99. (L.Trotsky) τα εγκλήματα του Stalin – (P.Kropotkin)

annenkov[…] Κανένας –και δεν κάνω εξαίρεση ούτε για το Χίτλερ– δεν κατάφερε στο σοσιαλισμό τόσο θανάσιμα χτυπήματα. Ο Χί­τλερ χτυπούσε τις εργατικές οργανώσεις από έξω. Ο Στάλιν τις χτυπάει από μέσα. Ο Χίτλερ καταστρέφει το μαρξισμό. Ο Στάλιν τον εκπορνεύει. Ούτε μια αρχή δεν μένει άθικτη. Ούτε μια ιδέα που να μη βρομιστεί. Οι ίδιες οι λέξεις σοσιαλισμός και κομμουνισμός έχουν σοβαρά δυσφημιστεί από τότε που ολότελα ανεξέλεγκτοι χωροφύλακες, διπλωματούχοι «κομμουνιστές» , α­ποκαλούν σοσιαλισμό το καθεστώς που επιβάλλουν. Σιχαμερή βεβήλωση! Ο στρατώνας της Γκε-Πε-Ου δεν είναι το ιδανικό της μαχόμενης εργατικής τάξης. Σοσιαλισμός σημαίνει καθεστώς τέ­λειας διαφάνειας που στους κόλπους του οι εργαζόμενοι αυτοδιοικούνται. Το σταλινικό καθεστώς βασίζεται στη συνωμοσία των κυβερνώντων ενάντια στους κυβερνώμενους. Σοσιαλισμός σημαίνει αδιάκοπη πορεία προς την ισότητα. Ο Στάλιν αναστή­λωσε ένα σύστημα με σκανδαλώδη προνόμια. Ο σοσιαλισμός έχει για αντικείμενο την ολοκληρωτική ανάπτυξη της ανθρώπι­νης προσωπικότητας. Πού και πότε η προσωπικότητα καταπατή­θηκε όσο στην ΕΣΣΔ; Ο σοσιαλισμός δε θ’ άξιζε τίποτα δίχως σχέσεις ανιδιοτελείς, τίμιες, ανθρώπινες ανάμεσα στους ανθρώ­πους. Το σταλινικό καθεστώς διαπότισε τις κοινωνικές και ατο­μικές σχέσεις με ψέμα, αριβισμό και προδοσία. Ο Στάλιν δεν προσδιορίζει τους δρόμους της Ιστορίας. Γνωρίζουμε τις αντικει­μενικές αιτίες που προετοίμασαν την αντίδραση στην ΕΣΣΔ. Μα δεν είναι χωρίς λόγο που ο Στάλιν βρέθηκε στην κορυφή του θερμιδοριανού κύματος. Κατάφερε να δόσει στη βουλιμία μιας και­νούργιας κάστας την πιο απαίσια έκφραση. Δεν είναι υπεύθυνος για την Ιστορία. Μα είναι υπεύθυνος για ό,τι κάνει και για το ρόλο του στην Ιστορία. Είναι ο ρόλος ενός εγκληματία που τα εγκλήματα του έχουν τέτοιο πλάτος ώστε η αηδία γι’ αυτά πολλα­πλασιάζεται από τη φρίκη. […]

Η κοινωνική και πολιτική σημασία των εκκαθαρίσεων είναι φανερή: oι διευθυντικοί κύκλοι εξοντώνουν όποιον τους θυμίζει το επαναστατικό παρελθόν, τις αρχές του σοσιαλισμού, την ελευ­θερία, την ισότητα, την αδελφοσύνη, τα εκκρεμή καθήκοντα της παγκόσμιας επανάστασης. Η αγριότητα των διωγμών μαρτυ­ράει το μίσος της προνομιούχας κάστας για τους επαναστάτες. Μ’ αυτή την έννοια, η εκκαθάριση αυξάνει την ομοιογένεια των διευθυντικών κύκλων και φαίνεται σαν να στερεώνει την εξουσία του Στάλιν. […]

volkovΟ σοβιετικός βοναπαρτισμός γεννήθηκε από το θεμελιακό ανταγωνισμό ανάμεσα στη γραφειοκρατία και το λαό και το συμ­πληρωματικό ανταγωνισμό ανάμεσα στους επαναστάτες και τους θερμιδοριανούς στους κόλπους της γραφειοκρατίας. Ο Στάλιν ανέβηκε στην εξουσία στηριζόμενος στη γραφειοκρατία ενάντια στο λαό, στους θερμιδοριανούς ενάντια στους επαναστάτες. Ωστόσο σε κρίσιμες στιγμές είχε αναγκαστεί να επιζητήσει την υ­ποστήριξη των επαναστατών και, με τη συνδρομή τους, την υπο­στήριξη του λαού ενάντια στους πάρα πολύ ανυπόμονους προνο­μιούχους. Μα δεν μπορεί κανείς να στηριχτεί πάνω σ’ ένα κοινωνικό ανταγωνισμό που οδηγεί στην άβυσσο. Απ’ αυτού το υποχρεωτικό πέρασμα στο θερμιδοριανό «μονολιθισμό», με την εκμηδένιση των τελευταίων υπολειμμάτων του επαναστατικού πνεύματος και την κατάπνιξη της παραμικρής πολιτικής πρωτοβουλίας των μαζών. […]

Η μνήμη των ανθρώπων είναι μεγαλόψυχη όταν τα δρακόντεια μέτρα μπαίνουν στην υπηρεσία μεγάλων ιστορικών σκοπών. Αντίθετα η ιστορία δεν θα συγχωρέσει ούτε για μια σταλαγματιά αίμα που προσφέρθηκε στον καινούργιο Μολώχ της αυθαιρεσίας και του προνομίου. Το ηθικό μας αίσθημα βρίσκει τη βαθύτερη ικανοποίησή του στην ακλόνητη πεποίθηση πως η ιστορική τιμωρία θα είναι ανάλογη με το έγκλημα. Η επανάσταση θ’ ανοίξει όλα τα μυστικά συρτάρια, θ’ αναθεωρήσει όλες τι δίκες, θα αποκαταστήσει τους συκοφαντημένους, θα στήσει μνημεία στα θύματα, θα ρίξει αιώνιο ανάθεμα στους δήμιους. […]
(L.Trotsky, Τα Εγκλήματα του Στάλιν, 1937) .PDF  L.Trotsky-Stalin’sCrimes

[…] Διακυρύσσοντας την εξισωτική αναρχική ηθική μας, αρνούμαστε να σφετερισθούμε το δικαίωμαπου οι ηθικολόγοι ασκούσαν πάντοτε- εκείνο του ακρωτηριασμού του ατόμου εν ονόματι κάποιου ιδανικού το οποίο θεωρούν καλό. Δεν αναγνωρίζουμε αυτό το δικαίωμα σε κανέναν. Δεν το θέλουμε ούτε και για τον εαυτό μας. Αναγνωρίζουμε την πλήρη και απόλυτη ελευθερία του ατόμου, επιθυμούμε την πληρότητα της ύπαρξης του, την ελεύθερη ανάπτυξη όλων των ικανοτήτων του. Δεν επιθυμούμε να του επιβάλουμε τίποτα, […]. Το μόνο πουκρατάμε για το εαυτό μας είναι η ειλικρινής έκφραση της συμπάθειας ή της αντιπάθειας μας για ότι θεωρούμε καλό ή κακό. Στο παρελθόν η εκκλησία απειλούσε τους ανθρώπους με την κόλαση για να τους ηθικοποιήσεικαι, όπως όλοι γνωρίζουν, το κατόρθωσε: τους εξαχρείωσε. […] Διακηρύσσοντας οτι είμαστε αναρχικοί, διακηρύσσουμε εκ προοιμίου οτι αρνούμαστε να κάνουμε στους άλλους ότι δεν θα θέλαμε να μας κάνουνε εκείνοι. Οτι δεν ανεχόμαστε πλέον την ανισότητα, η οποία θα επέτρεπε σε ορισμένους απο εμάς να εκμεταλλευθούν την δύναμη, την δολιότητα ή την επιτηδειότητα τους, κατά τρόπο που εμείς οι ίδοι απεχθανόμαστε. Όμως η ισότητα σε όλα-συνώνυμο της δικαιοσύνης- είναι ακριβώς η αναρχία. Δεν κηρρύσουμε τον πόλεμο ενάντια στην αφηρημένη τριάδα του νόμου, της θρησκείας και της εξουσίας. Με το να γίνουμε αναρχικοί, κηρρύσσουμε τον πόλεμο ενάντια σε όλο αυτό το κύμα της απάτης, της δολιότητας,της εκμετάλλευσης, της διαφθοράς, της διαστροφής που κατέκλυσε τις καρδιές όλων μας. Κηρύσσουμε τον πόλεμο ενάντια στον τρόπο δράσης και στον τρόπο σκέψης τους. Ο κυβερνώμενος, ο εξαπατημένος, ο εκμεταλλευόμενος, η πόρνη, πληγώνουν πάνω απο όλα το αίσθημα μας περί ισότητας. Εν ονόματι της Ισότητας, δεν θέλουμε πλέον ούτε πόρνες, ούτε εκμεταλλευόμενους, ούτε εξαπατημένους, ούτε κυβερνωμένους. […]  (P.Kropotkin)

stalin.1937

I am the polluter of the race”,

http://englishrussia.com/2013/01/21/ostarbeiters-guest-workers-of-the-war-time/#more-118592

 Katyn: A Crime Without Punishment, [ed.] A.M.Cienciala, N.S.Lebedeva, W.Materski
Yale University Press, January 2008. http://www.polishculture-nyc.org/?itemCategory=31412&siteId=217&priorId=0&showDetail=true&pproductId=21967

 If by totalitarianism one means a regime that subordinates every act of the individual to the state and to its ideology, then both Nazism and Stalinism were true totalitarian regimes. U.Eco, Ur-fascism.

http://www.nybooks.com/articles/archives/1995/jun/22/ur-fascism/

Russian-AvantGarde το σοσιαλιστικό ιδεώδες εμπεριείχε έναν «ανθρωπισμό»; και, αν ναι, πώς εξηγείται ο παραμερισμός και των στοιχειωδών ανθρωπίνων αξιών, που οδήγησε τις «σοσιαλιστικές» κοινωνίες στην κατάρρευση; Ζητήματα φιλοσοσφικής ανθρωπολογίας, που διερευνώνται υπό το φως των πρόσφατων εξελίξεων στις χώρες του ποτέ «υπαρκτού» σοσιαλισμού […] Ε.Μπιτσάκης, Φιλοσοφία του ανθρώπου, εκδ.Gutenberg, 1991. (από το οπισθόφυλλο). Βλπ.ιδίως το ‘Παράρτημα’ στο τέλος του βιβλίου.

R.Vaneigem, Lettre de Staline à ses enfants, enfin réconciliés, de l’Est et de l’Ouest. Επιστολή του Στάλιν στα παιδιά του Ανατολής και Δύσης που επιτέλους έχουν συμφιλιωθεί.

«Άκουσε, Ρουμπάσοφ, είπε, ένα πράγμα θέλω να σου τονίσω. Επανειλημμένα είπες “εσείς”- εννοώντας το Κράτος και το Κόμμα σε αντίθεση με το “εγώ”» (Arthur Koestler 1905-1983, Darkness at Noon, Το μηδέν και το άπειρο).

«Ας μου στείλουν κανέναν καλύτερο (ανακριτή) ή ας με εκτελέσουν χωρίς εξηγήσεις» (Victor Serge 1890-1947, L’ affaire Tulaév, Υπόθεση Τουλάγεφ). κ.ά.

Slánský trial : http://en.wikipedia.org/wiki/Sl%C3%A1nsk%C3%BD_trial

(Communism on Trial: The Slansky Affair and Anti-Semitism in Post-WWII Europe, by Helaine Blumenthal, 2009, Department of History, University of California, Berkeley. http://www.escholarship.org/uc/item/4wr2g4kf#page-40  )

Doctors’ plot : http://en.wikipedia.org/wiki/Doctors%27_plot      κ.ά.

Drawings from the Gulag by Danzig Baldaev )

—————————————————————————————–

«…κύκλος συνεργατών του πρωθυπουργού, μεταξύ των οποίων ο γγ της κυβέρνησης Τ. Μπαλτάκος, του εισηγούνται επίμονα -σύμφωνα με πληροφορίες- να προετοιμάσει το έδαφος για μία κυβέρνηση της όλης δεξιάς μετά τις επόμενες εκλογές: Για μια τρικομματική συνεργασία, δηλαδή, ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία, τους Ανεξάρτητους Έλληνες και τη Χρυσή Αυγή.[…] » (Αποκλειστικό: Μαύρο παρασκήνιο πίσω από το πάγωμα του νόμου Ρουπακιώτη. [11-05-2013] Βλπ.  http://tvxs.gr/ και http://www.nchr.gr/ [27-02-2013] )  ———————

all.Together εκπομπή ‘πλυντήριο’ των ναζιστών στον Skai: http://www.skai.gr/player/TV/?mmid=238569

Χ.Α. και νεοφασιστική διεθνής: Stormfront – White Nationalist Community  http://www.stormfront.org/forum/

μαρτυρία-σχόλιο για την κατάσταση που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι που κρατούνται στο Α/Τ Δραπετσώνας: http://www.unfollow.gr.com/blog/item/187-drapetsona.html

Αυτόνομη Πρωτοβουλία

Advertisements

60. …Umberto Eco – Η μη ανεκτικότητα..

60. U.Eco.non-tolerance.pm.22-10-2012

……Umberto Eco – Η μη ανεκτικότητα …*
George.BellowsΜερικές σκέψεις… Υπάρχουν, ρωτούσε ο Umberto Eco, «παγκόσμια σημειολογικά», δηλαδή έννοιες στοιχειώδεις, κοινές σε όλο το ανθρώπινο είδος, που μπορούν να εκφραστούν σε όλες τις γλώσσες;
Θα μπορούσαμε ίσως να υποστηρίξουμε κάτι τέτοιο αναφορικά με εκείνες (κοινές σε όλους τους πολιτισμούς) που αναφέρονται στη θέση του σώματός μας στο χώρο. Έχουμε μια κοινή αντίληψη της έννοιας του ύψους και του βάθους, του αριστερά και δεξιά, της ακινησίας και του βαδίσματος. Γνωρίζουμε όλοι τι σημαίνει να χτυπούμε μια ύλη που παρουσιάζει αντίσταση, να διεισδύουμε σε ένα υλικό μαλακό ή υγρό, να πολτοποιούμε κλπ. Και όλοι έχουμε μια άποψη γύρω από το τι σημαίνει αντιλαμβάνομαι, θυμάμαι, επιθυμώ, φοβάμαι, λυπούμαι ή ανακουφίζομαι, νιώθω ευχαρίστηση ή πόνο, και βγάζω ήχους που εκδηλώνουν αυτά τα αισθήματα. Κατά συνέπεια (ήδη εδώ υποστηρίζει ο Eco, εισερχόμαστε στη σφαίρα του «δ ι κ α ί ο υ») υπάρχουν αντιλήψεις παγκόσμιες γύρω από την κ α τ α σ τ ο λ ή:
δεν επιθυμούμε να μας εμποδίζει κανείς να μιλούμε, να βλέπουμε, να ακούμε, να κοιμόμαστε, να τρώμε, να κινούμαστε ελεύθερα ‘ και υποφέρουμε όταν κάποιος μας δένει ή μας υποχρεώνει σε περιορισμό, μας χτυπάει ή μας τραυματίζει, μας υποβάλλει σε φυσικά ή ψυχολογικά βασανιστήρια που ελαττώνουν ή εκμηδενίζουν την ικανότητά μας να σκεφτόμαστε.
Βέβαια, η εικόνα που προκύπτει από τα προηγούμενα, είναι ενός «ανθρώπου» κτηνώδους και μοναχικού, που δεν γνωρίζει τι είναι σεξουαλική σχέση, η απόλαυση του διαλόγου, η αγάπη προς τους γιούς ή τις κόρες, η θλίψη για την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου ‘ ήδη όμως στη φάση αυτή η «σημειωτική» λέει ο Eco έχει με μια έννοια γίνει η βάση μιας «ηθικής»…: οφείλουμε να σεβόμαστε τα δικαιώματα της φυσικής οντότητας του άλλου, και μέσα σ ‘αυτήν το δικαίωμα του λόγου και της σκέψης.
Πώς γίνεται όμως και ο πρωτόγονος (ή η πρωτόγονη) της προηγούμενης εικόνας, παρόλο που επεξεργάζεται αμέσως ένα ρεπερτόριο παγκόσμιων γνώσεων που διαθέτει, μπορεί να φτάσει να καταλάβει όχι μόνο ότι επιθυμεί να κάνει μερικά πράγματα και δεν επιθυμεί να του κάνουν κάποια άλλα, αλλά και ότι δεν θα έπρεπε να κάνει στους άλλους αυτό που δεν θέλει να κάνουν οι άλλοι σ’ αυτόν;

torture-spanish.inquisition

«Η ηθική διάσταση αρχίζει όταν έρχεται στο προσκήνιο ο άλλος».
Ο άλλος βρίσκεται μέσα μας ‘ και αυτό δεν αποτελεί μιαν ασαφή συναισθηματική προδιάθεση, αλλά μια συνθήκη «θεμελιακή». Ο άλλος, το βλέμμα του άλλου, καθορίζει και διαμορφώνει εμάς. Εμείς δεν μπορούμε να καταλάβουμε ποιοι είμαστε χωρίς το βλέμμα και την ανταπόκριση του άλλου. Ακόμη και αυτός που σκοτώνει, βιάζει, καταπιέζει, θα επιζητήσει την αποδοχή, τον σεβασμό ή και τον έπαινο. Ακόμη και από αυτούς που ταπεινώνει, απαιτεί την αναγνώριση που βρίσκεται στο φόβο τους και στην υποταγή τους -τι θα συνέβαινε εάν ζούσαμε σε μια κοινότητα όπου κανείς δεν θα μας κοίταζε ή θα συμπεριφερόταν σαν να μην υπήρχαμε; Η αναγνώριση του ρόλου των άλλων, λέει ο Eco, η ανάγκη να σεβαστούμε σ’ αυτούς αυτές τις ανάγκες που για τον εαυτό μας θεωρούμε αναντίρρητες, είναι προϊόν μιας ανάπτυξης χιλιάδων χρόνων.
Μπορεί αυτή η συνείδηση της σημασίας του άλλου να προσφέρει μιαν απόλυτη βάση, ένα αμετακίνητο θεμέλιο για μια ηθική συμπεριφορά; Και ακόμα: μπορούν οι αρχές μιας «ηθικής» (πρόκειται εδώ ουσιαστικά για μια «φυσική ηθική») να βασιστούν πάνω σε ένα φυσικό γεγονός όπως είναι η υλικότητά μας και η ιδέα ότι γνωρίζουμε ενστικτωδώς ότι έχουμε μια «ψυχή» (ή κάτι που λειτουργεί ως ψυχή) μόνο χάρη στην παρουσία των άλλων;

roy-lichtensteinΟ φονταμενταλισμός, ο ολοκληρωτισμός, ο ψευδο-επιστημονικός ρατσισμός, είναι θεωρητικές θέσεις που προϋποθέτουν μια φιλοσοφική θεωρία. Η  μ ή  α ν ε κ τ ι κ ό τ η τ α  προτάσσεται κάθε φιλοσοφικής θεωρίας. Με την έννοια αυτή η μη ανεκτικότητα έχει βιολογικές ρίζες, εκδηλώνεται ανάμεσα στα ζώα ως αίσθημα εδαφικότητας, θεμελιώνεται σε συναισθηματικές αντιδράσεις συχνά επιφανειακές – δεν ανεχόμαστε εκείνους που είναι διαφορετικοί από εμάς, επειδή έχουν δέρμα διαφορετικού χρώματος, επειδή μιλούν μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνουμε, επειδή… . Η μη ανεκτικότητα απέναντι στο διαφορετικό και το άγνωστο είναι φυσική σε ένα παιδάκι τόσο όσο και η τάση του να οικειοποιείται όλα όσα επιθυμεί. Το μωρό ε κ π α ι δ ε ύ ε τ α ι στην ανεκτικότητα σιγά σιγά, όπως εκπαιδεύεται και στην έννοια της ξένης ιδιοκτησίας.

Όμως, αν ο καθένας κατορθώσει να ελέγξει το σώμα του, η ανεκτικότητα παραμένει ένα πρόβλημα διαρκούς εκπαίδευσης των ενηλίκων, γιατί στην καθημερινή ζωή πάντα βρισκόμαστε εκτεθειμένοι στα πλήγματα της διαφορετικότητας. «…Η πρωτόγονη μη ανεκτικότητα (…) ξεφεύγει από κάθε κριτικό ορισμό ή σύλληψη. Και όμως, δεν είναι οι θεωρίες περί διαφορών που προκαλούν την άγρια μη ανεκτικότητα: αντίθετα, εκμεταλλεύονται ένα υπόβαθρο διάχυτης και προϋπάρχουσας μη ανεκτικότητας. (…) Η πιο επικίνδυνη μορφή μη ανεκτικότητας είναι ακριβώς αυτή που γεννιέται όπου απουσιάζει οποιαδήποτε φιλοσοφική θεωρία, και προέρχεται από στοιχειώδη ένστικτα. Γι’ αυτό δεν μπορεί να της γίνει κριτική και να χαλιναγωγηθεί με λογικά επιχειρήματα». Τα θεωρητικά θεμέλια του Χιτλερικού «Ο Αγών μου» μπορούν να καταρριφθούν με μια ριπή επιχειρημάτων, αν όμως οι ιδέες που αυτό πρότεινε επέζησαν και θα επιζήσουν σε κάθε αντιπαράθεση «είναι γιατί βασίζονται σε μια μη ανεκτικότητα άγρια, αδιαπέραστη από κάθε κριτική». Αυτή, στηρίζεται σε ένα «βραχυκύκλωμα κατηγοριών», που στη συνέχεια τροφοδοτεί οποιαδήποτε μελλοντική ρατσιστική θεωρία…(σελ.143-146).

iron.maiden.torture.inquisition

«…Επίσης, η πιο τρομερή μη ανεκτικότητα είναι εκείνη των φτωχών, που είναι και τα πρώτα θύματα της διαφορετικότητας. Δεν υπάρχει ρατσισμός μεταξύ των πλουσίων. Οι πλούσιοι το πολύ πολύ να παράγουν τις θεωρίες του ρατσισμού ‘ αλλά οι φτωχοί παράγουν την πρακτική της, που είναι και πολύ πιο επικίνδυνη. Οι διανοούμενοι δεν μπορούν να πολεμήσουν ενάντια στην άγρια μη ανεκτικότητα, γιατί μπροστά στην καθαρή και απερίσκεπτη θηριωδία, κάθε σκέψη αφοπλίζεται. Είναι, όμως, πάρα πολύ αργά να πολεμούν ενάντια στην θεωρητική μη ανεκτικότητα. (…) Και όμως εκεί βρίσκεται η πρόκληση. Είναι σαν να χάνουμε τον καιρό μας, αν πάμε να εκπαιδεύσουμε στην ανεκτικότητα τους ενήλικες που μας βομβαρδίζουν με εθνικούς και θρησκευτικούς λόγους. Είναι πάρα πολύ αργά. Άρα, λοιπόν, η άγρια μη ανεκτικότητα πολεμιέται στη ρίζα της, διαμέσου μιας διαρκούς εκπαίδευσης που αρχίζει από την τρυφερή ηλικία, πριν καν γραφεί σε βιβλίο και πριν σχηματίσει μια πάρα πολύ σκληρή και παχιά κρούστα πάνω στη συμπεριφορά του ανθρώπου» (σελ.146-147).

(* U. Eco, Πέντε Ηθικά Κείμενα, εκδ.Ελληνικά Γράμματα).

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

Multicultural-Harmony1

59. U.ECO -Τα τυπικά χαρακτηριστικά του πρωτο-φασισμού

59. U.Eco.firstdegree.fascism.22-10-2012

UMBERTO ECO – Τα τυπικά χαρακτηριστικά του πρωτο-φασισμού
Παρά την ασάφεια αυτή, νομίζω πως μπορούμε να σκιαγραφήσουμε έναν κατάλογο χαρακτηριστικών τα οποία είναι αντιπροσωπευτικά αυτού που ονομάζω «πρωτοφασισμό», ή «αρχέγονο φασισμό». […]

kitaj-rise.fascism31. Το πρώτο χαρακτηριστικό του πρωτοφασισμού είναι η λατρεία της παράδοσης. […] δεν μπορεί να υπάρξει καμία πρόοδος στη γνώση. Η αλήθεια έχει ήδη καταγραφεί μια για πάντα, κι εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνεχίζουμε να ερμηνεύουμε το δυσνόητο μήνυμά της. Αν κοιτάξει κανείς τις βιβλιοθήκες διαφόρων φασιστικών καθεστώτων, θα βρει όλους τους μείζονες διανοητές της παραδοσιαρχίας. Η ναζιστική εσωτερική γνώση τρεφόταν με παραδοσιαρχικά, συγκρητιστικά και μυστικιστικά στοιχεία. Η πηγή που επηρέασε περισσότερο τις θεωρίες της νέας ιταλικής δεξιάς, ο Ιούλιος Έβολα, συνδύαζε το Άγιο Δισκοπότηρο με τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, και την αλχημεία με την Αγία Ρωμαϊκή και Γερμανική Αυτοκρατορία. Και μόνο το γεγονός ότι η ιταλική δεξιά, για να δείξει πόσο ανοιχτό μυαλό διαθέτει, διεύρυνε αυτό τον κατάλογο ώστε να συμπεριλάβει και έργα του Ντε Μαιτρ, του Γκενόν και του Γκράμσι, αποτελεί ολοφάνερη απόδειξη συγκρητισμού. Αν κοιτάξετε τα ράφια που, στα αμερικάνικα βιβλιοπωλεία, φέρουν την επιγραφή «Νέα Εποχή», θα βρείτε εκεί μέχρι και Άγιο Αυγουστίνο, ο οποίος, απ’ ό,τι γνωρίζω, δεν ήταν φασίστας. Αλλά το να συνδυάζεις τον Άγιο Αυγουστίνο με το Στόουνχεντζ αυτό είναι σύμπτωμα πρωτοφασισμού.

2. Η παραδοσιαρχία συνεπάγεται την απόρριψη του μοντερνισμού. Και οι φασίστες και οι εθνικοσοσιαλιστές κυριολεκτικά λάτρευαν την τεχνολογία, ενώ οι διανοητές της παραδοσιαρχίας συνήθως την απορρίπτουν ως αντίθετη προς τις παραδοσιακές πνευματικές αξίες. Όμως, παρόλο που ο ναζισμός υπερηφανευόταν για τα βιομηχανικά του επιτεύγματα, ο εγκωμιασμός του μοντερνισμού δεν ήταν παρά η επιφάνεια μιας ιδεολογίας βασισμένης στην ιδέα Αίμα και Γη (Blut und Boden). Η απόρριψη του σύγχρονου κόσμου ήταν μεταμφιεσμένη σαν αντίκρουση του καπιταλιστικού τρόπου ζωής, αλλά αφορούσε κυρίως στην απόρριψη του Πνεύματος του 1789 (και του 1776, φυσικά). Ο Διαφωτισμός, η Εποχή του Ορθολογισμού, γίνεται αντιληπτή ως απαρχή της σύγχρονης αχρειότητας. Κατ’ αυτή την έννοια, ο πρωτοφασισμός μπορεί να οριστεί ως ανορθολογισμός.

3. Ο ανορθολογισμός βασίζεται επίσης στη λατρεία της δράσης για τη δράση. Επειδή η δράση είναι από μόνη της όμορφη, πρέπει να αναλαμβάνεται πριν, ή χωρίς, οποιαδήποτε σκέψη. Η σκέψη είναι μια μορφή αποδυνάμωσης. Επομένως, η κουλτούρα είναι ύποπτη, στο βαθμό που ταυτίζεται με την κριτική στάση. Η καχυποψία απέναντι στον κόσμο της διανόησης αποτελούσε πάντοτε σύμπτωμα του πρωτοφασισμού, από την υποτιθέμενη ρήση του Γκέμπελς («όταν ακούω να μιλάνε για κουλτούρα αρπάζω το όπλο μου») μέχρι τη συχνή χρήση εκφράσεων όπως «εκφυλισμένοι διανοούμενοι», «κουλτουριάρηδες», «παρηκμασμένοι σνομπ», «τα πανεπιστήμια είναι φωλιές κομμουνιστών». Οι επίσημοι φασίστες διανοούμενοι ασχολούνταν κυρίως με το να επιτίθενται στον σύγχρονο πολιτισμό και την αριστερή διανόηση, που έχουν προδώσει τις παραδοσιακές αξίες.

ChurchTrinita - Jean Baptiste Camille Corot4. Καμιά συγκρητιστική πίστη δεν αντέχει στην αναλυτική κριτική. Το κριτικό πνεύμα κάνει διακρίσεις μεταξύ των εννοιών, και αυτές οι διακρίσεις αποτελούν σημάδι μοντερνισμού. Στον σύγχρονο πολιτισμό, η επιστημονική κοινότητα επαινεί τη διαφωνία ως μέθοδο βελτίωσης της γνώσης. Για τον πρωτοφασισμό, η διαφωνία είναι προδοσία.

5. Εξάλλου, η διαφωνία αποτελεί σημάδι ποικιλομορφίας. Ο πρωτοφασισμός καλλιεργεί και αναζητεί τη συναίνεση με το να οξύνει και να εκμεταλλεύεται το φυσικό φόβο του διαφορετικού. Η πρώτη έκκληση ενός φασιστικού ή πρώιμου φασιστικού κινήματος είναι η έκκληση ενάντια στους παρείσακτους. Επομένως, ο πρωτοφασισμός είναι εξ ορισμού ρατσιστικός.

6. Ο πρωτοφασισμός πηγάζει από την ατομική ή κοινωνική απογοήτευση. Αυτός είναι και ο λόγος που ένα από τα πιο τυπικά χαρακτηριστικά των φασιστικών καθεστώτων του παρελθόντος ήταν η επίκληση προς μια απογοητευμένη μεσαία τάξη που μαστιζόταν από μια οικονομική κρίση ή ένιωθε πολιτικά εξευτελισμένη και φοβισμένη από την πίεση που ασκούσαν οι χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις. Στην εποχή μας, που οι παλιοί «προλετάριοι» είναι πλέον μικροαστοί (και τα λούμπεν στοιχεία είναι κατά κανόνα αποκλεισμένα από την πολιτική σκηνή), ο φασισμός του αύριο θα βρει το ακροατήριό του σ’ αυτή τη νέα πλειοψηφία.

7. Στους ανθρώπους που νιώθουν πως δεν έχουν πλέον ξεκάθαρη κοινωνική ταυτότητα, ο πρωτοφασισμός λέει πως το μοναδικό τους προνόμιο είναι το πιο κοινό, ότι έχουν γεννηθεί στην ίδια χώρα. Αυτή είναι και η απαρχή του εθνικισμού. Άλλωστε, το μοναδικό πράγμα που μπορεί να δώσει ταυτότητα στο έθνος είναι οι εχθροί του. Έτσι, στη ρίζα της πρωτοφασιστικής ψυχολογίας υπάρχει μια εμμονή με τις συνωμοσίες, ιδιαίτερα τις διεθνείς. Οι οπαδοί πρέπει να νιώθουν πολιορκημένοι. Ο πιο εύκολος τρόπος να πολεμήσεις μια συνωμοσία είναι η επίκληση στην ξενοφοβία. Αλλά η συνωμοσία πρέπει να έχει και εσωτερικούς μοχλούς: οι Εβραίοι είναι συνήθως ο καλύτερος στόχος […]

Edward -Bawden8. Οι οπαδοί πρέπει να νιώθουν ταπεινωμένοι από τον επιδεικτικό πλούτο και την δύναμη των εχθρών τους. […] οι εχθροί είναι ταυτόχρονα πολύ ισχυροί και πολύ αδύναμοι. Οι φασιστικές κυβερνήσεις είναι καταδικασμένες να χάνουν τους πολέμους τους, γιατί είναι εγγενώς ανίκανες να κάνουν μια αντικειμενική εκτίμηση της δύναμης του εχθρού.

9. Για τον πρωτοφασισμό, δεν υπάρχει αγώνας για τη ζωή· αντίθετα, η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας. Επομένως, ο ειρηνισμός ισοδυναμεί με συναλλαγή με τον εχθρό. Είναι κακός, γιατί η ζωή είναι ένας συνεχής πόλεμος. Αυτό, όμως, επιφέρει ένα «σύμπλεγμα Αρμαγεδδώνα». Εφόσον οι εχθροί πρέπει να ηττηθούν, θα πρέπει να υπάρξει μια τελική μάχη, μετά από την οποία το κίνημα θα έχει υπό τον έλεγχό του ολόκληρο τον κόσμο. Μια τέτοια «τελική λύση», όμως, θα σημάνει την αρχή μιας περιόδου ειρήνης, μιας Χρυσής Εποχής, πράγμα που έρχεται σε αντίφαση με το δόγμα του συνεχούς πολέμου. Κανείς φασίστας ηγέτης δεν έχει καταφέρει ποτέ να λύσει αυτό το πρόβλημα.

10. Ο ελιτισμός αποτελεί χαρακτηριστική διάσταση κάθε αντιδραστικής ιδεολογίας, στο βαθμό που είναι θεμελιωδώς αριστοκρατικός, και ο αριστοκρατικός και μιλιταριστικός ελιτισμός συνεπάγεται την περιφρόνηση προς τους αδύναμους. Ο πρωτοφασισμός μπορεί να εκφράσει μόνο έναν λαϊκό ελιτισμό. Κάθε πολίτης ανήκει στον καλύτερο λαό του κόσμου, τα μέλη του κόμματος είναι οι καλύτεροι πολίτες, κάθε πολίτης μπορεί (ή πρέπει) να γίνει μέλος του κόμματος. Αλλά δεν μπορεί να υπάρχουν πατρίκιοι χωρίς πληβείους. Ο Ηγέτης, που γνωρίζει ότι η εξουσία δεν του απονεμήθηκε δημοκρατικά αλλά την κατέκτησε με τη βία, γνωρίζει επίσης ότι η δύναμή του βασίζεται στην αδυναμία των μαζών· οι μάζες είναι αδύναμες, και γι’ αυτό χρειάζονται και αξίζουν έναν ηγεμόνα. Και εφόσον η ομάδα είναι οργανωμένη ιεραρχικά (σύμφωνα με το στρατιωτικό πρότυπο), κάθε ηγέτης περιφρονεί τους υφισταμένους του, και καθένας απ’ αυτούς περιφρονεί τους κατωτέρους του. Αυτό ενισχύει την αίσθηση του μαζικού ελιτισμού.

Maccari-Mussolini11. Μέσα σ’ αυτή την προοπτική, όλοι μαθαίνουν πως πρέπει να γίνουν ήρωες. Σε κάθε μυθολογία, ο ήρωας είναι ένα εξαιρετικό ον, αλλά για την πρωτοφασιστική ιδεολογία ο ηρωισμός είναι ο κανόνας. Αυτή η λατρεία του ηρωισμού συνδέεται στενά με τη λατρεία του θανάτου. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα από τα συνθήματα που είχαν οι ισπανοί φαλαγγίτες ήταν το «viva la muerte» («ζήτω ο θάνατος»). Στις μη φασιστικές κοινωνίες, ο απλός λαός μαθαίνει ότι ότι ο θάνατος είναι κάτι το δυσάρεστο που όμως πρέπει να το αντιμετωπίζει με αξιοπρέπεια· και οι πιστοί μαθαίνουν ότι είναι ένας οδυνηρός τρόπος για να περάσουν σε μια μεταφυσική ευτυχία. Αντίθετα, ο πρωτοφασίστας ήρωας αποζητά τον ηρωικό θάνατο, ο οποίος διαφημίζεται ως η μεγαλύτερη ανταμοιβή για μια ηρωική ζωή. Ο πρωτοφασίστας ήρωας ανυπομονεί να πεθάνει. Μέσα στην ανυπομονησία του, συχνά στέλνει κι άλλους ανθρώπους στο θάνατο.

12. Επειδή και ο συνεχής πόλεμος και ο ηρωισμός είναι δύσκολα παιχνίδια, ο πρωτοφασίστας μεταθέτει τον πόθο του για εξουσία στη σεξουαλική συμπεριφορά του. Έτσι προκύπτει ο ματσισμός [σ.τ.Μ.: το αντριλίκι] (που συνεπάγεται αφενός την περιφρόνηση προς τη γυναίκα και αφετέρου την καταδίκη παρεκκλινουσών ερωτικών συνηθειών, όπως η αγνότητα ή η ομοφυλοφιλία). Και επειδή και το σεξ είναι δύσκολο παιχνίδι, ο πρωτοφασίστας ήρωας προτιμά να παίζει με τα όπλα – σαν φαλλικό υποκατάστατο.

13. Ο πρωτοφασισμός βασίζεται σε έναν επιλεκτικό λαϊκισμό, έναν ποιοτικό λαϊκισμό, θα έλεγε κανείς. Σε μια δημοκρατία, οι πολίτες έχουν ατομικά δικαιώματα, αλλά οι πολίτες συνολικά έχουν πολιτική επιρροή μόνο από ποσοτική άποψη ακολουθούνται οι αποφάσεις της πλειοψηφίας. Για τον πρωτοφασισμό, όμως, τα άτομα ως άτομα δεν έχουν δικαιώματα, και ο Λαός γίνεται αντιληπτός σαν ποιότητα, σαν μια μονολιθική οντότητα που εκφράζει την Κοινή Βούληση. Και επειδή κανένα μεγάλο σύνολο ατόμων δεν μπορεί ποτέ να έχει κοινή βούληση, ο Ηγέτης παριστάνει το διερμηνέα τους. Έχοντας χάσει την εξουσία της αντιπροσώπευσης, οι πολίτες δεν πράττουν· καλούνται μόνο να παίξουν το ρόλο του Λαού. Έτσι, ο Λαός δεν είναι παρά ένα θεατρικό εφεύρημα. Για να πάρουμε μια γεύση ποιοτικού λαϊκισμού δεν χρειαζόμαστε πλέον την Πιάτσα Βενέτσια της Ρώμης, ούτε το Στάδιο της Νυρεμβέργης. Υπάρχει στο μέλλον μας ένας τηλεοπτικός ή διαδικτυακός λαϊκισμός, στον οποίο η συναισθηματική αντίδραση μιας επιλεγμένης ομάδας πολιτών θα μπορεί να παρουσιάζεται και να γίνεται αποδεκτή ως η Φωνή του Λαού. Λόγω του ποιοτικού λαϊκισμού του, ο πρωτοφασισμός πρέπει να είναι κατά των «διεφθαρμένων» κοινοβουλευτικών κυβερνήσεων. Μια από τις πρώτες φράσεις που είπε ο Μουσολίνι στο ιταλικό κοινοβούλιο ήταν «Θα μπορούσα να μετατρέψω αυτό το βουβό και καταθλιπτικό μέρος σε στρατόπεδο για τις σπείρες μου» οι «σπείρες» είναι μια υποδιαίρεση της παραδοσιακής ρωμαϊκής λεγεώνας. Βέβαια, αμέσως βρήκε καλύτερο καταυλισμό για τις σπείρες του, αλλά λίγο αργότερα διέλυσε το κοινοβούλιο. Όποτε ένας πολιτικός αμφισβητεί τη νομιμότητα ενός κοινοβουλίου γιατί δεν αντιπροσωπεύει πλέον τη Φωνή του Λαού, αρχίζει και μυρίζει πρωτοφασισμό.

Bernard-Buffet14. Ο πρωτοφασισμός μιλάει την «Νέα Ομιλία». Η Νέα Ομιλία επινοήθηκε από τον Όργουελ στο βιβλίο του 1984, ως επίσημη γλώσσα του Αγγλικού Σοσιαλισμού. Αλλά σε πολλές μορφές δικτατορίας συναντά κανείς πρωτοφασιστικά χαρακτηριστικά. Όλα τα ναζιστικά και φασιστικά σχολικά εγχειρίδια χρησιμοποιούσαν φτωχό λεξιλόγιο και στοιχειώδη σύνταξη, με σκοπό να περιορίσουν τη διάδοση των εργαλείων της σύνθετης και κριτικής σκέψης. Αλλά πρέπει να είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε άλλα είδη Νέας Ομιλίας, ακόμα κι αν παίρνουν τη φαινομενικά αθώα μορφή ενός δημοφιλούς τοκ-σόου.

Το πρωινό της 27ης Ιουλίου 1943, έμαθα ότι, σύμφωνα με ραδιοφωνικές ανακοινώσεις, ο φασισμός είχε καταρρεύσει και ο Μουσολίνι είχε συλληφθεί. Όταν η μητέρα μου με έστειλε να αγοράσω την εφημερίδα, είδα ότι οι εφημερίδες στον κοντινότερο πάγκο είχαν διαφορετικούς τίτλους. Επιπλέον, αφού είδα τους τίτλους, συνειδητοποίησα ότι κάθε εφημερίδα έγραφε διαφορετικά πράγματα. Αγόρασα μία στην τύχη, και διάβασα στην πρώτη σελίδα ένα μήνυμα που το υπέγραφαν πέντε ή έξι πολιτικά κόμματα ανάμεσά τους η Χριστιανική Δημοκρατία, το Κομμουνιστικό Κόμμα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Κόμμα της Δράσης, και το Φιλελεύθερο Κόμμα. Μέχρι τότε, πίστευα ότι υπήρχε μόνο ένα κόμμα σε κάθε χώρα, και ότι στην Ιταλία αυτό ήταν το Εθνικό Φασιστικό Κόμμα. Τώρα, ανακάλυπτα ότι στη χώρα μου μπορούσαν να υπάρχουν ταυτόχρονα διάφορα κόμματα. Καθώς ήμουν έξυπνο παιδί, κατάλαβα ότι όλα αυτά τα κόμματα δεν μπορεί να γεννήθηκαν μέσα σε μια νύχτα, άρα θα πρέπει να υπήρχαν εδώ και αρκετό καιρό ως μυστικές οργανώσεις. Το μήνυμα στην πρώτη σελίδα πανηγύριζε για το τέλος της δικτατορίας και την επιστροφή της ελευθερίας: της ελευθερίας του λόγου, του τύπου, της πολιτικής σύμπραξης. Αυτές τις λέξεις, «ελευθερία», «δικτατορία» τις διάβαζα τώρα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Χάρη σ’ αυτές τις λέξεις, ξαναγεννήθηκα ως ελεύθερος δυτικός άνθρωπος.

Πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση, ώστε το νόημα αυτών των λέξεων να μην ξεχαστεί ξανά. Ο πρωτοφασισμός βρίσκεται ακόμα γύρω μας, πολλές φορές με πολιτικά. Θα ήταν πολύ ευκολότερο, για μας, αν εμφανιζόταν στην παγκόσμια σκηνή κάποιος και έλεγε «Θέλω να ξανανοίξω το Άουσβιτς, θέλω να παρελάσουν ξανά οι Μελανοχίτωνες στις ιταλικές πλατείες». Αλλά η ζωή δεν είναι τόσο απλή. Ο πρωτοφασισμός μπορεί να επιστρέψει με το πιο αθώο προσωπείο. Είναι καθήκον μας να τον αποκαλύπτουμε και να καταδεικνύουμε οποιαδήποτε από τις νέες εκφάνσεις του κάθε μέρα, σε κάθε μέρος του κόσμου. Και είναι καλό να θυμόμαστε τα λόγια που είπε ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ στις 4 Νοεμβρίου 1938: «Τολμώ να πω ότι, αν ποτέ η αμερικανική δημοκρατία πάψει να προχωρεί ως ζωντανή δύναμη και να προσπαθεί μέρα και νύχτα, με ειρηνικό τρόπο, να κάνει όλους τους πολίτες μας καλύτερους, τότε ο φασισμός θα δυναμώσει στη χώρα μας».

Η ελευθερία και η απελευθέρωση είναι μια ατέρμονη διαδικασία. (New York Review of Books, 1995)
Αναδημοσίευση : http://stavrochoros.pblogs.gr/2012/06/oymperto-eko-prwto-fasismos-.html

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ – ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΕΣ/ΣΤΡΙΕΣ

renegades1.spain1936