γενικής απεργίας ή της εξέγερσης. Οι αναρχικοί έχουν να
πραγματώσουν ένα ιδεώδες. Ο αναρχισμός είναι […] η ιδεολογία της καθαρής ελευθερίας, που εξισώνει τα πάντα
και απωθεί κάθε ιδέα του ιστορικού κακού. […] Ο αναρχισμός δεν έχει παρά να ξαναπεί και να προβάλλει μέσα σε
κάθε αγώνα το ίδιο απλό γενικό συμπέρασμά του, επειδή έχει εξαρχής ταυτίσει αυτό το πρώτο συμπέρασμα με την
τελική κατάληξη του κινήματος. […]
[93] Ο ιδεολογικός σεβασμός της ομοφωνίας των αποφάσεων ευνόησε μάλλον την ανεξέλεγκτη εξουσία των
ειδικών της ελευθερίας μέσα στην ίδια την [αναρχική] οργάνωση∙ και ο επαναστατικός αναρχισμός περιμένει από
τον απελευθερωμένο λαό μια παρόμοιου είδους και με τα ίδια μέσα κατακτημένη ομοφωνία. […]
[94] Η αυταπάτη που συντηρήθηκε, περισσότερο ή λιγότερο ρητά, μέσα στον αυθεντικό αναρχισμό, είναι αυτή
της διαρκούς αμεσότητας μιας επανάστασης, η οποία θα πρέπει να δικαιώσει την ιδεολογία, και τον πρακτικό
τρόπο οργάνωσης που απορρέει από αυτήν, μέσα από την αυτοστιγμεί ολοκλήρωσή της. [….]
[Guy Debord, Η κοινωνία του θεάματος]
(πηγή: dangerfew.blogspot.gr )

Αυτόνομη Πρωτοβουλία

hitler.insidemoney