74. R.Vaneigem, «η επανάσταση της καθημερινής ζωής» – εθνικισμός

74. vaneigem.fromm.postfuturism.22-02-2013

lenin-rodchenko«…Ο εθνικισμος δεν ειναι η αφυπνιση μιας παλαιας, λανθανουσας, υπνωτουσας δυναμης, οπως παρουσιαζει τον εαυτο του. Ειναι στην πραγματικοτητα δημιουργημα μιας νεας μορφης κοινωνικης οργανωσης. Οι εθνικισμοι βασιζονται σε κρατικα προστατευομενες κυριαρχες κουλτουρες, που εσωτερικευονται βαθια μεσω της κρατικης εκπαιδευσης […]  Οι πολεμιοι του εθνικισμου που αντιμαχονται το πολιτικο κινημα αλλα αποδεχονται σιωπηρα την υπαρξη των εθνων, ειναι κοντοφθαλμοι. Τα εθνη ως φυσικη, ελεω θεου ομαδοποιηση των ανθρωπων, ως εμφυτο πολιτικο πεπρωμενο που αναμενει την πραγματωση του για πολυ καιρο, ειναι μυθος. Ο εθνικισμος αλλοτε παιρνει προϋπαρχουσες κουλτουρες και τις μετατρεπει σε εθνη, αλλοτε τις επινοει, αλλοτε τις εξαλειφει […]  Τα εθνη δεν ειναι εγγεγραμμενα στη φυση των πραγματων, δεν συνιστουν την πολιτικη εκφραση της φυσικης ταξης. Τα εθνικα κρατη δεν ειναι η εκδηλωση του υψιστου πεπρωμενου των πολιτισμικων συλλογικοτητων […]  Προκειται για ισχυροτατη ταση για συγκροτηση νεων μοναδων που ανταποκρινονται στις αρχες του νεου καταμερισμου εργασιας, αν και χρησιμοποιουν ως πρωτη υλη τις πολιτισμικες, ιστορικες και αλλες κληρονομιες του πριν απο τα εθνη [προκαπιταλιστικου] κοσμου… [και τις χρησιμοποιουν] πολυ επιλεκτικα, πολυ συχνα δε τις τροποποιουν ριζικα […]  [Τα εθνη] δεν συνιστουν την ανθρωπινη κατασταση καθαυτη, αλλα απλως τη βιομηχανικη [καπιταλιστικη] εκδοχη της… Ειναι ο εθνικισμος που δημιουργει τα εθνη, οχι το αντιστροφο…»

(Ernest Gellner: NATIONS AND NATIONALISM)

«Στην αυταρχικη κοινωνια ο σαδομαζοχιστικος χαρακτηρας […] θεοποιει το παρελθον: ολα πρεπει να μεινουν για παντα οπως ηταν ‘ το να θελει κανεις κατι που ως τωρα δεν υπηρξε, ειναι εγκλημα και τρελλα […] Μπορει υπο ορισμενες συνθηκες να στασιασει κατα της κρατουσας εξουσιας, κατα κανονα ομως για να υποταχθει σε μια νεα αυθεντια […] Για το αυταρχικομαζοχιστικο χαρακτηρα, δραση σημαινει αγωνας για το καλυτερο δυνατο, απο θεση υποταγης κατω απο τα ιστορικα και μοιραια δεδομενα, και στο πλαισιο των εντολων μιας ανωτερης δυναμης […] Ειναι δειλος εκει οπου θα’πρεπε να αγωνιστει για το μελλον αντι για το παρελθον, για το ακομα αδημιουργητο αντι για το κατεστημενο, για τους αδυναμους αντι για τους ισχυρους […] Βιωνει ως μοιρα οτι πρεπει να γινονται πολεμοι, το οτι οι πολλοι πρεπει να κυβερνωνται απο τους λιγους, και οτι τα παθη και ο πονος σ’αυτο τον κοσμο δε θα μειωθουν ποτε ουσιαστικα […] Εξαρταται απολυτα απο την κοινωνικη του θεση, απο αυτο που θεωρει αμεταβλητο […] Η μαζοχιστικη σχεση με τις αυθεντιες δε μετριαζει μονο το φοβο, αλλα προσφερει και αποζημιωση […] Δε σημαινει μονο την παραιτηση απο την ατομικοτητα, αλλα και τη συμμετοχη σε μια εξουσιαστικη και λαμπρη προσωπικοτητα. Αφοσιωνομενος σ’αυτη, παιρνει κανεις κατι απο την αιγλη και το μεγαλειο της […] Αυτο το ναρκισσιστικο υποκαταστατο ικανοποιησης μεσω μαζοχιστικης αφοσιωσης σε μια ανωτερη ισχυρη εξουσια, δεν επιτυγχανεται μονο μεσω της σχεσης με τον εξουσιαστη, αλλα και μεσω της συμμετοχης στην αιγλη του εθνους ή της φυλης […]».

(Erich Fromm: Σαδομαζοχιστικός χαρακτήρας και εξουσία)

rus.constr.lenin.aerof«Η υψηλοτερη αρετη του εθνικου στρατου ειναι η εγγυηση που παρεχει, οτι ο πατριωτης δουλος θα πολεμησει υπο τις διαταγες του αφεντη του, εναντια στους δουλους καποιου εχθρικου αφεντη […] Ο ρατσισμος… το μισος κατα των δυνητικων πηγων πρωταρχικου κεφαλαιου που οριζονταν ως αγριοι, κανιβαλοι, απιστοι, κατωτερες φυλες… μια ιδεολογια ιδανικη για την εφαρμογη της υποδουλωσης και της εξοντωσης… υπηρξε μια απο τις μεθοδους για την κινητοποιηση στρατων αποικιοποιησης […] Στην πραξη, ο εθνικισμος υπηρξε η μεθοδολογια για τη συγκροτηση της αυτοκρατοριας του κεφαλαιου […] Τα προηγμενα βιομηχανικα εθνη απεκτησαν το πρωταρχικο τους κεφαλαιο εφαρμοζοντας υποδουλωση, εκτοπισεις, διωγμους και φυλετικες διακρισεις, αλλα και εξολοθρευοντας πληθυσμους τους οποιους ορισαν ως νομιμα θηραματα… Ο εθνικισμος ειναι ιδανικο μεσο για το διπλο του σκοπο, την εξημερωση των ντοπιων εργατων και την υποδουλωση των ξενων, και εχει απηχηση στον καθενα που φιλοδοξει να αποχτησει μεριδιο κεφαλαιου […] Μετα τον εθνικοσοσιαλιστικο πολεμο, ο εθνικισμος επαψε να ειναι αποκλειστικοτητα των συντηρητικων, εγινε πιστη και πρακτικη των επαναστατων, και αποδειχτηκε η μονη επαναστατικη πιστη που λειτουργουσε στην πραξη. Οι αριστεροι ή επαναστατες εθνικιστες ισχυριζονται οτι ο δικος τους εθνικισμος δεν εχει σχεση με τον εθνικισμο των φασιστων ή των ναζι· οτι ο δικος τους ειναι εθνικισμος των καταπιεσμενων, οτι προσφερει προσωπικη και πολιτιστικη απελευθερωση… [εννοωντας] απελευθερωση του εθνικου προεδρου και της εθνικης αστυνομιας απο τα δεσμα της αδυναμιας… [Και] οταν το εθνος απελευθερωθει, η μισθωτη δουλεια παυει να ειναι οδυνη και αχθος, γινεται εθνικη υποχρεωση, υποχρεωτικη πηγη χαρας… Ο συγχρονος εθνικοσοσιαλισμος ή κοινωνικος εθνικισμος προβαλλει κι αυτος την προοπτικη εξαλειψης των κοινωνικων παρασιτων. Τα ανθρωπινα παρασιτα ειναι συνηθως πηγες πρωταρχικου κεφαλαιου […] Οι απογονοι των σφαγιασθεντων δεν εχουν λογο να παραμεινουν θυματα οταν ο εθνικισμος τους δινει τη δυνατοτητα να γινουν δημιοι. Κοντινοι και μακρινοι συγγενεις των θυματων μπορουν να συγκροτησουν εθνικο κρατος, μπορουν να στοιβαξουν καποιους αλλους σε στρατοπεδα συγκεντρωσης, να τους κακοποιουν κατα βουληση, να τους εξοντωνουν, να τους εκμεταλλευονται… Το πραγματικο προλεταριατο εμφανιζεται τοσο ρατσιστικο, οσο και τα αφεντικα και η αστυνομια τους… Ποιος διοικητης στρατοπεδου συγκεντρωσης, δημιος ή βασανιστης, δεν ηταν απογονος καταπιεσμενων; […] Νομιζω οτι μια τουλαχιστον απο τις παρατηρησεις του Μαρξ ειναι σωστη: καθε λεπτο εργασιας που συμβαλλει στην καπιταλιστικη διαδικασια παραγωγης, καθε σκεψη που συμβαλλει στο βιομηχανικο συστημα, ενισχυει μια δυναμη εχθρικη προς τη φυση, τον πολιτισμο, τη ζωη. […] ο εθνικισμος δεν ηρθε απο αλλο πλανητη, ειναι δημιουργημα της καπιταλιστικης διαδικασιας παραγωγης, οπως τα χημικα αποβλητα που δηλητηριαζουν τα νερα, τον αερα και τους ανθρωπους…»

(Erich Fromm: Αυθεντια και οικογενεια.  Πηγή: http://isotita.wordpress.com/ )

 ———————————-

russ.constr.2“Μανιφέστο του Μετα-φουτουρισμού”      1. Θέλουμε να τραγουδήσουμε τον κίνδυνο του έρωτα, την καθημερινή δημιουργία μιας γλυκιάς ενέργειας που ποτέ δεν είναι διασκορπισμένη.

2. Τα ουσιώδη στοιχεία της ποίησης μας θα είναι η ειρωνεία, η τρυφερότητα και η εξέγερση.

3. Η ιδεολογία και η διαφήμιση έχουν εξυψώσει τη μόνιμη κινητοποίηση των παραγωγικών και νευρικών ενεργειών της ανθρωπότητας προς την κατεύθυνση των κερδών και του πολέμου. Θέλουμε να εξυψώσουμε την τρυφερότητα, τον ύπνο και την έκσταση, την λιτότητα των αναγκών και την ευχαρίστηση των αισθήσεων.

4. Δηλώνουμε ότι το μεγαλείο του κόσμου έχει εμπλουτιστεί με μία νέα ομορφιά: την ομορφιά της αυτονομίας. Κάθε μία στο ρυθμό της· κανείς δεν πρέπει να περιορίζεται σε πορεία με ομοιόμορφο βήμα. […]

8. Είμαστε στο έσχατο ακρωτήρι των αιώνων … πρέπει να κοιτάξουμε πίσω για να θυμηθούμε την άβυσσο της βίας και του τρόμου που η στρατιωτική επιθετικότητα και η εθνικιστική άγνοια είναι σε θέση να ξυπνήσει οποιαδήποτε στιγμή στο χρόνο. Έχουμε ζήσει στο στάσιμο χρόνο της θρησκείας για πολύ καιρό. […]

9. Θέλουμε να γελοιοποιήσουμε τους ηλίθιους που διέδωσαν το λόγο του πολέμου: τους φανατικούς του ανταγωνισμού, τους φανατικούς των γενειοφόρων θεών που υποκινούν σφαγές, τους φανατικούς που τρομοκρατούνται από την αφοπλιστική θηλυκότητα που ανθίζει σε όλους μας.

10. Απαιτούμε η τέχνη να μετατραπεί σε μια δύναμη μεταβολής της ζωής. Αναζητούμε να καταργήσουμε το διαχωρισμό μεταξύ ποίησης και μαζικής επικοινωνίας […]

11. Θα τραγουδήσουμε τα μεγάλα πλήθη που μπορούν να απελευθερωθούν επιτέλους από τη δουλεία της μισθωτής εργασίας και μέσω της αλληλεγγύης θα εξεγερθούν κατά της εκμετάλλευσης. Θα τραγουδήσουμε για τον άπειρο ιστό της γνώσης και της εφεύρεσης, της άυλης τεχνολογίας που μας ελευθερώνει από τη φυσική στέρηση. Θα τραγουδήσουμε το επαναστατικό κογκνιταριάτο το οποίο είναι σε επαφή με το σώμα του. Εμείς θα τραγουδήσουμε στο άπειρο του παρόντος και θα εγκαταλείψουμε την ψευδαίσθηση του μέλλοντος. (Franco “Bifo” Berardi)

——————

el.lissitzky“Το πάθος για έρωτα κουβαλάει μέσα του το πρότυπο μίας τέλειας επικοινωνίας […] Η σπίθα του ερωτικού πάθους χάνεται κάτω από τις στάχτες της ψευτοεπικοινωνίας. Με το να οξύνεται κάτω από το βάρος του καταναλώσιμου, η παραποίηση κινδυνεύει να φτάσει στις μέρες μας μέχρι τις απλές χειρονομίες του έρωτα (σχόλιο δικό μου έχει φτάσει). Όσοι μιλάνε για επικοινωνία, όταν το μόνο που υπάρχει είναι σχέσεις αντικειμένων, διαδίδουν το ψέμα και την παρεξήγηση τα οποία και πραγματοποιούν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Συννενόηση, κατανόηση, συμφωνία…Τι σημαίνουν αυτές οι λέξεις όταν γύρω μου βλέπω μονάχα εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, διευθύνοντες και εκτελεστές, ηθοποιούς και θεατές, όλους ανθρώπους που οι μηχανές της εξουσίας τους αλέθουν σαν στάρι…. Η μοναδική ευχαρίστηση που γνώρισε ο αστισμός ήταν να εξαφανίσει κάθε ευχαρίστηση. Δεν του έφτασε να φυλακίσει την ερωτική επιθυμία στη ρυπαρή ιδιοποίηση ενός γαμήλιου συμβολαίου, και να της δίνει άδεια εξόδου την καθορισμένη στιγμή για τις ανάγκες της μοιχείας….. δεν αρκέστηκε στη ζήλεια και στο ψέμα για να δηλητηριάσει το πάθος… πέτυχε να χωρίσει τους εραστές μέσα στο ίδιο το σφιχταγκάλιασμα τους. Η ερωτική απογοήτευση δεν προέρχεται από το ότι οι εραστές δεν μπορούν να αποκτήσουν ο ένας τον άλλον, …αλλά από την αίσθηση ότι ο ένας είναι αντικείμενο για τον άλλον… Ο δυτικός πολιτισμός είναι πολιτισμός εργασίας […] Με τη βαθμιαία εξαφάνιση της καταναγκαστικής εργασίας, ο έρωτας καλείται να ανακτήσει το χαμένο του έδαφος. Και αυτό κρύβει πολλούς κινδύνους για κάθε μορφή εξουσίας. Επειδή ο έρωτας είναι ενωτικός, είναι και ελευθερία του πολλαπλού. Δεν υπάρχει καλύτερη προπαγάνδα για την ελευθερία από την γαλήνια ελευθερία της απόλαυσης […]”

(Raul Vaneigem, Η επανάσταση της καθημερινής ζωής. Πηγή: http://autopoiesis.squat.gr/ )

——————————–

“Καμιά πολιτική δεν έχει νόημα αν δεν αποκτήσει συνείδηση της μετάλλαξης του πολιτισμού που διανύουμε. Ποτέ οι πολιτικά υπεύθυνοι δεν ήταν τόσο παράλογοι και κυνικοί, νομοθετώντας χωρίς να υποψιάζονται σε ποιο κοινωνικό και υπαρξιακό μαρασμό βρίσκεται ο πολιτικός λόγος αυτών που υποκρίνονται πως κυβερνούν. Δεν θα υπάρξει πολιτική ανανέωση όσο η προτεραιότητα δεν δίνεται στην υπαρξιακή σύγκρουση, η οποία στην καθημερινή ζωή των ατόμων γίνεται αντιληπτή σαν την αντιπαράθεση από τη μια της ορμής της ζωής, της ανθρώπινης γενναιοδωρίαςτων επιθυμιών, της φιλοδοξίας για ευτυχία, και από την άλλη των επιταγών μιας οικονομίας που καταστρέφει τη γη, καθιστά απάνθρωπους τους ανθρώπους, οδηγεί στη μοιρολατρία και στις αυτοκτονικές συμπεριφορές και εκχυδαΐζει, μέσα στην αδιαφορία, την καθημερινότητα. Θέλησα στο βιβλίο μου De l’amour* να φωτίσω τη διαδικασία εκείνη που τόσο στους εραστές, όσο και στην κοινωνία μετατρέπει απροσδόκητα την αγάπη σε μίσος. Υπάρχει ένα στοιχειώδες κοινό νήμα μεταξύ του ερωτευμένου ζευγαριού, που ξαφνικά ρίχνεται στην αυτοπεριφρόνηση και στο μίσος για τον άλλο, και του τρόπου που ο γερμανικός λαός πέρασε, μέσα σε μια δεκαετία, από την ελευθερία του διαφωτισμού στη βαρβαρότητα του σκοτεινού ναζισμού. Για να τελειώσει με την υπακοή σαν ανακλαστικό στην εξουσία και τη χρησιμοθηρία που συντηρεί τις ιεραρχίες των στρατιωτικών και των δημαγωγών, η πολιτική έχει κάθε λόγο να στραφεί στην αλληλεγγύη της εμπειρίας του έρωτα και της φιλίας, η οποία βασίζεται στη συμφιλίωση του ανθρώπου με το σώμα του, με την πραγματικότητα της ζωής του και τις επιθυμίες που αυτή δημιουργεί”.

(συνέντευξη με τον R.Vaneigem. Πηγή: http://www.konteiner.gr/konteiner/K9.pdf )

Αυτόνομη Πρωτοβουλία

raoul-vaneigemRevol

Advertisements

66. R.Vaneigem «Από την Άγρια Απεργία στην Γενικευμένη Αυτοδιεύθυνση»

66. r.vaneigem.spectacle.church.07-02-2013

revolution-greg.young«…Οι εφημερίδες, το ραδιόφωνο, η τηλεόραση είναι οι πιο χονδροειδείς φορείς του ψέματος. Όχι μόνον
απομακρύνουν τον καθένα από τα αληθινά προβλήματα – από το «πώς να ζήσουμε καλύτερα;», το οποίο
τίθεται συγκεκριμένα και κάθε ημέρα – αλλά επιπλέον ωθούν κάθε άτομο χωριστά να ταυτιστεί με
προκατασκευασμένες εικόνες, να μπει αφηρημένα στην θέση ενός αρχηγού κράτους, μιας διασημότητας,
ενός δολοφόνου, ενός θύματος, δηλαδή με λίγα λόγια να αντιδράσει σαν να ήταν κάποιος άλλος. Η
κυριαρχία των εικόνων επάνω μας είναι ο θρίαμβος αυτού που δεν είμαστε εμείς και αυτού που
μας διώχνει από τους εαυτούς μας. Είναι ο θρίαμβος αυτού που μας μετατρέπει σε αντικείμενα
προς ταξινόμηση, προς ετικετάρισμα, προς ιεράρχηση σύμφωνα με το σύστημα του γενικευμένου
εμπορεύματος.
Υπάρχει μία γλώσσα στην υπηρεσία της ιεραρχημένης εξουσίας. Δεν βρίσκεται μόνο μέσα στην
ενημέρωση, στην διαφήμιση, στις έτοιμες ιδέες, στις συνήθειες, στις κωδικοποιημένες κινήσεις, αλλά
επίσης σε κάθε γλώσσα που δεν προετοιμάζει την επανάσταση της καθημερινής ζωής, σε κάθε γλώσσα
που δεν μπαίνει στην υπηρεσία των επιθυμιών μας.
Το εμπορευματικό σύστημα επιβάλλει τις αναπαραστάσεις του, τις εικόνες του, τις έννοιές του, την
γλώσσα του, κάθε φορά που εργαζόμαστε γι’ αυτό, δηλαδή τον περισσότερο καιρό. Αυτό το σύνολο ιδεών,
εικόνων, ταυτίσεων, συμπεριφορών, που καθορίζονται από την ανάγκη συσσώρευσης και ανανέωσης του
εμπορεύματος, αποτελεί το ΘΕΑΜΑ όπου ο καθένας παριστάνει αυτό που δεν ζει πραγματικά και ζει
ψεύτικα αυτό που δεν είναι. Γι’ αυτόν τον λόγο, ο ρόλος είναι ένα ζωντανό ψέμα και η επιβίωση μία
ατέρμονη δυσφορία.

Το Θέαμα (ιδεολογίες, κουλτούρα, τέχνη, ρόλοι, εικόνες, αναπαραστάσεις, λέξεις – εμπορεύματα) είναι το
σύνολο των κοινωνικών προτύπων συμπεριφοράς, μέσω των οποίων οι άνθρωποι μπαίνουν στο
εμπορευματικό σύστημα, συμμετέχουν σ’ αυτό ενάντια στους εαυτούς τους και γίνονται ·αντικείμενα
επιβίωσης – εμπορεύματα-, απαρνούμενοι την ευχαρίστηση να ζήσουν πραγματικά για τους εαυτούς τους
και να οικοδομήσουν ελεύθερα την καθημερινή τους ζωή.
Επιβιώνουμε μέσα σε ένα σύνολο εικόνων με τις οποίες μας ωθούν να ταυτιστούμε. Ενεργούμε όλο και
λιγότερο από μόνοι μας και όλο και περισσότερο σε συνάρτηση με αφηρημένα σχήματα που μας
κατευθύνουν σύμφωνα με τους νόμους του εμπορευματικού συστήματος (δηλαδή το κέρδος και την
εξουσία).

Οι ρόλοι ή οι ιδεολογίες μπορεί να είναι ευνοϊκές ή εχθρικές στο κυρίαρχο σύστημα, αλλ’ αυτό δεν έχει
σημασία εφ’ όσον παραμένουν μέσα στο Θέαμα, μέσα στο κυρίαρχο σύστημα. Επαναστατικό είναι
μονάχα αυτό που καταστρέφει το Εμπόρευμα και το Θέαμα.
Κατά συνέπεια έχουμε μπουχτίσει το οργανωμένο ψέμα, την ανεστραμμένη πραγματικότητα, τις
γκριμάτσες που πιθηκίζουν την αληθινή ζωή και που την φτωχαίνουν στο έπακρο. Αγωνιζόμαστε ήδη,
συνειδητά ή όχι, για μία κοινωνία όπου το δικαίωμα πραγματικής επικοινωνίας ανήκει σε όλους… όπου η
οικοδόμηση μίας ζωής γεμάτης ενδιαφέροντα και πάθος εξαφανίζει την ανάγκη να έχουμε έναν ρόλο και να
δίνουμε περισσότερη σημασία στην φαινομενικότητα από το αυθεντικό βίωμα».
(Raoul Vaneigem: «Από την Άγρια Απεργία στην Γενικευμένη Αυτοδιεύθυνση»).

Green, Black and White Movement 1951 by Sir Terry Frost 1915-2003«Το εμπορευματικό σύστημα από-ιεροποιεί και καταστρέφει το θρησκευτικό πνεύμα και γελοιοποιεί τα
φετίχ του (Πάπας, Κοράνι, Βίβλος, Εσταυρωμένος…), αλλά συγχρόνως διατηρεί αυτό το πνεύμα σαν
μία διαρκή προτροπή για να προτιμούν οι άνθρωποι την φαινομενικότητα αντί της
πραγματικότητας, την λύπη αντί της ευχαρίστησης, το θέαμα αντί του βιώματος, την υποταγή αντί
της ελευθερίας, το κυρίαρχο σύστημα αντί των επιθυμιών. Το Θέαμα αποτελεί την καινούργια
θρησκεία και η κουλτούρα αποτελεί το κριτικό του πνεύμα.

Τα θρησκευτικά σύμβολα μαρτυρούν για την σταθερότητα της περιφρόνησης την οποία έδειχναν όλα τα
ιεραρχικά καθεστώτα όλων των εποχών προς τους ανθρώπους. Ας πάρουμε ένα μόνο παράδειγμα, τον
Χριστό:
Όντας στην πρώτη γραμμή των υποκαταστημάτων θείων προϊόντων, οι χριστιανικές εκκλησίες
υιοθέτησαν κάτω από την πίεση της εμπορευματικής διαδικασίας μία διεστραμμένη επίδειξη, η οποία δεν
θα τελειώσει παρά μόνο με την διαπαντός εξαφάνιση της διαφημιστικής της ετικέτας, που δεν είναι άλλη
από τον χαμαιλέοντα Χριστό. Υιός θεού, υιός πόρνης, υιός παρθένας, δημιουργός άρτων και θαυμάτων,
ομοφυλόφιλος και πουριτανός, πολιτικός «αγωνιστής» και μέλος της υπηρεσίας ασφαλείας, κατήγορος και
κατηγορούμενος, δουλευτής και αστροναύτης, δεν υπάρχει κανένας ρόλος που να μην μπορεί να τον
υποδυθεί αυτή η καταπληκτική μαριονέτα. Τον είδαμε σαν έμπορο της στέρησης, σαν διανομέα χαρίτων,
σαν «αβράκωτο», σαν σοσιαλιστή, φασίστα, αντιφασίστα, σταλινικό. Υπήρξε σε όλα τα εμβλήματα, σε όλες
τις σημαίες, σε κάθε αυτοεξευτελισμό, στις δύο πλευρές του ρόπαλου, στις περισσότερες θανατικές
εκτελέσεις, όπου στέκει εξ ίσου καλά στο χέρι του δήμιου όσο και του μελλοθάνατου.
Έχει την τιμητική θέση του μέσα στα αστυνομικά τμήματα, τις φυλακές, τα σχολεία, τα μπορντέλα, τους
στρατώνες, τα πολυκαταστήματα, τις ζώνες του ανταρτοπόλεμου. Χρησίμευσε σαν δείκτης πορείας, σαν
σκιάχτρο για να εξακολουθούν να αναπαύονται οι νεκροί εν ειρήνη και για να εξακολουθούν να μένουν
γονατισμένοι οι ζωντανοί, χρησίμευσε σαν βασανιστήριο και σαν δίαιτα αδυνατίσματος και θα χρησιμεύσει
και ως πλαστικός φαλλός όταν οι έμποροι της αγιοσύνης θα αποφασίσουν κάποτε να αποκαταστήσουν
εμπορικά το αμάρτημα. Ταλαίπωρε Μωάμεθ, ταλαίπωρε Βούδα, ταλαίπωρε Κομφούκιε, θλιβεροί
αντιπρόσωποι ανταγωνιστικών φιρμών χωρίς φαντασία και δυναμισμό, ο Χριστός κερδίζει σε όλα τα
μέτωπα. Ο Ιησούς Χριστός, το σούπερ αφιόνι και ο σούπερ σταρ: όλες οι εικόνες του πουλημένου στον
θεό, μέσα σε μια ρεκλάμα πώλησης του θεού».
(Raoul Vaneigem: «Από την Άγρια Απεργία στην Γενικευμένη Αυτοδιεύθυνση»)

Kurt Schwitters.DasUndbild«Αν, όπως αναφέρει ο βαρώνος Χόλμπαχ, «οι παπάδες της ενορίας, οι ιεροκήρυκες, οι ραββίνοι, οι
ιμάμηδες κ.λπ. απολαμβάνουν το αλάθητο κάθε φορά που υπάρχει ο κίνδυνος να διαψευστούν», τότε δεν
θα πρέπει να ξεχνάει κανείς το γεγονός ότι τα καταφέρνουν άριστα να παρουσιάζονται ως δήθεν μειλίχιοι,
κολακευτικοί και συμφιλιωτικοί σε καιρούς κατά τους οποίους τους έχει αφαιρεθεί η άνεση να καταπιέζουν.
Παραδώστε όμως το κράτος στο Ισλάμ και θα πάρετε αμέσως τους Ταλιμπάν και την Σαρία. Ανεχθείτε
τον χριστιανικό ολοκληρωτισμό, και η Ιερά Εξέταση θα ξαναγεννηθεί, μαζί με την ποινικοποίηση της
βλασφημίας και την προπαγάνδα του «ναταλισμού», που είναι ο προμηθευτής των σφαγών. Ανεχθείτε
τους ραββίνους, και δεν θα πρέπει να νοιώσετε έκπληκτοι όταν το παλαιό ανάθεμα της Εβραϊκής
Θρησκείας εναντίον όλων των μη Ιουδαίων (των «goyim») αναδυθεί εκ νέου: «να σαπίσουν τα κόκαλά
τους!»

Είναι καιρός να το φωνάξουμε ξανά και μάλιστα με μεγάλη ένταση: τίποτα δεν εμποδίζει κάποιον να
εξασκεί μια Θρησκεία, να ασπάζεται μια πεποίθηση, να υπερασπίζεται μια ιδεολογία, αλλά κανείς δεν
δικαιούται να τις επιβάλλει στους άλλους ή – κάτι που είναι ακόμα πιο απαράδεκτo – να κάνει
κατήχηση στα μικρά παιδιά. Όλες οι πεποιθήσεις μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα, ακόμα και οι πιο
παρεκκλίνουσες, οι πιο ανόητες, οι πιο αποκρουστικές, οι πιο επαίσχυντες, υπό τη σαφή προϋπόθεση ότι,
διατηρώντας το χαρακτήρα προσωπικών απόψεων, δεν μπορούν να υποχρεώσουν κανένα να τις δεχτεί
ενάντια στην θέλησή του…

Κάθε ελευθερία αυτοαναιρείται από τη στιγμή που δεν απορρέει από μια θέληση για πλήρη ζωή.
Το θρησκευτικό πνεύμα αναβιώνει εκεί όπου διαιωνίζεται η θυσία, η παραίτηση, η ενοχή, το μίσος
για τον εαυτό, ο φόβος της ευχαρίστησης, της αμαρτίας, της εκπλήρωσης, η αλλοίωση της φύσης
και η αδυναμία να γίνουμε πραγματικά ανθρώπινοι. Εκείνοι που επιχείρησαν να καταστρέψουν τις
εξουσιαστικές Θρησκείες μέσω της καταστολής τους, δεν πετύχαιναν πάντοτε, παρά μόνο την αναβίωσή
τους, για τον απλό λόγο ότι το πνεύμα της καταπίεσης είναι κατ’ εξοχήν εκείνο που αναγεννάται από τις
στάχτες του. Οι εξουσιαστικές Θρησκείες τρέφονται από τα πτώματα και έχει γι’ αυτές ελάχιστη σημασία το
γεγονός ότι οι ζωντανοί και οι νεκροί, ανάκατοι στους μαζικούς τάφους τους, είναι αδιαφοροποίητα είτε
μάρτυρες της πίστης τους, είτε θύματα της μισαλλοδοξίας τους. Ο θρησκευτικός ιός θα επανεμφανίζεται
όσο υπάρχουν άνθρωποι που στενάζουν και επιδεικνύουν – λες και είναι κάποιος τίτλος ευγενείας – την
φτώχεια τους, την νοσηρή τους κατάσταση, την εξάρτησή τους, ή μάλλον μια εξέγερση την οποία
αφιερώνουν στην αποτυχία».

(Raoul Vaneigem: «Σχέδια Πτήσης Για την Απελευθέρωση της Γης»).

Αυτόνομη Πρωτοβουλία

Putilov_factory-Petrograd-1917

52. Raoul Vaneigem – Η Βίβλος των Ηδονών

52. Raoul Vaneigem.bible pleasures.22-10-2012

Raoul Vaneigem – Η Βίβλος των Ηδονών

love-gustav.klimt«…Η ιστορια των πολιτισμενων ανθρωπων δεν ειναι παρα η ιστορια του εμπορευματος που παραγουν και που αυτοκαταστρεφεται καταστρεφοντας τους.(…)
Αν καθε σταθμος της οικονομικης αναπτυξης σταζει αιμα χυμενο για χειραφετησεις που κατεληγαν στον εκσυγχρονισμο της δουλείας, αυτο σημαινει οτι οι αγωνες χειραφετησης υπακουαν σε μια αναγκαιοτητα της εμπορευματικης επεκτασης… Οι νικες τους ηταν παντα νικες του εμπορευματος.
Οι ανθρωποι πιστευαν οτι αγωνιζονταν για δικαιοσυνη, ισοτητα, ελευθερια, αλλα στην πραγματικοτητα αγωνιζονταν για τον εμπορευματικο επεκτατισμο, για την επωδυνη γεννα μιας νεας εμπορευματικης μορφης, για την εγκαθιδρυση ενος αγροτικου συστηματος, για την ελευθερη κυκλοφορια των εμπορευματων, για τη βιομηχανικη παραγωγη, για την υποχρεωση της καταναλωσης.(…)

Με το να εργαζεται για την εμπορευματικη επεκταση, η αρχουσα ταξη… λειτουργει σαν ταξη καταδικασμενη να φτωχυνει ο,τι ανθρωπινο επιβιωνει μεσα της(…) Το προλεταριατο δεν ειναι αμετακλητα καταδικασμενο στην αφαιρεση που στραγγιζει αργα τους αστους και τους γραφειοκρατες απο την ανθρωπινη ουσια τους.
Αν οι προλεταριοι παραιτηθουν απο την καταστροφη της οικονομιας, επειδη παραιτουνται απο τη δημιουργια μιας κοινωνιας θεμελιωμενης στη θεληση τους για ζωη… εργαζονται για την ανανεωση του εμπορευματος, για το μαρασμο του ζωντανου (…) Υπαρχει μ’αυτη την εννοια μια αυτοκτονικη ταση του προλεταριατου, και το σχεδιο για αταξικη κοινωνια εχει τη χροια νεκροταφειου. Οι καλυτεροι υπερμαχοι του προλεταριατου δεν ειναι αμετοχοι σ’αυτο (…)
Δεν υπαρχει αλλη πολιτικη απο τη γιακωβινικη, τη λενινιστικη, την εξουσιαστικη(…) και δεν ειναι παρα η οικονομικη κατανοηση των ανθρωπινων υποθεσεων (…) Μεσω της οικονομιστικης συμπεριφορας που διαδιδει εν ονοματι της διαυγειας, οι δειλες αποπειρες αναρχικης αυτοδιευθυνσης στην Ισπανια απετυχαν στη γενεση τους και η θεληση για ζωη δεν εγινε ποτε επικεντρο της συνειδητοποιησης.(…)

Man Ray

Η γενικευμενη αυτοδιευθυνση δεν χρειαζεται αγκιτατορες, δεν εχει αναγκη απο αυτους τους συνωμοτες που οι ιθυνοντες γραφειοκρατες αρεσκονται να καταγγελλουν παντου γιατι βλεπουν σ’αυτους την καθυσηχαστικη αντανακλαση της τυρρανιας τους. Δεν εχει καμμια αναγκη κομματων ή οργανωσεων. Πτωματα που αξιωνετε να μας κυβερνησετε, ματαια θα καυτηριασετε τους υποκινητες ταραχων και θα θρηνησετε υποκριτικα για μια βια που μονο η παρουσια σας τη συντηρει.
Ποιο παραλογο κινητρο μας αναγκαζει να πληρωνουμε για αγαθα που παραχθηκανε απο ολους για ολους, αν οχι ο φοβος οτι θα γραπωθουμε απο τους νομους σας και τις φυλακες σας; Ο φοβος του χωροφυλακα ειναι η απαρχη της χαμερπειας.(…)
Γιατι να ανεχθουμε εναν κοσμο οπου η διαλεκτικη του εμπορευματος απαιτει να γινει η απολαυση οδυνη, το χαδι βιασμος και η ελευθερια καταναγκασμος; Και πως μπορει κανεις να ισχυριστει οτι θα του βαλει τελος μεσα στην οδυνη, με το βιασμο, μεσω του καταναγκασμου;
Ενας ανεμος αθωοτητας εξαπλωνεται, που μουρμουριζει υπουλα να σταματησουμε να δουλευουμε απο τεμπελια, να εκπαραθυρωσουμε εναν αρχηγο για πλακα, να μοιρασουμε τα αποθηκευμενα αγαθα απο αγαπη για τη χαριστικοτητα.(…)
Η γραμμη της ζωης περνα απο την υποκειμενικη αφθονια, τον διχως ορια ερωτα, τον εμπρησμο των τραπεζων, το σαμποταρισμα της οικονομιας, το τελος του κρατους, τη ριζικη καταστροφη των εμπορευματικων σχεσεων… »

[εκδόσεις Ελευθερος Τυπος, σελ.44-46, 96, 149-50]

Χαριστικοτητα, Ερωτας, Απολαυση ― Ανταλλαγη, Καταναγκασμος, Εμπορευμα.

egon.schiele«…Η ευτυχια δεν πληρωνεται αλλα αποσπαται απο την κοινωνια που την πουλαει… Στην ακρη της απελπισιας που μας οδηγησαν οι βιομηχανικες κοινωνιες, η χαριστικοτητα ανοιγει το δρομο της.
Οταν μια απεργια ταμιων απαλασσει τους πελατες απο το ρολο τους και τους βοηθαει να παρουν και να δωσουν χωρις ανταλλαγμα, οταν μερικοι εργατες μοιραζουν τα αποθηκευμενα προϊοντα, οταν οι ανθρωποι αρνουνται να πληρωσουν το νοικι, το ηλεκτρικο, το εισιτηριο, οταν η λεηλασια εγκαταλειπει τη μανια της εκτονωσης και παιζει με τη χαρουμενη ανακατανομη της αφθονιας, τοτε… κανενα εμποδιο δεν θα αντισταθει στη γαληνια βια της ακαταβλητης χαριστικοτητας…
…η χειραφετηση των απολαυσεων δεν αναφερεται σε τιποτα, δεν αφηνει ουτε να μετρηθει, ουτε να κριθει, ουτε να συγκριθει, ουτε να παγιδευτει… υπακουει μονο στη δικη της αναγκη επεκτασης… οι τρομοι σιγα σιγα ξεθωριαζουν, το γελιο αντικαθιστα το φοβο. Οι γραφειοκρατες και οι αστυνομικοι θα υποκυψουν περισσοτερο στα ξεσπασματα του χλευασμου παρα στην εκρηξη των βομβων…
…Αλλωστε, η κλιση προς τη χαριστικοτητα ανηκει στην εργατικη παραδοση. Αν εφτιαχνα ενα χαρτη γεωγραφικο και διαχρονικο της θελησης για ζωη… θα υπογραμμιζα, διπλα στις παγιδες που πιανομαι, τις στιγμες βιωμενης εντασης, τα μερη τα προστατευμενα απο την εμπορευματικη ακτινοβολια, τους τοπους οπου κατορθωσα, οσο διαρκεσε μια απολαυση, να εξοντωσω την οικονομικη υδρα.
Θα απεικονιζα τις πολεις του Πρατ Λομπρεγκατ να καινε το χρημα ενα πρωινο του 1932, τις κολλεκτιβες της Καταλωνιας και της Αραγωνιας να βαζουν στα σκαρια τη γενικευμενη αυτοδιευθυνση ηδη το 1936, τις αρνησεις πληρωμης που μια νεα αθωωτητα διαδιδει σημερα. ―Θα σημαδευα επισης, σε εγγλυφο, τις νικες της γραφειοκρατιας, τις ζωνες που κατεχονται απο την αρχουσα ταξη, τις εστιες των τραπεζιτων και των αστυνομικων, τις περιοχες της αυξανομενης προλεταριοποιησης.
Θα μπορουσε καποιος να δει πώς η χαριστικοτητα οργανωνεται σιγα σιγα γυρω απο τις απαιτησεις της ατομικης απολαυσης, πώς η μια και η αλλη αλληλοδιεγειρονται σ’ενα απαραμιλλο κινημα ζωης σε πεισμα των θανασιμων ισκιων της εξουσιας και του κερδους… Η χειραφετηση των απολαυσεων εμπεριεχει τη γενικευμενη χαριστικοτητα που θα αφανισει τον εμπορευματικο πολιτισμο…

Nude.egon schiele

Η τιμη σκοτωνει τη ζωη. Σου αρεσει ενα αντικειμενο; Γιατι να μη συντριψεις ο,τι απαγορευει τη χαριστικοτητα του; Μπακαληδες ολων των ειδων, δεν ακουτε να αντηχει στους δρομους η προειδοποιηση ‘‘οποιος πρεπει να πληρωσει σπαει’’;
Η πυρποληση των αστυνομικων τμηματων, των στρατωνων, των φυλακων, των εφοριων, των τραπεζων, του χρηματος… με χαροποιει λιγοτερο για το αποτελεσμα της και περισσοτερο για την αλλαγη προσανατολισμου που διαφαινεται σε τετοιες ενεργειες… να μην ανεχομαστε κανενα φραγμο στην απολαυση. Η καταστροφη απο εκτονωση εχει φαει τα ψωμια της, δεν ειναι παρα ο φορος τιμης που αποτιουν οι αυτοχειρες σε μια κοινωνια θανατου, η ελεημοσυνη που προσφερει η αριστεριστικη φιλοπτωχη κυρια σους φτωχους της…»

«…Αν ο ερωτας ειναι τυφλος, ο λογος ειναι οτι δεν βλεπει τιποτα με τα ματια της εξουσιας. Μην ελπιζετε να κρινει και να κυβερνησει, γιατι αγνοει την ανταλλακτικη σχεση. Αρκειται στον εαυτο του. Οντας το κερας της Αμαλθειας της σεξουαλικοτητας, εκφραζει καλυτερα απ’οτιδηποτε αλλο στον κοσμο του ευνουχισμου τη θεληση για ζωη και την υπεροχη αγριαδα της.
sigmarPolke-girlfriendsΑν , παντως, οι εραστες που χτες λατρευονταν χωριζουν ξαφνικα μεσα στο μισος και στην περιφρονηση, η αιτια δεν βρισκεται σε καποιο αναλλοιωτο νομο της παρακμης, σε καποια αδυσωπητη μοιρα της κουρασης. Προερχεται απο τη μεγγενη των ανταλλαγων, που μαραινει τα παθη, σβηνει τις φλογες της καρδιας, πνιγει τις παρορμησεις…
Αντι να μεινουν απληστοι για τα παντα μεχρι την εσχατια του κορεσμου, να που οι εραστες επικαλουνται το καθηκον, απαιτουν αποδειξεις, αναζητουν μια παραγωγικοτητα της στοργης. Επιβαλλονται νορμες συνοδευομενες απο την απαιτηση της αυστηρης τηρησης τους, δεν γινεται πια ανεκτη η απερισκεπτη ληθη, η αδεξιοτητα, το αναρμοστο, η φαντασιοκοπια, τα παντα αποτελουν αφορμη επιπληξεων και κυρωσεων. Επειδη τους λειπει η θεληση να δημιουργησουν την αλλαγη οπου θα ξαναβρεθουν, δανειζονται τα δεκανικια της κοινωνιας που τους ακρωτηριαζει απο τη γενναιοδωρια τους.
Η ψυχρη λογικη αποδιωχνει την τρελλα της αφθονιας και ερχεται να κανει απολογισμο των πραγματων. Εφτασαν οι υπουλοι καιροι του να ζητας και να δινεις λογαριασμο, των υποχρεωσεων που πληρωνουν εντοκως τα αναγνωριζομενα δικαιωματα, των φιλιων εναντι φιλιων που προαναγγελλουν το ‘‘μια σου και μια μου’’ του απελπισμενου γοητρου.

Με το να ιδιοποιουνται ο ενας τον αλλο, με το να μετρανε την αμοιβαια στοργη, ο καθενας καταληγει να πειστει οτι… τα προτερηματα του αλλου ηταν προϊον της φαντασιας, οτι η γενναιοδωρια δεν ανταμειβεται οπως πρεπει κι οτι η ελξη δεν ηταν καθολου δικαιολογημενη. Ο ερωτας διαμαρτυρεται οτι εκχωρηθηκε σε αφερεγγυο οφειλετη, οι απογοητευσεις συντασσουν ενα πιστοποιητικο χρεωκοπιας, το παθος καταληγει στη μικροπρεπεια, η στοργη στο παζαρεμα, η φιλια στη συκοφαντηση… Πως να ζησουμε σ’ενα κοσμο οπου τα παντα πληρωνονται; Τις λιγες απολαυσεις που σας απεμειναν να προσφερετε στους αλλους και στον εαυτο σας, εχετε βαλθει να τις ανταλλαξετε, να τις λογαριασετε, να τις ζυγισετε [να ορισετε ισοτιμιες]…

…Το να πινουμε με ακορεστη διψα απο το ποτηρι της ζωης ειναι η καλυτερη εγγυηση οτι δεν θα στερεψει ποτε. Αυτο το ξερουν τα παιδια, που παιρνουν τα παντα για να τα προσφερουν στην τυχη. Η αισθησιανη αφθονια ζωογονει τις τοπιογραφιες τους πριν η οικονομικη επιταγη αρχισει την αντιστροφη μετρηση του βιωματος. Πριν μαθουν την ανταποδοτικοτητα, πριν μυηθουν στο να αξιζουν ενα δωρο, να απαιτουν τα οφειλομενα, να ανταμειβουν για ενα κερδος, να τιμωρουν για μια υποτιμηση, να ευχαριστουν εκεινους που τους αφαιρουν ενα προς ενα τα θελγητρα μιας υπαρξης διχως ανταλλαγμα.
Το ιδιο ισχυει και για τους παθιασμενους, αυτα τα παιδια που ξαναανακαλυφθηκαν μεσα στον εαυτο τους. Οι εραστες δινουν τα παντα και παιρνουν τα παντα ανεπιφυλακτα. Σαν να συναγωνιζονται ποιος θα προσφερει τα περισσοτερα διχως να ζητα τιποτα σε ανταποδωση. Κι αυτο δεν παυει να δινει περισσοτερη δυναμη στον ερωτα, που αντλει νεες απολαυσεις ακομα κι απο τις ατονιες του και τις εξαντλησεις του…

Αν η συγκυρια των συναντησεων μου προσφερει τον ερωτα σου και σου προσφερει τον δικο μου, μην υποβιβαζεις την αρμονια των επιθυμιων μας σε ανταλλαγη… [Πρεπει να ζητω ανταποδοση] για να αγαπησω; …τοσο λιγο αγαπω τον εαυτο μου; …Οποιος δεν ειναι γεματος απο τις δικες του επιθυμιες δεν μπορει να δωσει τιποτα. Οποιος βαδιζει στο δρομο του δουναι και λαβειν, προχωρα σιγα σιγα προς την ανια, την κουραση και το θανατο… …Οποιος ξερει να αφουγκραζεται προσεκτικα την απολαυση, αγνοει πατριδες και συνορα, αφεντες και δουλους, κερδος και ζημια. Η σεξουαλικη πληθωρα ειναι αυταρκης, εχει στο χωρο της και στο χρονο της αρκετη τολμη για να συντριψει ο,τι την εμποδιζει…» [σελ. 54, 57-62, 98] (1979)
πηγή: http://isotita.wordpress.com/

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

blackblock2